ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ

Ο σύγχρονος άνθρωπος σήμερα που νομίζει ότι τα ξέρει όλα, είναι στην πραγματικότητα βυθισμένος στην άγνοια. Είναι σε χειρότερη κατάσταση ακόμα και από τους αγράμματους του Μεσαίωνα, γιατί η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια. Ο αμαθής ακούει αυτά που του λένε, ενώ ο ημιμαθής θέλει να μιλάει ο ίδιος. Ο αμαθής υπάρχει πιθανότητα να μάθει γιατί έχει επίγνωση της άγνοιάς του και θέλει να ακούσει για να μάθει. Ο ημιμαθής δεν μαθαίνει ποτέ γιατί νομίζοντας ότι γνωρίζει τα πάντα δεν δέχεται ν' ακούσει τίποτε και από κανέναν. Δεν υπάρχει άνθρωπος σήμερα που να μην έχει άποψη για τον ιμπεριαλισμό, το κεφάλαιο, τις ΗΠΑ, τη Microsoft, τον εθνικισμό κλπ.. Όλοι "γνωρίζουν" τα πάντα, άσχετα αν "μυστηριωδώς" αυτή η γνώση τους δεν έχει πρακτικά κανένα θετικό αποτέλεσμα. Όλοι "γνωρίζουν" τα πάντα, αλλά κανένας δεν δίνει λύση στα παγκόσμια προβλήματα.

Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι θύμα των ιδίων προβλημάτων που βασανίζουν εδώ και αιώνες τους ανθρώπους, έστω κι αν σήμερα νομίζει ότι γνωρίζει περισσότερα από τους παλαιότερους. Γνωρίζει για παράδειγμα περί του ιμπεριαλισμού και της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, αλλά δεν καταλαβαίνει γιατί είναι άνεργος. "Βρίζει" τους εξουσιαστές γενικώς, πράγμα που απαγορευόταν στον Μεσαίωνα, αλλά οι παπάδες και οι πολιτικοί εξακολουθούν να κατοικούν σε βίλες και να οδηγούν πολυτελή αυτοκίνητα. Πρώτα τους βρίζει και μετά πάει και τους ψηφίζει. Στον Μεσαίωνα τουλάχιστον όλοι αυτοί ήταν ορατοί εχθροί και με τη χρήση βίας έκλεβαν. Σήμερα κλέβουν με την ψήφο και άρα με τις ευλογίες του "παντογνώστη" λαού. Χαίρεται ο σημερινός άνθρωπος που "έπεσε" ο φασιστικός κομμουνισμός, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει γιατί ο επίσης φασιστικός χριστιανικός καπιταλισμός που πάντα ονειρευόταν τον καθηλώνει στη φτώχεια. Όλοι γνωρίζουν πόσο αρνητικά φαινόμενα είναι ο εθνικισμός και ο ρατσισμός, αλλά κανένας δεν καταλαβαίνει γιατί "μισεί" ο ίδιος τον γείτονά του είτε αυτός είναι ένας μετανάστης είτε ένας γειτονικός λαός.

Κανένας σήμερα δεν ακούει κανέναν, γιατί πλέον θεωρείται απόδειξη της ελευθερίας και της ισότητας η διατύπωση της προσωπικής άποψης. Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που έχει γνώση και όχι απλά άποψη. Άποψη έχουν και τα ζώα. Το πού θα ψάξει να βρει την τροφή του ο σκύλος είναι άποψη. Ο σκύλος όμως, ενώ έχει άποψη, δεν έχει γνώση. Αν είχε γνώση θα "δημιουργούσε" την τροφή του μόνος του και δεν θα την έψαχνε στα σκουπίδια. Γνώση λείπει από τον σύγχρονο άνθρωπο. Σήμερα όλοι έχουν υψώσει την άποψη - "σημαία" για τα πάντα κι αυτό είναι δυστυχώς το πρόβλημα. Η άποψη δεν δίνει λύσεις, γιατί δεν είναι γνώση. Άποψη έχει ο άνθρωπος από τη στιγμή που γεννιέται. Αν όμως η κάθε άποψη είχε πραγματική ισχύ, δεν θα έπρεπε να μορφωνόμαστε. Ποιος άνθρωπος δεν έχει άποψη για το πώς γίνεται η εγχείριση της ανοικτής καρδιάς; Υπάρχει όμως κανένας που να δίνει σημασία σ' αυτήν την άποψη; Υπάρχει κανένας ασθενής που, όταν αντιμετωπίζει πρόβλημα, ν' απευθύνεται στον γείτονα με την "καλή" άποψη; Ο ασθενής πάντα αναζητά τον γιατρό που έχει γνώση και όχι απλά άποψη για το πώς γίνεται αυτή η εγχείριση. Αναζητά αυτόν που πήγε στο πανεπιστήμιο και "έμαθε" και όχι αυτόν που πήγε στο καφενείο και "άκουσε". Ο άνθρωπος ακόμα και με δύο κουβέντες που θ' ακούσει για ένα θέμα σχηματίζει άποψη. Όταν όμως αυτός ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς γνωρίζει για ένα συγκεκριμένο θέμα σε σχέση με τα πραγματικά δεδομένα, δεν είναι απλά καραγκιόζης, αλλά εγκληματίας. Μια άποψη, που στηρίζεται σε ελλιπή ή ακόμα και σε ψευδή δεδομένα, είναι δυνατόν να δηλητηριάσει ολόκληρη την κοινωνία.

Το σύστημα όλα αυτά τα γνωρίζει και γι' αυτό επενδύει απλά στην καλλιέργεια της κοινής και τις περισσότερες φορές αστήρικτης άποψης μεταξύ των πολιτών. Επενδύει στα καφενεία και όχι στα πανεπιστήμια. Όλοι οι άνθρωποι και σ' όλα τα θέματα έγιναν "ίσα κι όμοια". Δεν έχει πλέον την ανάγκη το σύστημα να "φιμώνει" την κοινωνία όπως έκανε παλαιότερα. Σήμερα της "δανείζει" την άποψή του και την ελέγχει με τον πιο εύκολο τρόπο. Την άποψη την "καλλιεργούν" στους ανθρώπους αυτοί που ελέγχουν τους μηχανισμούς προπαγάνδας. Η γνώση λείπει από τον σύγχρονο άνθρωπο, γιατί ο "θόρυβος" των εκατομμυρίων προσωπικών απόψεων παρασέρνει τους ανθρώπους μακριά από αυτήν. Η τεχνητή "δόξα" που προσφέρει το σύστημα στην άποψη εις βάρος της γνώσης κάνει τους ανθρώπους "τεμπέληδες". Κανένας πλέον δεν μπαίνει στην κοπιαστική διαδικασία της συγκέντρωσης γνώσης. Η ιδιομορφία της άποψης και η αμετροέπεια των ημιμαθών είναι σήμερα ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την κοινωνία.

Η αστήρικτη κι αυθαίρετη άποψη είναι αυτή που απειλεί τη δημοκρατία και καθιστά στην πραγματικότητα ανενεργή την εφαρμογή της σ' όλα τα σύγχρονα κράτη. Η δημοκρατία απειλείται εκτός από τον φασισμό και από τη φλυαρία. Ο φασισμός της φλυαρίας και του θορύβου μάλιστα είναι πολλαπλά πιο επικίνδυνος από τον φασισμό του "φιμώματος", γιατί μπορεί να "κρύβεται" πίσω από τα δικαιώματα των "φλυαρούντων". Τη "σιωπή" των "φιμωμένων" κοινωνιών κάποτε έρχεται η ώρα και κάποιος τη "σπάει" με μια κραυγή. Την κραυγή θα την ακολουθήσουν κι άλλες κραυγές και ο άνθρωπος κερδίζει, γιατί το σύστημα αναγκάζεται σε υποχώρηση. Πάντα η πρώτη "κραυγή" βγαίνει από τους πιο ευαίσθητους και τους πιο μορφωμένους. Αντίθετα ο φασισμός της φασαρίας δεν νικιέται. Τι επιλογές έχουν οι πιο ευαίσθητοι και οι πιο μορφωμένοι; Να σωπάσουν ως ένδειξη διαμαρτυρίας; Σε μια τέτοια περίπτωση απλά θα διευκολύνουν τους φλυαρούντες και τους θορυβοποιούς. Επειδή όμως αυτό δεν έχει νόημα, "μπαίνουν" στο παιχνίδι των θορυβοποιών. Μιλάνε όλοι μαζί ταυτόχρονα. Μιλάει κάποιος όμοια με Θεό και δεν ακούγεται, γιατί δίπλα του ο "τενεκές" κάνει θόρυβο. Αν τολμήσεις να πεις σ’ αυτόν τον "τενεκέ" να ησυχάσει, θα σε πει και φασίστα.

Αυτό είναι το τελειότερο και πιο εξελιγμένο σχεδιαστικά φασιστικό σύστημα. Τρίτη χιλιετία και ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τι πραγματικά σημαίνει δημοκρατία. Αγνοεί την ουσία της δημοκρατίας. Δημοκρατία δεν είναι να έχει το δικαίωμα ο καθένας να λέει τη μικρή ή τη μεγάλη του βλακεία. Δημοκρατία είναι το δικαίωμα του καθενός να κρίνει αυτά που του προτείνουν αυτοί που εξουσιάζουν. Δημοκρατία είναι η συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων για το τι πρέπει να γίνει και τι όχι. Το ένα με το άλλο έχει τεράστια διαφορά. Το πρώτο δεν απαιτεί κανένα ουσιαστικό προσόν, παρά μόνον δυνατή φωνή. Το δεύτερο απαιτεί το σύνολο των προσόντων. Για να κρίνεις απαιτείται γνώση, ώστε να καταλάβεις τι ακριβώς σου προτείνουνε και να το συγκρίνεις μ' αυτά που και πάλι μέσω γνώσης αντιλαμβάνεσαι ο ίδιος ως προβλήματα. Η κρίση επιπλέον απαιτεί αυτογνωσία, γιατί ο άνθρωπος που δεν έχει αυτογνωσία δεν ακούει. Θέλει να μιλάει ο ίδιος, εφόσον μόνον αυτά που σκέπτεται ο ίδιος καταλαβαίνει. Η κρίση απαιτεί συνειδητή σιωπή, γιατί δεν μπορείς να κρίνεις, αν δεν ακούς τι ακριβώς σου προτείνουν. Τη δημοκρατία αυτοί που την εφεύραν δεν την εφεύραν για να μπορεί ο κάθε βάρβαρος να φωνάζει και να τη μετατρέπει σε οχλαγωγία. Η δημοκρατία εφευρέθηκε, γιατί κάποιοι σπουδαίοι άνθρωποι θεώρησαν χρήσιμο ν' αποφασίζουν οι ίδιοι οι άνθρωποι για τη λύση των προβλημάτων τους και όχι οι εξουσιαστές σε σκοτεινά δωμάτια. Οι εξουσιαστές έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα με τον λαό κι αυτά εξυπηρετούν με τις αποφάσεις τους. Η δημοκρατία έχει ως στόχο να "βγάζει" τα πάντα στο φως του ηλίου και εκεί να παίρνονται οι αποφάσεις.

Αυτός που αγωνίζεται για την προστασία της δημοκρατίας πάντα κινείται σε δύο επίπεδα. Το πρώτο επίπεδο είναι αυτό όπου προσπαθεί να εντοπίσει αν υπάρχει ατέλεια στον νόμο και αν εξαιτίας αυτής της ατέλειας η εξουσία "φιμώνει" τους αντιπάλους της. Το δεύτερο επίπεδο είναι αυτό όπου καταβάλλει προσπάθεια να επιβάλλει τη σιωπή στους φλυαρούντες. Δημοκράτης είναι κι αυτός που προστατεύει το δικαίωμα του λόγου, αλλά και αυτός που θα φωνάξει "σκασμός" στον όχλο. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η σιωπή από το "φίμωμα". Το να επιβάλεις τη σιωπή σημαίνει να δώσεις το δικαίωμα σ' αυτόν που έχει κάτι να πει τη δυνατότητα να ακουστεί. "Φίμωμα" σημαίνει να εμποδίζεις επιλεκτικά να μιλούν αυτοί που δεν σε συμφέρουν. Δεν είναι φασισμός να πεις σε κάποιον που μίλησε και άρα κρίθηκε να σταματήσει να μιλάει για ν' ακουστεί και κάποιος άλλος.

Φασισμός είναι η σιωπή - "φίμωμα". Φίμωμα είναι η σιωπή που επιβάλλεται αυθαίρετα από την εξουσία σ' αυτόν που δεν μίλησε, που δεν ακούστηκε και άρα σ' αυτόν που δεν κρίθηκε. Η φασαρία είναι η πιο πονηρή μέθοδος "φιμώματος" κι αυτή η μέθοδος ακολουθείται σήμερα. Η εξουσία, κάθε φορά που αντιλαμβάνεται ότι κάποιος την απειλεί, δίνει εντολή στους υποτακτικούς της να φλυαρούν και να φωνάζουν, κάθε φορά που αυτός επιχειρεί να μιλήσει. Ο δημοκράτης που φωνάζει "...σκασμός" στον όχλο, αυτήν την πονηρή πρακτική της εξουσίας έχει ως στόχο να εξουδετερώσει. Μέχρι αυτό το σημείο επιτρέπεται ο αγώνας για τη δημοκρατία. Από τη στιγμή που εξασφαλιστεί ταυτόχρονα καί η σιωπή καί το δικαίωμα του λόγου, ο λαός που ακούει κρίνει. Αυτή η στιγμή της κρίσης είναι η πιο "ιερή" για τη δημοκρατία.

Ο λαός πρέπει να προστατεύεται από "εξωτερικές" πιέσεις όταν κρίνει. Αυτοί που αγωνίζονται για τη δημοκρατία δεν μπορούν να πειθαναγκάζουν τον λαό, ακόμα και γι' αυτά που θεωρούν οι ίδιοι σωστά. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να δώσουν γνώση στον λαό, ώστε να είναι ορθή η κρίση του. Πολλοί νομίζουν ότι η δημοκρατία είναι ένα χαλαρό και μαλθακό σύστημα. Θεωρούν ότι η δημοκρατία συντηρεί τους εχθρούς της και ότι κινδυνεύει απ' αυτούς. Λάθος μέγα. Η δημοκρατία είναι ένα σκληρό σύστημα για τον οποιονδήποτε την απειλεί. Η δημοκρατία "γελάει" με τους φασίστες. Η δημοκρατία επιτρέπει στους δημοκράτες να διασκεδάζουν με τους ηλίθιους. Προσφέρουν δωρεάν διασκέδαση όλοι οι ηλίθιοι όταν παίρνουν τον λόγο - όπως βέβαια είναι δικαίωμά τους - κι απευθύνονται στον λαό. Όταν ο λαός έχει γνώση, δεν κινδυνεύει από τους "σωτήρες". Δεν κλείνεις στη φυλακή τους Καραγκιόζηδες. Ίσα-ίσα τους δίνεις τον λόγο για να κριθούν και να καταδικαστούν από τον λαό. Δημοκρατία είναι να λες ό,τι θέλεις και όχι να κάνεις ό,τι θέλεις. Όταν λοιπόν αυτός που είναι εχθρός της κάνει το κάτι παραπάνω, οι δυνάμεις της δημοκρατίας τον καταστρέφουν με συνοπτικές διαδικασίες.

Η σημερινή προβληματικότητα της δημοκρατίας οφείλεται στην κουτοπονηριά αυτών που τη διαχειρίζονται, παριστάνοντας τους δημοκράτες. Όλοι αυτοί, υπηρετώντας τα συμφέροντά τους, διατηρούν τον λαό στην αμάθεια και στη βαρβαρότητα. Αυτή η αμάθεια είναι το ρίσκο για την σημερινή ψευδοδημοκρατία, γιατί ο λαός δεν έχει τις γνώσεις να κρίνει με σωστό τρόπο τα συμβαίνοντα. Για όσο διάστημα αυτοί οι ψευδοδημοκράτες ελέγχουν τον λαό, η ψευδοδημοκρατία ζει. Αν όμως χαθεί ο έλεγχος του λαού, τα πάντα είναι επικίνδυνα. Ο επανέλεγχός του δεν εξασφαλίζεται εύκολα, γιατί απλούστατα ο λαός είναι αμαθής και δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει. Δεν μπορεί η δημοκρατία να αυτοπροστατευτεί γιατί ο αμαθής λαός γίνεται εύκολα υποχείριο της κάθε εξουσίας. Ο αμαθής λαός εύκολα τρομοκρατείται κι ακόμα πιο εύκολα κατευθύνεται προς λανθασμένη κατεύθυνση. Είναι εύκολα ένα φασιστικό καθεστώς ν' αρπάξει την εξουσία με δημοκρατικό τρόπο και στη συνέχεια να τρομοκρατεί τους πληθυσμούς ή να τους στρέφει εναντίον του γείτονα, εμφανίζοντάς τον σαν τον κύριο υπεύθυνο της κακοδαιμονίας του. Ποιος όμως φταίει πραγματικά γι' αυτό; Οι φασίστες; Ή οι ψευδοδημοκράτες, που δεν εκπαιδεύουν τον λαό στο σημείο που δεν θα επιτρέπει σε κανέναν φασίστα να τον εκμεταλλευτεί; Γιατί τα φασιστικά "σχήματα" τα υποστηρίζουν πάντα οι αγράμματοι θρησκόληπτοι; Ποιος τους καταδίκασε όλους αυτούς να κινούνται σ' αυτό το επίπεδο και να συμπεριφέρονται σαν αγέλες ζώων, που αρκεί ένας "ποιμένας" για να τις κατευθύνει όπου θέλει χωρίς αντίδραση; Για όσο διάστημα οι ψευδοδημοκράτες εμφανίζονται οι ίδιοι σαν "ποιμένες", η δημοκρατία τους ζει. Τι γίνεται όμως αν τα "πρόβατα" εγκαταλείψουν τα "δημοκρατικά" κόμματα;

Ο αναγνώστης τώρα μπορεί να καταλάβει γιατί η υπέρτατη αξία της δημοκρατίας είναι η σιωπή. Δημοκρατία δεν είναι η φασαρία του διαλόγου όπως προσπαθούν να μας πείσουν οι φασίστες. Δημοκρατία είναι η κατάθεση μελετών πάνω στην λύση των προβλημάτων. Κατάθεση μελετών σημαίνει διαδοχή μονολόγων μέχρι την στιγμή της κρίσης. Αυτοί οι μονόλογοι - μελέτες κρίνονται και για να συμβεί αυτό απαιτείται ησυχία από τον όχλο. Όταν σιωπά συνειδητά η κοινωνία μπορεί να κρίνει, γιατί μπορεί ν' ακούει. Όταν σιωπά η κοινωνία ξεφτιλίζεται αυτός που απλά κάνει "θόρυβο". Σ' έναν χώρο, όπου φωνάζουν όλοι, είναι εύκολο να παρασυρθούν οι πάντες και να φωνάζουν. Είναι εύκολο οι αγράμματοι φουκαράδες να ενισχύουν την "προκατασκευασμένη" από το σύστημα άποψή τους με τη λογική της κερκίδας του γηπέδου. Σ' έναν χώρο όπου κυριαρχεί η σιωπή, το βέβαιον είναι ότι αυτός που θα τη "σπάσει" πρέπει να έχει να πει κάτι διαφορετικό από αυτό που γνωρίζουν όλοι οι υπόλοιποι. Στην αντίθετη περίπτωση θα εισπράξει την "χλεύη" του λαού, που είναι η τιμωρία της δημοκρατίας για τον κενό λόγο και όχι βέβαια για την κακή πράξη. Την κακή πράξη η δημοκρατία μπορεί να την τιμωρήσει με σκληρότερο τρόπο ακόμα κι απ' αυτόν που τιμωρεί το πιο απάνθρωπο φασιστικό καθεστώς.

Εδώ είναι το μυστικό της εύρυθμης λειτουργίας της δημοκρατίας. Από τη στιγμή που μια άποψη έχει καταγραφεί, δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνεται. Όλοι τη γνωρίζουν και, αν είναι η καλύτερη και πρέπει να την ψηφίσουν, θα την ψηφίσουν. Η επανάληψη της ίδιας άποψης συμφέρει μόνον αυτούς που έχουν συμφέρον να μην ενημερωθεί ο λαός για τις υπόλοιπες απόψεις. Η σιωπή της δημοκρατίας αφορά αυτούς που υποστηρίζουν θορυβωδώς μια άποψή που έχει ήδη δημοσιοποιηθεί. Η επιβολή αυτής της σιωπής δεν θίγει τα συμφέροντά αυτών που υποστηρίζουν τη συγκεκριμένη άποψη, εφόσον όλοι υποτίθεται αναζητούν την καλύτερη δυνατή λύση για τα προβλήματα του λαού. Γιατί να έχουν πρόβλημα να εγκαταλείψουν τη ατελή άποψή τους, αν ακουσθεί μία καλύτερη; Αυτοί θα πρέπει να παρακολουθούν σιωπηλά αυτόν που θ' ανέβει στο "βήμα" για να δημοσιοποιήσει τη δική του άποψη. Αυτοί δημιουργούν τη φοβερή "σιωπή" που τρομάζει τους άσχετους κι ευνοεί αυτούς που πραγματικά θέλουν και μπορούν κάτι να πουν.

Φοβάσαι να "σπάσεις" τη σιωπή, όταν δεν έχεις να πεις τίποτε σημαντικό, γιατί, αν αποδειχθεί ότι λες βλακείες, όλοι θα σε ακούσουν και όλοι θα σε αποδοκιμάσουν. Απαιτείται αυτοκριτική πριν πάρεις την απόφαση ν' ανέβεις στο "βήμα". Αυτό που παρουσιάζεται σήμερα σαν δημοκρατία είναι μια οχλαγωγία και τίποτε άλλο. Όλοι μιλούν για όλα, γιατί οι φωνές τους χάνονται μέσα στη φασαρία και κανένας δεν τους ακούει. Όταν δεν σε ακούνε, δεν σε ελέγχουν για τις γνώσεις σου. Όλοι αυτοί που δεν ελέγχονται από κανέναν παριστάνουν τους φωτισμένους "σωτήρες" στο επίπεδο όπου κινούνται. Άλλος είναι ο "σωτήρας" της γειτονιάς, άλλος ο "σωτήρας" της πόλης, του κράτους κλπ.. Ο ένας φωνάζει πιο δυνατά από τον άλλο και, όταν τους ζητείται να επιχειρηματολογήσουν, απλά δείχνουν τον προϊστάμενό τους "σωτήρα", που επιβάλλει τη φωνή του σε μεγαλύτερα πλήθη εξίσου άσχετα.

Όλη αυτή η αθλιότητα ξεκινάει από τους άσχετους κι αστοιχείωτους πολιτικούς. Οι πολιτικοί έχουν "στήσει" ένα έξυπνο παιχνίδι, για να "παίζουν" με την άγνοια του λαού. Ο κάθε "μεγάλος" πολιτικός ακολουθεί πάντα την ίδια μεθοδολογία. Αυτός προσφέρει με τα μέσα που έχει στη διάθεσή του τη δική του άποψή στον λαό κι ο λαός με τη φλυαρία του και τις φωνές του πολλαπλασιάζει την ένταση της ίδιας άποψης. Ο ίδιος πολιτικός στη συνέχεια την ίδια άποψη τη λαμβάνει ως εντολή και κάνει υποτίθεται το θέλημα του λαού. Ο ίδιος δηλαδή δημιουργεί την άποψη που λαμβάνει στη συνέχεια σαν εντολή. Κάνει "πάσα" στον εαυτό του, χρησιμοποιώντας τον λαό σαν τοίχο ανάκλασης. Οι πολιτικοί δημιουργούν την άποψη των καφενείων και μετατρέπουν τη δημοκρατία σε καφενείο.

Ο αναγνώστης μπορεί να το καταλάβει αυτό καλύτερα αν σκεφτεί την περίπτωση του Χριστού. Ο Χριστός σταυρώθηκε δημοκρατικά και άρα την ευθύνη την ανέλαβε εξ ολοκλήρου ο λαός, που στην πραγματικότητα είναι το θύμα της υπόθεσης. Οι πρεσβύτεροι ήταν αυτοί που είχαν αποφασίσει να σταυρώσουν τον Χριστό. Φοβούνταν όμως να πάρουν την ευθύνη της σταύρωσης οι ίδιοι. Σκεπτόμενοι πονηρά, έφεραν το θέμα στην κρίση του λαού. Πώς όμως θα κρίνει ο λαός, χωρίς να γνωρίζει τα δεδομένα; Το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος που δεν γνωρίζει ένα θέμα είναι να υιοθετήσει άποψη. Οι πρεσβύτεροι το μόνο που είχαν να κάνουν ήταν να επιβάλλουν την άποψή τους στους άσχετους που έκριναν.

Πρεσβύτεροι ήταν αυτοί που διασκορπίστηκαν ανάμεσα στον λαό και φώναζαν την άποψή τους που ήταν "σταύρωσον". Γιατί θα έπρεπε να σταυρωθεί ο κρινόμενος; Θα τους εξηγούσαν "αργότερα". Αυτοί παρέσυραν τον αγράμματο και άβουλο λαό να ωρύεται και να φωνάζει "σταύρωσον". Όταν έχεις να κάνεις με αγράμματους και δυστυχισμένους ανθρώπους, δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να τους παρασύρεις στην άποψή σου. "Σταύρωσον" φώναζε ο φουκαράς που είχε όφελος από τον Χριστό. Αυτόν "άκουσε" η εξουσία κι αυτού το θέλημα και την εντολή εκτέλεσε. Ποιος ανέλαβε την ευθύνη της σταύρωσης του Θεανθρώπου; Οι εξουσιαστές ή ο λαός; Η εξουσία θεωρητικά έκανε αυτό που ήθελε ο λαός. Κάτι ανάλογο κάνουν σήμερα και οι πολιτικοί. Ψήφισε σου λένε αυτόν. Γιατί; Θα σου εξηγήσουν κι αυτοί αργότερα. Όταν όμως αυτός θα έχει εκλεγεί και εσύ δεν θα έχει δικαίωμα να πάρεις "πίσω" την ψήφο σου, δεν έχουν λόγο να σου εξηγήσουν τίποτε. Γιατί; Γιατί απλούστατα από την στιγμή που έχεις ψηφίσει δεν σε υπολογίζουν. Γιατί δεν έχεις πλέον την ισχύ που δίνει η δημοκρατία σ’ αυτόν που κρίνει κι αποφασίζει και άρα σ’ αυτόν που πρέπει να είναι σωστά ενημερωμένος.

Οι πολιτικοί λειτουργούν σε σχέση με τον λαό ο ένας ως είδωλο του άλλου. Κανένας δεν καταλαβαίνει τι γίνεται. Κανένας δεν καταλαβαίνει ότι αυτοί που εξουσιάζουν πραγματικά τον κόσμο βρίσκονται πίσω από τους καθρέφτες. Ο κίνδυνος είναι μεγάλος, γιατί οι λαοί - και οι άσχετοι πολιτικοί που τους εκφράζουν - δεν ξέρουν πότε ανάμεσα στις "φωνές" των ασχέτων κυκλοφορούν και οι "φωνές" των ισχυρών εξουσιαστών. Δεν ξέρουν πότε ανάμεσά τους περιφέρονται οι "αόρατοι" "πρεσβύτεροι" της παγκόσμιας εξουσίας, που ξέρουν ακριβώς τι θέλουν. Οι "αόρατοι" "πρεσβύτεροι" δεν έχασαν ποτέ την εξουσία. Πάντα κάνουν αυτό που θέλουν. Παλαιότερα με την ισχύ της βίας, σήμερα με την παγίδευση των λαών. Παγιδεύουν ταυτόχρονα καί τους λαούς καί τους πολιτικούς, που δήθεν "αφουγκράζονται" τους λαούς. Οι πολιτικοί παίζουν τον ρόλο των πρώτων βλακών που άκουσαν τους πρεσβύτερους και που φώναξαν "σταύρωσον". Οι πολιτικοί ποτέ δεν γνωρίζουν από πού προέρχονται τα μηνύματα που "εισπράττουν". Απλά, επειδή ανήκουν στο στρατόπεδο της εξουσίας, ταυτίζονται με τους πραγματικούς εξουσιαστές, χωρίς όμως να είναι οι ίδιοι πραγματικοί εξουσιαστές. Τους μιμούνται σε μερικά ασήμαντα πράγματα κι αυτό τους δίνει την εικόνα της εξουσίας που "βλέπουν" οι λαοί, αλλά και οι ίδιοι οι πολιτικοί. Κανένας δεν αντιλαμβάνεται ότι άλλο πράγμα είναι η "εικόνα" της εξουσίας και άλλο η πραγματική εξουσία. Αυτό δεν το καταλαβαίνουν ούτε ο ίδιοι οι πολιτικοί. Δεν έχουν γνώση να ελέγξουν το παραμικρό, γιατί είναι παντελώς αστοιχείωτοι.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Παναγιώτη Τραϊανού:
«ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ... Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ»

Μπορείτε να βρείτε το ανωτέρω κείμενο καθώς και πολλά άλλα, στο ολοκαίνουργιο site (http://eamb-ydrohoos.blogspot.com) των φίλων του Παναγιώτη Τραϊανού, το οποίο φτιάχνουμε με πολύ μεράκι και θα ανοίξει τις πόρτες του την Κυριακή, 11 Απριλίου, στις 7 το απόγευμα.

Κάποτε χύθηκε πραγματικό αίμα από πραγματικές λεπίδες. Κάποτε ποτιζόταν το χώμα με πραγματικό αίμα που έρεε από πραγματικές φλέβες. Κάποτε υπήρχαν αδίστακτοι πραγματικοί εξουσιαστές που σκότωναν πραγματικά όποιον αντιστεκόταν. Κάποτε οι λαοί – και κυρίως οι Έλληνες – αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν πραγματικές στρατιές σε πραγματικές μάχες. Σήμερα που οι στρατιώτες έχουν αντικατασταθεί – έχουν μεταλλαχθεί θα λέγαμε – πώς διεξάγονται οι πόλεμοι; Θρασείς, θρασύδειλοι και αθεόφοβοι συνάμα άνθρωποι της πλάκας, απειλούν καθημερινά την Ελλάδα. Ένας εικονικός στρατός έχει τεθεί απένατί μας και μας απειλεί. Με τι μας απειλεί; Με τα όπλα της “επιστήμης” και το κύρος που της προσδίδουν οι οκάδες νόμπελ που μοιράζονται αφειδώς και – βεβαίως – εργολαβικά. Μα τι σόι εκπαίδευση έχουν λάβει όλοι αυτοί οι αήττητοι;

Απολαύστε το ακόλουθο κείμενο. Όχι τίποτε άλλο… αλλά για να ξέρουμε ποιοι μας απειλούν…

[…] Όλοι αυτοί έλαβαν την εκπαίδευση των δούλων της διαχείρισης. Την εκπαίδευση των οικονομολόγων, των κοινωνιολόγων, των μάνατζερ, των δημοσιοσχεσιτών, των νομικών και των ψευδοειδικών κάθε είδους. Αυτή η εκπαίδευση είναι η εκπαίδευση των φτωχών κρατών και των ατάλαντων εκπαιδευόμενων. Γιατί; Γιατί πρώτον δεν έχει κόστος και δεύτερον δεν απαιτεί κανένα απολύτως προσόν, ούτε από αυτόν που την προσφέρει ούτε από αυτόν που την πραγματοποιεί.

Σ' ό,τι αφορά το πρώτο συμβαίνει το εξής: Μια οικονομική ή μια νομική σχολή μπορεί να δημιουργηθεί ανά πάσα στιγμή, ακόμα και στο υπόγειο μιας πολυκατοικίας. Πιο δύσκολο και δαπανηρό είναι να δημιουργηθεί μια σχολή κομμωτικής, παρά μια σχολή οικονομικών. Γιατί; Γιατί η δεύτερη δεν χρειάζεται καμία απολύτως υποδομή. Αρκεί να βρεις παγκάκια να κάθονται οι μαθητές και μπορεί κάποιος να τους κάνει όλους οικονομολόγους. Παίρνεις την πιο προηγμένη βιβλιογραφία τη βγάζεις μια φωτοτυπία κι αρχίζεις να τη διδάσκεις. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Βιβλιογραφία, που βέβαια κι αυτή είναι της πλάκας, εφόσον το ίδιο το αντικείμενο της οικονομίας —σαν επιστήμη— είναι της πλάκας. Απλά, για λόγους "βιτρίνας" —που συμφέρει τόσο αυτούς που προσφέρουν αυτόν τον τύπο της εκπαίδευσης όσο κι αυτούς που την λαμβάνουν— συνήθως "κλέβουν" μαθήματα από άλλες ειδικότητες, για να κάνουν πιο "περίπλοκο" το μη αντικείμενό τους. Το κάνεις "επιστημονικοφανές", για να μπορούν κατόπιν οι εκπαιδευμένοι να δικαιολογήσουν τους μισθούς που θα ζητήσουν.

Αυτά δηλαδή τα οποία έπρεπε να γνωρίζει περί ιδεολογιών ένας χειραφετημένος εργάτης, αυτοί τα έκαναν εκπαιδευτική ύλη των οικονομικών επιστημών. Αυτά, που μέχρι τότε τα έκανε ένας εκπαιδευμένος κοινός δημόσιος υπάλληλος για να υπηρετήσει τον εθνικό ιμπεριαλισμό, τα συγκέντρωσαν, τα κωδικοποίησαν και τα έκαναν την επιστήμη των διεθνών σχέσεων. Αυτά, που μέχρι τότε τα έκανε ένας δαιμόνιος κι απατεώνας έμπορος στην πορεία του για την επιτυχία, τα συνέλεγαν και τα παρουσίαζαν σαν επιστήμη τους διεθνούς εμπορίου. Έκλεψαν και λίγα μαθηματικά και στατιστική και έτσι δημιούργησαν την κυρίαρχη επιστήμη της νέας εποχής.

Μια επιστήμη που δεν ανακαλύπτει τίποτε κι απλά μελετάει αυτά τα οποία έτσι κι αλλιώς συμβαίνουν ερήμην των "επιστημόνων" της. Μελετάει αυτά τα οποία έγιναν και γίνονται και περιμένει να μελετήσει αυτά τα οποία πιθανόν να γίνουν στο μέλλον από κάποιους άλλους. Επιστήμη, που σταματάει στο πτυχίο και δεν ξεκινάει από αυτό, δεν είναι επιστήμη. Η επιστήμη ξεκινάει από το πτυχίο. Στο πτυχίο σταματάει η επαγγελματική κατάρτιση. Στο πτυχίο σταματάει η εκπαίδευση του τορναδόρου και του κομμωτή. Σε μαθαίνουν να κάνεις μερικά πράγματα κι απλά το πτυχίο πιστοποιεί την εκπαίδευσή σου, για να σ' εμπιστευτεί ο εργοδότης σου, χωρίς να χρειαστεί να σε ελέγξει ο ίδιος.

Τέτοιου είδους ψευδοεπιστήμη είναι τα οικονομικά. Μαθαίνουν πέντε πράγματα και μ' αυτά δουλεύουν. Μ' αυτά βγάζουν το πλούσιο ή φτωχό μεροκάματό τους, που βέβαια δεν είναι επιστημονικό. Είναι σαν να εκπαιδεύεις γιατρούς με στόχο όχι να θεραπεύσουν τον καρκίνο, αλλά να τον περιγράφουν και να τον "προβλέπουν" κατά τη διάρκεια της καταστροφικής του πορείας. Να χρησιμοποιούν μεθόδους της στατιστικής, για να βρουν εγκαίρως πού θα κάνει μετάσταση και τι μέγεθος θα έχει αυτή. Να το βρουν εγκαίρως, για να κερδίσουν οι "επενδυτές" στοιχήματα. Επιστήμονες, που όχι μόνον δεν μπορούν να θεραπεύσουν τον "καρκίνο", αλλά ούτε να τον μεταλλάξουν. Ακόμα και οι νέοι "καρκίνοι" στο αντικείμενό τους είναι προϊόν του κόπου κάποιων άλλων. Πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να εφεύρει κάποιος αγράμματος εργάτης-συνδικαλιστής ένα νέο οικονομικό μοντέλο, παρά ένας οικονομολόγος. Ας προσπαθήσει κάποιος να σκεφτεί τι κέρδισε η ανθρωπότητα από τους εκατοντάδες χιλιάδες οικονομολόγους που μέχρι τώρα έχει εκπαιδεύσει. Ακόμα με τον Μαρξ ασχολούνται. Ο επόμενος με τον οποίο θ' ασχοληθούν σίγουρα δεν θα είναι συνάδερφός τους.

Αυτοί είναι οι αστείοι και άσχετοι οικονομολόγοι της νέας εποχής. Μελετάνε τα φαινόμενα της οικονομίας την οποία δεν γνωρίζουν και πολύ περισσότερο δεν την επηρεάζουν. Συρρέουν κατά κοπάδια για να "μορφωθούν" εκ του ασφαλούς. Γιατί το κάνουν αυτό; Γιατί αυτό συμφέρει τόσο τους ίδιους όσο και το σύστημα. Συμφέρει τους ίδιους με ένα πτυχίο της πλάκας να εισπράττουν μισθό "αστέρος". Συμφέρει τους ίδιους να γίνονται "επιστήμονες" με ένα πτυχίο, που το μόνο προσόν το οποίο απαιτεί από αυτούς είναι να μπορούν να περπατάνε στα δύο τους πόδια. Συνέφερε στο σύστημα η δημιουργία των νέων "επιστημών". Των "ειδικών" του μάρκετινγκ, του μάνατζμεντ, των δημοσίων σχέσεων, του διεθνούς εμπορίου κλπ.. Αυτό ήταν και το ζητούμενο για το σύστημα. Να δημιουργήσουν ψευδοεπιστήμονες και να τους φορτώσουν στην παραγωγή. Να δημιουργήσουν συμμάχους, τους οποίους δεν θα τους πληρώνουν οι ίδιοι, αλλά θα πληρώνονται από την αγορά και άρα θα πληρώνονται εις βάρος αυτών που παράγουν και είναι οι εργάτες. Να δημιουργήσουν "μορφωμένους", που δεν θ' αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους ως κοινούς εργάτες.

Χρησιμοποιούμε τα εισαγωγικά στη λέξη μορφωμένοι για τον εξής απλό λόγο. Άποψη του γράφοντος είναι ότι η μόρφωση είναι κάτι το γενικό, που δεν έχει σχέση με την επιστημονική εκπαίδευση. Δεν έχει σχέση με εκπαιδευτικά χρονοδιαγράμματα. Ο άνθρωπος, για όσο διάστημα ζει, μορφώνεται. Η μόρφωση έχει σχέση με τον πολιτισμό και την κουλτούρα που "φέρει" η κάθε κοινωνία. Απλά αυτόν τον πολιτισμό τα μέλη της τον εισπράττουν από όλες τις δυνατές πηγές. Πηγή είναι η οικογένεια, η γειτονιά, το σχολείο και η δουλειά. Υπάρχουν βαθύτατα μορφωμένοι άνθρωποι, που δεν έχουν πάει καθόλου στο σχολείο. Άνθρωποι, που ενδιαφέρονταν για τον εαυτό τους και το περιβάλλον τους και μόρφωσαν μια άποψη μέσα από τη γνώση, την αναζήτηση και την κρίση τους. Υπάρχουν ανεκπαίδευτοι άνθρωποι, που μορφώθηκαν άριστα και έγιναν ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Αποκλειστικός στόχος της μόρφωσης είναι να σε κάνει άνθρωπο και όχι επιστήμονα. Η μόρφωση σε αλλάζει ως άνθρωπο, εφόσον σε κάνει κοινωνό του όποιου πολιτισμικού μοντέλου επιλέγεις ν' ακολουθήσεις.

Η ανώτατη εκπαίδευση δεν έχει σχέση με τη διαδικασία αυτήν. Έχει σχέση με τη μύηση στο αντικείμενο κάποιας επιστήμης. Εκπαιδεύεται κάποιος να γνωρίζει κάτι συγκεκριμένο. Εκπαιδεύεται για παράδειγμα κάποιος να χειρίζεται έναν τόρνο. Μόλις μάθει να τον χειρίζεται, γίνεται διαφορετικός άνθρωπος απ' ό,τι ήταν κατά την εποχή που δεν το γνώριζε; Κάτι ανάλογο γίνεται και με την επιστημονική εκπαίδευση. Εκπαιδεύεσαι να γίνεις μηχανικός ή γιατρός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εξαιτίας αυτής της εκπαίδευσης "αλλάζεις" ως άνθρωπος. Υπάρχουν τρομεροί επιστήμονες, που είναι απαράδεκτοι ως άνθρωποι. Είναι στην κυριολεξία απολίτιστοι και βάρβαροι και άρα αμόρφωτοι.

Η επιστημονική γνώση δεν σε αλλάζει και πολύ περισσότερο δεν μπορεί από μόνη της να σε κάνει ΑΝΘΡΩΠΟ. Σε κάνει επιστήμονα. Η μόρφωση μόνον σε κάνει ΑΝΘΡΩΠΟ κι αυτό δεν το έχουν καταφέρει ως άτομα πολλοί επιστήμονες. Υπάρχουν επιστήμονες που λειτουργούν και είναι σαν "μηχανές" παραγωγής γνώσης. "Μηχανές", που, για να επιτύχουν τους στόχους τους, μπορούν να κάνουν μέχρι και εγκλήματα. Το σύστημα καλλιεργεί την παρανόηση μεταξύ μόρφωσης και εκπαίδευσης, γιατί οι δικοί του άνθρωποι είναι αυτοί οι οποίοι επωφελούνται οικονομικά εξαιτίας αυτής της παρανόησης.

Για τον γράφοντα τα πράγματα είναι απλά. Η έννοια "επιστήμονας" και "μορφωμένος" δεν ταυτίζονται. Είναι τελείως διαφορετικά πράγματα. Πολλές φορές συμβαδίζουν, αλλά δεν είναι αλληλοεξαρτώμενα. Το αντίθετο του εκπαιδευμένου είναι ο ανεκπαίδευτος. Το αντίθετο δηλαδή του επιστήμονα είναι ο μη επιστήμονας και όχι ο αμόρφωτος ή ο αγράμματος. Το αντίθετο του μορφωμένου είναι ο απολίτιστος και όχι ο ανεκπαίδευτος ή ο αγράμματος. Ένας μορφωμένος απλά μορφώνεται πιο εύκολα όταν είναι εγγράμματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να μορφωθεί εξίσου καλά και ένας αγράμματος. Ένας επιστήμονας είναι υποχρεωτικά εγγράμματος, γιατί σε άλλη περίπτωση δεν μπορεί να εκπαιδευτεί. Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι δεδομένα.

Για να τα έχει ο αναγνώστης όλα αυτά με τη σειρά στο μυαλό του, αρκεί να έχει το εξής παράδειγμα υπ' όψιν του. Η μόρφωση είναι το "ταξίδι" της ζωής μας. Ένα ταξίδι που ξεκινάει από την εποχή που μπουσουλάμε στα τέσσερα και τελειώνει μερικές στιγμές πριν από τον θάνατό μας. Ένα "ταξίδι", που μέσα του υπάρχουν όλα όσα γνωρίζουμε. Όλα όσα είδαμε, ακούσαμε ή σκεφτήκαμε κατά τη διάρκεια αυτού του "ταξιδιού". Η εκπαίδευση μοιάζει με "ταξίδι", αλλά δεν είναι τέτοιο. Είναι μια συγκεκριμένη διαδρομή, όπως αυτήν που κάνουμε για να πάμε στη δουλειά μας και όπου αλλού μας επιβάλει αυτή η δουλειά. Όπως μπορεί κάποιος να πηγαίνει κάθε μέρα στη δουλειά του, χωρίς να ταξιδεύει, έτσι μπορεί κάποιος να είναι επιστήμονας, χωρίς να είναι μορφωμένος.

Οι γραμματικές γνώσεις είναι ένα "όχημα". Ένα "όχημα" που βοηθά στη μετακίνηση. Είτε αυτή η μετακίνηση αφορά τη διαδρομή της δουλειάς είτε το ταξίδι. Αυτό το "όχημα" είναι υποχρεωτικό για τη διαδρομή μιας καλής δουλειάς, αλλά όχι και για το "ταξίδι" της ζωής. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν αυτοκίνητο και δεν έχουν ταξιδεύσει ποτέ και άλλοι οι οποίοι ταξιδεύουν συνεχώς, χωρίς να το διαθέτουν. Υπάρχουν άνθρωποι αγράμματοι, που κάθε μέρα μαθαίνουν νέα πράγματα και άνθρωποι εγγράμματοι, που, πέρα από τα της δουλειάς τους, δεν διαβάζουν ούτε βιβλία με ανέκδοτα. Όταν κάποιος παραμένει με τις γενικές γνώσεις που είχε κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ευνόητο είναι ότι παραμένει αμόρφωτος ακόμα κι αν έχει πάρει διδακτορικό Α.Ε.Ι.. Ένα πολυτεχνείο μπορεί να σε κάνει επιστήμονα, αλλά όχι να σε μορφώσει. Μια οικονομική σχολή δεν σε κάνει τίποτε απολύτως. Όπως πηγαίνεις σ' αυτήν έτσι φεύγεις. Απλά μαθαίνεις λίγο καλύτερα τη γλώσσα, για να παριστάνεις πιο πειστικά τον "μορφωμένο". Την μαθαίνεις για να "κρύβεσαι", όταν μπουρδολογείς ή όταν λες ψέματα.

Ο πραγματικός επιστήμονας, είτε γιατρός είτε οτιδήποτε άλλο, μπορεί να ελεγχθεί μέσω της δουλειάς του. Οι σπουδές σ’ αυτούς τους χώρους και σ’ οποιοδήποτε σημείο της Γης είναι δύσκολες κι επίπονες. Ο επιστήμονας αυτού του τύπου, επειδή αναλαμβάνει ευθύνες, που είναι δυνατό να ελεγχθούν, δεν υπάρχει καμία περίπτωση να πάρει τίτλους χωρίς κόπο. Όμως τι συμβαίνει μ’ αυτούς των οποίων οι σπουδές έχουν θεωρητικό χαρακτήρα; Πώς μπορεί να ελεγχθεί ένας πολιτικός επιστήμονας; Ο άρρωστος όταν θεραπεύεται ή ο πολίτης όταν περνά μία γέφυρα, ελέγχει τον επιστήμονα. Πώς είναι όμως δυνατό να ελεγχθούν όλοι αυτοί οι κηφήνες, που εντάσσονται στο σύστημα παριστάνοντας τους ειδικούς;

Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και στην περίπτωση των δικηγόρων.

Ο αναγνώστης πρέπει να γνωρίζει ότι οι δικηγόροι είναι μια ειδική περίπτωση στον χώρο του πνεύματος. Είναι οι ευνούχοι του πνεύματος. Αντιπροσωπεύουν μια επιστήμη που έχει αντικείμενό της το τίποτα και οι λειτουργοί της αυτό το αντικείμενο υπηρετούν. Οι δικηγόροι είναι οι ειδικοί του τίποτα. Επί πληρωμή, με τα ίδια επιχειρήματα, με βάση τους ίδιους νόμους και την ίδια λογική, υπερασπίζονται ή κατηγορούν οποιονδήποτε ή οτιδήποτε εμφανιστεί ως πελάτης τους και βέβαια μπορεί να πληρώσει την αμοιβή τους. Είτε υπερασπίζονται τον ισχυρότερο άνθρωπο είτε ένα άλογο, τα ίδια πράγματα θα ισχυριστούν για τους ίδιους λόγους. Ο ισχυρός άνθρωπος όμως παραμένει ισχυρός και πάντα τον χωρίζει η ίδια απόσταση από το άλογο. Ο ισχυρός, όταν δικαιώνεται, κερδίζει αθανασία, αιώνια δόξα και άπειρο πλούτο, ενώ το άλογο κερδίζει το δικαίωμα της επιβίωσης. Μόνον οι δικηγόροι παραμένουν ίδιοι, εισπράττοντας τα ίδια χρήματα και την ίδια δόξα, εξαιτίας του έργου τους. Το όλο πρόβλημα δηλαδή γι' ανθρώπους κι άλογα, όταν έχουν πρόβλημα διαφήμισης ή δυσφήμισης, είναι να εξασφαλίσουν τα χρήματα που απαιτούν ως αμοιβή οι δικηγόροι. Από εκεί και πέρα θα εξασφαλίσουν τη συνεργασία τους.

Ο αναγνώστης μπορεί να καταλάβει τον λόγο που ισχυριζόμαστε ότι οι δικηγόροι είναι ευνούχοι στον χώρο του πνεύματος, αν σκεφτεί ποιο είναι το έργο τους και ποια είναι η αξία αυτού του έργου. Οι δικηγόροι είναι απλά μορφωμένοι άνθρωποι και το έργο τους δεν έχει απολύτως καμιά πρακτική αξία. Είτε αυτό το έργο διατηρηθεί είτε χαθεί, είναι το ίδιο και το αυτό. Είτε ένας δικηγόρος ζει είτε πεθάνει, δεν υπάρχει απώλεια στον χώρο του πνεύματος. Υπάρχει ζημιά ή απώλεια μόνο για τον ίδιο τον δικηγόρο ή τον πελάτη του. Οι δικηγόροι στο πραγματικό επίπεδο της πνευματικής δημιουργίας ασχολούνται με το τίποτα και με πολύ κόπο παράγουν τίποτε. Ένας δικηγόρος δηλαδή μπορεί να δουλεύει άπειρες ώρες και το τελικό αποτέλεσμα του κόπου του να είναι το απόλυτο τίποτε. Είναι σαν να κάθεται κάποιος ατέλειωτες ώρες και να λύνει πάζλ επί πληρωμή. Είτε τα λύσει είτε όχι, είναι για την κοινωνία το ίδιο και το αυτό. Αν κάποιος κερδίζει κάποια δόξα από αυτήν τη δραστηριότητα, είναι ο δημιουργός των πάζλ και όχι ο καθημερινός λύτης.

Αν δηλαδή υπάρχει δόξα στη νομική επιστήμη, αυτή ανήκει στους νομοθέτες και όχι στους δικηγόρους που χειρίζονται τον νόμο. Ο δικηγόρος, ως επιστήμονας, δεν αλλάζει μέσα στον χρόνο. Ό,τι νόμο του δώσεις, αυτόν θα χειριστεί. Ο νόμος αλλάζει και βελτιώνεται όσο βελτιώνονται τα λειτουργικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας, αλλά ο νόμος είναι αρμοδιότητα —και άρα έργο— του νομοθέτη. Νομοθέτες είναι οι σημαντικότεροι άνθρωποι της κοινωνίας. Οι πιο ισχυροί, οι πιο μορφωμένοι και ταυτόχρονα οι πιο ευαίσθητοι άνθρωποι της κοινωνίας. Άλλωστε δεν πρέπει να ποτέ να ξεχνάμε ότι Νομοθέτης είναι και ο Ίδιος ο Θεός. Ο δικηγόρος, ως επιστήμονας, δεν διεκδικεί καμιά μεγάλη δόξα. Δεν διεκδικεί όχι απλά δόξα νομοθέτη, αλλά ούτε καν δόξα επιστήμονα, όπως δικαίως διεκδικούν όλοι οι υπόλοιποι επιστήμονες που καλλιεργούν την επιστήμη τους. Δεν είναι μηχανικός, του οποίου η εργασία μπορεί να είναι μια σημαντική μελέτη, που μπορεί να περάσει ως κληρονομιά στις επόμενες γενιές. Δεν είναι γιατρός, που η εργασία του θα λυτρώσει την ανθρωπότητα από μια τρομακτική αρρώστια. Δεν είναι φυσικός, που η εργασία του θα γίνει ένα πολύτιμο λιθαράκι, που θ' αναπτύξει τον ανθρώπινο πολιτισμό και βέβαια θα βοηθήσει τον άνθρωπο να κατανοήσει καλύτερα τον κόσμο όπου ζει. Δεν είναι φιλόσοφος, που η σκέψη του θα δώσει λύσεις σε μεγάλα κοινωνικά προβλήματα και θα βοηθήσει την ανθρώπινη κοινωνία.

Όλοι αυτοί οι "επιβήτορες" του χώρου του πνεύματος είναι πολύτιμοι για την ανθρωπότητα. Κάθε φορά που "γεννιούνται", είναι γιορτή για την ανθρωπότητα. Χαίρεται η ανθρωπότητα όταν αυτοί "γεννιούνται" και βέβαια θρηνεί όταν αυτοί "πεθαίνουν". Μπορεί να φανταστεί ο αναγνώστης πώς θα ήταν η ανθρωπότητα σήμερα χωρίς την παρουσία όλων αυτών των πολύτιμων ανθρώπων; Τίποτε από αυτά που απολαμβάνουμε και μας δίνουν χαρά δεν θα είχαμε στη διάθεσή μας. Από ένα αυτοκίνητο, που μας λύνει τα καθημερινά προβλήματα μετακίνησης, μέχρι ένα θαυματουργό φάρμακο, που μας σώζει στην κυριολεξία τη ζωή, όλα είναι δικές τους δημιουργίες.

Αντίθετα μ' αυτούς, οι δικηγόροι δεν δημιούργησαν ποτέ τίποτε. Η εξουσία και οι άνθρωποι δημιουργούν του νόμους και οι δικηγόροι απλά τους χειρίζονται, για να διευθετήσουν υποθέσεις πελατών τους. Ό,τι σχέση έχει ένας ταξιτζής με την τεχνολογία της Mercedes —επειδή το ταξί του είναι τέτοιο— τόση έχει κι ένας δικηγόρος με τον νόμο. Και οι δύο είναι απλοί χειριστές και βγάζουν το μεροκάματό τους από το μέσον, που για να δημιουργηθεί απαιτεί τεράστια γνώση. Το σύνολο του έργου τους να χαθεί και το σύνολο των ζώντων δικηγόρων να πεθάνει, η ανθρωπότητα δεν θ' αντιληφθεί τίποτε απολύτως ως απώλεια. Όπως δεν θα χαθεί η Mercedes και η τεχνολογία της αν χαθούν οι ταξιτζήδες, έτσι δεν θα ζημιωθεί κι ο νόμος, αν χαθούν και οι δικηγόροι. Μάλιστα, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι, αν δεν υπήρχαν καθόλου δικηγόροι, η κοινωνία θα ήταν καλύτερη. Γιατί; Γιατί τους καλύτερους δικηγόρους τους χρησιμοποιούν οι κλέφτες εξουσιαστές για να δικαιολογούν τις αθλιότητές τους και ν' αποφεύγουν την τιμωρία.

Οι σπιούνοι των φεουδαρχών ή οι παπάδες των επισκόπων ήταν οι δικηγόροι των ισχυρών του Μεσαίωνα. Αυτοί ήταν που έβαζαν τον κόσμο στη λογική του παραλόγου του Μεσαίωνα. Αυτοί "απαιτούσαν", με βάση τον νόμο, να τιμωρούνται οι φτωχοί για μοιχεία κι οι ίδιοι υπερασπίζονταν —και πάλι με βάση τον νόμο— το δικαίωμα των φεουδαρχών να "κλέβουν" την παρθενία των νεαρών γυναικών την παραμονή του γάμου τους. Αυτοί ζητούσαν από τον λαό εγκράτεια και υπομονή και την ίδια ώρα υπερασπίζονταν διεφθαρμένους επισκόπους. Σήμερα οι ίδιοι δικηγόροι υπερασπίζονται τα ατομικά δικαιώματα και την ελευθερία. Όχι βέβαια γιατί είναι ρομαντικοί ή γιατί άλλαξαν με το πέρασμα του χρόνου. Τα υπερασπίζονται, γιατί υπάρχουν οι αντίστοιχοι νόμοι. Η θέσπιση αυτών των νόμων ήταν έργο των ρομαντικών κι απαίτησαν τόνους ανθρώπινου αίματος. Οι ρομαντικοί με άπειρο ρίσκο ήταν αυτοί που άλλαξαν τον νόμο, πολεμώντας με τους δικηγόρους των ισχυρών. […]

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Καιρός να σταματήσει το δούλεμα, δε νομίζετε;

Ο εκ Χανίων ορμώμενος Μητσοτάκης ξεκίνησε την καριέρα του με "προσόντα" διαφορετικά από τους υπόλοιπους επαρχιώτες πολιτικούς. Δεν έφτασε στην Αθήνα όπως φτάνει ένας Φλωρι­νιώτης ή ένας Καστοριανός βουλευτής, που χάσκουν μπροστά στα μέγαρα της πρωτεύουσας. Δεν έφτασε με ένα ταγάρι και μια ζωντανή κότα, όπως ο Χατζηχρήστος στις παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Μητσοτάκης στην Αθήνα έφτασε με τα "όπλα" του. Έφτασε με τα "κουμπούρια" του και αυτά ποτέ δεν τα αποχωρίζεται.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι τον Μητσοτάκη πάντα τον συνόδευαν στην "πορεία" του συστατικές επιστολές. Από ποιους; Από τους ίδιους ανθρώπους που προστάτευαν και χρηματοδοτούσαν τον θείο του τον Βενιζέλο. Από τους ανθρώπους, που, επειδή γνώριζαν τον θείο του, τον έψαξαν στην Κρήτη. Αυτούς τους ανθρώπους ο Μητσοτάκης τους γνώριζε και τον γνώριζαν στον καιρό της "αντίστασής" του στην Κρήτη. Άνθρωπος των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών ήταν ο Μητσο­τάκης. Σύμφωνα με δικές του μαρτυρίες ήταν ο συνδετικός τους "κρίκος" με τις ελληνικές αντι­στασιακές οργανώσεις. Σ' αυτούς έδινε αναφορά και αυτών τις εντολές εκτελούσε. Αυτή η σχέση ήταν η "προίκα" του και το "διαβατήριό" του για την επιτυχία. Αυτή η σχέση του άνοιγε τις "πόρτες" των αθηναϊκών μεγάρων.

Όλα αυτά όμως δεν ήταν αρκετά για να τον οδηγήσουν στην εξουσία. Η Αθήνα είχε αρκετό κηφηναριό με τα ίδια προσόντα και δεν ήταν δυνατόν να τους παρακάμψει. Αυτό το οποίο χρειαζόταν ήταν ένα μεγάλο "άλμα". Έπρεπε να ρισκάρει, για ν' ανέβει στην κορυφή και αυτό δεν ήταν πρόβλημα για έναν άνθρωπο του οποίου δεν έλλειπε το ψυχικό σθένος να υποστηρίζει τις επιλογές του. Η ευκαιρία του δόθηκε μετά τη νίκη της Ένωσης Κέντρου. Τα μεγάλα "αφεντικά" ήταν σφόδρα ενοχλημένα με τη μεγάλη νίκη των "κομμουνιστών" του Κέντρου. Σχεδόν είχαν πανικοβληθεί από μια Ελλάδα η οποία έδειχνε απείθαρχη, σε μια εποχή που οι Αμερικανοί επένδυαν στην πειθαρχία μέσα στην "αυλή" τους.

Άρα τι τους συνέφερε να γίνει; Να οδηγήσουν την Ελλάδα στην "ανωμαλία". Γιατί; Για να εφαρμόσουν την πάγια "φιλειρηνική" πολιτική τους. Γιατί με φόβητρο την εμφυλιοπολεμική σύγκρουση θα μπορούσαν να πουλήσουν "σωτηρία". Εκμεταλλευόμενοι τις νωπές εμφυλιο­πολεμικές αναμνήσεις του ελληνικού λαού, θα μπορούσαν να επιβάλουν στην Ελλάδα μια "εθνοσωτήρια" κυβέρνηση. Το μόνο το οποίο είχαν ως πρόβλημα ήταν η ταυτότητα εκείνου που θα εμφάνιζαν ως υπεύθυνου της "ανωμαλίας". Το πρόβλημά τους ήταν αρκετά σοβαρό, γιατί έπρεπε τόσο αυτοί όσο και οι λακέδες τους να βρίσκονται από τη "σωστή" πλευρά. Έπρεπε τόσο το "παλάτι" όσο και η "δεξιά" να παραμείνουν στη "σωστή" πλευρά. Οι καταστροφείς της δημοκρατίας έπρεπε να διατηρήσουν τη δημοκρατική τους εικόνα. Δεν έπρεπε να ξανακάνουν το λάθος του Λαμπράκη —ο οποίος συσπείρωσε τους πάντες εναντίον της δεξιάς— και αυτό ήταν το δύσκολο του όλου εγχειρήματος.

Από τη στιγμή που η Ένωση Κέντρου κέρδισε τη νίκη στις εκλογές, δεν μπορούσε να παυτεί από την κυβέρνηση. Αν επιχειρούσαν να την πάψουν, είτε από την πρεσβεία είτε από το παλάτι είτε από την ΕΡΕ, θα υπήρχε πρόβλημα. Γιατί; Γιατί οι υποτιθέμενοι δημοκράτες της δεξιάς θα έπρεπε ν' αντιδράσουν αντιδημοκρατικά και αυτό θα προκαλούσε ζημιά σ' αυτούς που εκείνη την εποχή παρίσταναν τους θεματοφύλακες της δημοκρατίας. Επιπλέον, θα συσπείρωνε τους αντιπάλους τους και αυτό ήταν επικίνδυνο. Άρα τι ήταν το καλύτερο; Να ρίξουν από "μέσα" την Ένωση Κέντρου, ώστε οι "κομμουνιστές" να εμφανίζονται και πάλι σαν οι μη "αντιλαμβανόμενοι" τη δημοκρατική λειτουργία. Αυτοί να εμφανιστούν και πάλι σαν αντιδραστικοί και οι δεξιοί να βρίσκονται από τη σωστή πλευρά. Το ζητούμενο ήταν ν' ανατραπεί η κυβέρνηση της Ε.Κ. και η ίδια να "χρεωθεί" την πτώση της και άρα την "ανωμαλία". Το ζητούμενο ήταν ν' ανατραπεί η Ένωση Κέντρου και ταυτόχρονα να διχαστεί.

Άρα τι έπρεπε να κάνουν; Να βρουν αποστάτες. Να βρουν δηλαδή ανθρώπους, οι οποίοι θα προδώσουν τα πάντα. Που θα προδώσουν τη δημοκρατία. Που θα προδώσουν τους ανθρώπους που τους ψήφισαν. Που θα προδώσουν την παράταξή τους. Που θα προδώσουν δηλαδή το Σύνταγμα της εποχής εκείνης. Γιατί αυτό είναι προδοσία και όχι μια απλή πολιτική επιλογή; Γιατί, όταν κυρίαρχη είναι η παραταξιακή λογική, τα πράγματα λειτουργούν με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Γιατί ένας βουλευτής, ο οποίος διαφωνεί με τη λογική της ηγεσίας της παράταξής του, παραιτείται στο όνομα της δημοκρατίας. Παραιτείται της θέσης του βουλευτή, την οποία την κέρδισε ως μέλος μιας παράταξης και όχι ως άτομο. Όταν υπάρχει παραταξιακή λογική, η βουλευτική θέση ανήκει στην παράταξη και όχι στο πρόσωπο. Η διαφωνία οδηγεί στην παραίτηση του βουλευτή και όχι στην αποστασιοποίησή του. Απλά πράγματα. Όταν ένας παπάς διαφωνεί με την Ιερά Σύνοδο, παραιτείται και δεν παίρνει την εκκλησία —που λειτουργεί— για να εφαρμόσει το δικό του δόγμα. Η αποστασία είναι προδοσία του λαού. Είναι κλοπή ψήφων.

Οι Αμερικανοί γι' αυτόν τον λόγο βγήκαν στους δρόμους και έψαχναν αποστάτες. Οι δολοφόνοι της ελληνικής δημοκρατίας έψαχναν Έλληνες συνενόχους. Τότε ήταν η μεγάλη ευκαιρία του Μητσοτάκη. Γιατί; Γιατί η συνενοχή με τους Αμερικανούς θα τον "έδενε" για πάντα στις επιλογές τους. Το έγκλημα πάντα συνδέει τους συνενόχους μεταξύ τους. Ο ένας μπορεί να εκβιάζει τον άλλο και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αγνοεί ο ένας τον άλλο. Τη λογική του εγκλήματος τη γνώριζε ο Μητσοτάκης και σ' αυτήν επένδυσε. Έτσι λειτουργούν οι συμμορίες. Με την ομαδική συνενοχή των μελών τους. Στη μαφία, για παράδειγμα, υπάρχουν μερικά "έθιμα", που διασφαλίζουν τη μόνιμη πίστη και την επίσης μόνιμη συνεργασία μεταξύ των μελών της συμμορίας. Ένα από αυτά τα "έθιμα" είναι ο εξαναγκασμός του κάθε νέου μέλους σε μια δολοφονία μπροστά σε μάρτυρες. Γιατί; Για να μπορούν ν' απειλούν με καταστροφή αυτόν που θα επιχειρήσει να προδώσει τους "κάπο".

Το ανάλογο έγινε και σ' αυτήν την περίπτωση. Ο Μητσοτάκης έκανε το "καθήκον" του απέ­ναντι στον υπερατλαντικό "κάπο" και "σκότωσε" την ελληνική δημοκρατία. Υποθήκευσε τη ζωή του, την καριέρα του, την οικογένειά του και "εκτέλεσε" μπροστά σε μάρτυρες την ελληνική δημοκρατία. Το μέγεθος της προδοσίας του ήταν τέτοιο, που του επέτρεψε να "προσπεράσει" πολλούς από τους μέχρι τότε αντιπάλους του. Πολλοί στην Αθήνα ανησύχησαν για την εύνοια που θα μπορούσε ν' απολαύσει ο Μητσοτάκης, εξαιτίας της εξυπηρέτησής του προς τους Αμερικανούς. Πολλοί ανησύχησαν με τα "πήγαινε-έλα" του στην πρεσβεία.

Μετά από αυτήν την εξυπηρέτηση ο "κάπο" δεσμεύτηκε να τον προστατεύει και να τον βοηθά, όποτε υπήρχε αυτή η ανάγκη. Αυτό ήταν το ζητούμενο για τον Μητσοτάκη. Να συνδέσει τον εαυτό του με τα αμερικανικά συμφέροντα. Να γίνει ο "άνθρωπός" τους στην Ελλάδα. Από εκεί και πέρα οι πάντες ήταν δεσμευμένοι στις υποχρεώσεις που συνεπάγεται ένα έγκλημα. Όταν συνέφερε τον Μητσοτάκη, θα τον φυγάδευαν από τη χώρα οι Αμερικανοί και όταν συνέφερε θα τον επανα­πάτριζαν. Όταν θα μοίραζαν "πίτες" στην Ελλάδα, θα έπρεπε πάντα να κρατούν μεγάλο "κομμάτι" και για τον Μητσοτάκη.

Από τη στιγμή που έγιναν όλα αυτά, ήταν πολύ φυσιολογικό να "αυτοεξοριστεί" ο αποστάτης. Δεν μπορούσε εκείνη την εποχή να παραμείνει στην Ελλάδα. Κινδύνευε από τον πρώτο Έλληνα που θα τον έβρισκε μπροστά του. Από τους πολίτες κινδύνευε και όχι από τη Χούντα, όπως ο ίδιος πάντα διατεινόταν. Η Χούντα δεν είχε κανέναν λόγο να κυνηγάει τον "ευεργέτη" της και τον άνθρωπο που η μεγάλη μάζα των εχθρών της τον μισούσε θανάσιμα. Η Χούντα είχε συμφέρον να παραμείνει ο Μητσοτάκης στην Ελλάδα, για να διχάζει την αντίπαλη παράταξη. Ευχής έργον θα ήταν για τη Χούντα να υπάρχει ο Μητσοτάκης και να προκαλεί εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις στο χώρο του Κέντρου.

Από αυτήν την πραγματικότητα προκύπτει κι ένα ερώτημα, το οποίο ακόμα δεν έχει απαντηθεί. Πού βρισκόταν ο Μητσοτάκης τη νύχτα του πραξικοπήματος; Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι έπαιζε "πρέφα" με τους συγκρατούμενούς του. Κάποιοι όμως ισχυρίζονται —χωρίς να παίρνουν απάντηση— ότι ο Μητσοτάκης την κρίσιμη εκείνη νύχτα βρισκόταν στην αμερικανική πρεσβεία. Ποιο είναι το πιο πιθανό με βάση τη λογική; Να αφεθεί να συλληφθεί και να ρισκάρει να μπει στο ίδιο "κλουβί" με ανθρώπους που τον θεωρούσαν υπεύθυνο για τον πραξικόπημα και άρα τον μισούσαν θανάσιμα ή να πάει στους προστάτες του; Μέσα στο "κλουβί" θα έπαιζε "πρέφα" ή το "παιχνίδι των λυγμών";

Το θέμα είναι ότι ο Μητσοτάκης έφυγε από την Ελλάδα σαν "αντιστασιακός". Την "κοπάνησε" από τη Χούντα και η Χούντα αντί να πιάσει και να "ρημάξει" την οικογένειά του —όπως ήταν η αγαπημένη της συνήθεια με τους αριστερούς— της έδωσε διαβατήριο για να μεταναστεύσει. Μέχρι και η Ντόρα τη διωκόμενη αντιστασιακή παριστάνει, εξαιτίας εκείνης της "φυγής". Ο Μητσοτάκης συνέχισε οικογενειακώς την πολυτελή "αντίστασή" του στο Παρίσι. Εκεί "διωγμένος" και σε μια εποχή κατά την οποία δεν υπήρχε δυνατότητα εξαγωγής συναλλάγματος, ζούσε πολυτελώς χωρίς να εργάζεται. Τα παιδιά του πήγαιναν στα καλύτερα σχολεία, προφανώς με υποτροφίες "αντίστασης". Τα ερωτήματα που τίθενται εδώ είναι τα λογικά. Πού τα έβρισκε τα χρήματα γι' αυτού του είδους τη ζωή; Ποιος του τα έδινε, εφόσον δεν τα διέθετε ο ίδιος; Εδώ δεν μιλάμε για "διακοπές" δεκαπέντε ημερών και για "μασούρια" κρυμμένα στις φόδρες. Μιλάμε για ένα διάστημα πολλών χρόνων και το οποίο κανένας δεν μπορούσε να υπολογίσει πότε θα τελείωνε.

Τα όσα ύποπτα όμως τον αφορούν δεν σταματούν εδώ. Το πρόβλημά του από ένα σημείο και πέρα ήταν το πώς θα μεθόδευε την επιστροφή του. Το να προσπαθήσει να επιστρέψει επί Χούντας δεν είχε νόημα, εφόσον θα ακύρωνε την προηγούμενη "δραπέτευσή" του. Αν προσπαθούσε να γυρίσει μετά την πτώση της, θα υπήρχε πρόβλημα, γιατί οι πάντες θα τον περίμεναν με ανοιχτές "αγκάλες". Τι έκανε; Το τέλειο. Παραμονές της πτώσης της Χούντας επέστρεψε, για να τον συλλάβει η Χούντα και να τον κλείσει δήθεν φυλακή, ώστε η πτώση της να τον βρει στις φυλακές της και να "περάσει" σαν αντιστασιακός. Να περάσει απαρατήρητος στο κρίσιμο διάστημα και να μπει η περίπτωσή του στη λογική της "συγχώρεσης". Να προστεθεί στο κόστος το οποίο έπρεπε να πληρώσει ο λαός στο όνομα της εθνικής συμφιλίωσης.

Τα ερωτήματα που τίθενται εδώ είναι τα εξής: Πώς γνώριζε ότι η Χούντα επρόκειτο να πέσει σε σύντομο χρονικό διάστημα κι εγκατέλειψε την ασφάλεια του Παρισιού, για να επιστρέψει στην Ελλάδα ώστε να συλληφθεί και να φυλακιστεί; Πώς γνώριζε ότι επρόκειτο περί μιας βραχυ­πρόθεσμης κατάστασης, ώστε να πάρει την απόφαση να εγκαταλείψει την οικογένειά του στο εξωτερικό; Αν συνδυαστεί η πτώση της Χούντας με την κυπριακή τραγωδία, ευνόητο είναι ότι θα έπρεπε να γνωρίζει και για την Κύπρο. Ποιος τον πληροφόρησε; Ένα άλλο ερώτημα που τίθεται εδώ είναι το εξής: Συλλαμβάνεται ο διαβόητος Χανιώτης αποστάτης και φυλακίζεται. Πού είναι το πιο λογικό να φυλακιστεί από τους διώκτες του; Εκεί όπου θα είναι στη δυσχερέστερη θέση και άρα αδύναμος ν' απειλήσει τους διώκτες του. Το λογικό δηλαδή ήταν να φυλακιστεί στον Έβρο ή στη Δράμα ή στη Φλώρινα. Πού φυλακίστηκε ο Χανιώτης αποστάτης; Στα Χανιά. Μάλιστα. Δεν γνωρίζουμε αν του δόθηκαν και τα κλειδιά από το κελί του.

Από τη στιγμή που μέσα στον "χαμό" επέστρεψε στην Ελλάδα, τα πάντα ήταν εύκολα γι' αυτόν. Τα "αφεντικά" του δεν θα τον άφηναν έξω από την "πίτα" της μεταπολίτευσης. Από τη στιγμή που το "αριστερό" κομμάτι της "πίτας" το είχαν προορισμένο για τον Ανδρέα και ο χώρος μισούσε τον Μητσοτάκη, τι περίσσευε; Ο χώρος της δεξιάς. Αυτό το "κομμάτι" επέλεξαν να του δώσουν, εξασφαλίζοντας καί την ακεραιότητα της "πίτας" καί την ικανοποίηση του "σκύλου". Γιατί; Γιατί από την μία του βρήκαν στέγη και από την άλλη "φόρτωσαν" στη δεξιά την "πηγή" του κακού της άλλης πλευράς. Τους βόλευε να ελέγχουν καί τις δύο πλευρές. Τους βόλευε, για να ελέγχουν το τεχνητό κλίμα πόλωσης της μεταπολίτευσης. Γι' αυτόν τον λόγο τον κάποτε τρομερό "διώκτη" της δεξιάς τον "βάπτισαν" δεξιό. Αυτοί τον "φόρτωσαν" στη ΝΔ. Αυτοί ανάγκασαν τη ΝΔ να τον συμπεριλάβει στα μέλη της. Αυτοί ανάγκασαν τη ΝΔ να του προσφέρει την ηγεσία της. Αυτοί ανάγκασαν σε ήττα τον Στεφανόπουλο και δεν γνωρίζουμε αν η Προεδρεία της Δημοκρατίας ήταν η "αποζημίωσή" του για εκείνη την ήττα.

Σ' αυτό το διάστημα βέβαια προσπαθούσε ν' "αποκαταστήσει" την τρομερά φθαρμένη εικόνα του. Τι έκανε; Ως γνήσιος αρχηγός συμμορίας, "θυσίασε" την κόρη του. Ως γνήσιος κερδοσκόπος "Αγαμέμνονας", θυσίασε την κόρη του για τα συμφέροντά του. Πάντρεψε την εικοσάχρονη τότε Ντόρα με έναν σχεδόν συνομήλικό του, αποδεικνύοντας ότι ο έρωτας εκτός από τυφλός έχει και άλλες παθήσεις. Πάντρεψε ένα μικρό κορίτσι με τον μεσόκοπο Παύλο Μπακογιάννη. Τον γεννηθέντα το 1935 παρακαλώ. Αν ζούσε σήμερα ο άνθρωπος αυτός, θα ήταν ένας εβδομηντάρης παππούλης. Γιατί το έκανε; Γιατί ο Μπακογιάννης είχε ένα καλό πολιτικό "προφίλ" και θα μπορούσε από πίσω του να "κρυφτεί" η συμμορία του αποστάτη. Η "αντιστασιακή" Ντόρα έγινε με αυτόν τον τρόπο η "Ιφιγένεια" της οικογένειας. Όπως συνέβη στα αρχαία Έπη, έτσι συνέβη και στα σύγχρονα "έπη" των Μητσοτάκηδων. Για να έχει αίσιο τέλος ο πόλεμος της συμμορίας, έπρεπε η "Ιφιγένεια" να θυσιαστεί και να παγιδευτεί με έναν πολλά υποσχόμενο γάμο. Οι φήμες της εποχής λένε ότι εκείνος ο γάμος παρέμενε τέτοιος μόνον στα χαρτιά. Οι φήμες μιλάνε για "ντοράκια" και για ανεξήγητα θεαματικές προόδους νεαρών στελεχών μέσα στη ΝΔ.

Με τον τρόπο αυτόν φτάσαμε στο περίφημο "βρώμικο" 1989. Τι έγινε τότε; Η μισή ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, συμπεριλαμβανομένου και του αρχηγού της, βρίσκεται στα δικαστήρια με κατηγορίες περί διαφθοράς και ο "κουφός" τρομοκράτης πηγαίνει και σκοτώνει τον Παύλο Μπακογιάννη για διαφθορά. Η Ελλάδα "βοά" για τα "πάμπερς" της διαφθοράς και οι "τρομο­κρά­τες" πηγαίνουν και σκοτώνουν έναν άσχετο, που, ακόμα και διεφθαρμένος να ήταν, η απόστασή του από την εξουσία ήταν τέτοια, που δεν του επέτρεπε ν' αποκτήσει "μέγεθος" για την πρόκληση τρομοκρατικού χτυπήματος. Έναν πολιτικό, ο οποίος είχε σταδιοδρομία μερικών μηνών στην ελληνική βουλή. Είναι σαν να πάει κάποιος σε μια μεγάλη φονική φασαρία, να αγνοήσει επιδεικτικά τους εχθρούς του και να πάει να σκοτώσει το "κατοικίδιο" τους. Σ' αυτήν την περίπτωση δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Αυτός ο άνθρωπος ή είναι πολύ βλάκας ή είναι πολύ πονηρός και κάπου αλλού αποβλέπει και το οποίο προφανώς δεν είναι αντιληπτό.

Ήταν δηλαδή βλάκες οι τρομοκράτες ή μήπως δεν ήταν τρομοκράτες αυτοί οι οποίοι εκτέ­λεσαν τον Μπακογιάννη; Θα ξεκινήσουμε τον συλλογισμό μας ανάποδα, για να καταλάβουμε ορισμένα πράγματα. Ποιες ήταν οι συνέπειες αυτού του θανάτου; Επωφελήθηκε δηλαδή κανένας από αυτόν τον θάνατο; Ήταν "χρήσιμος" θάνατος, όπως ήταν αυτοί του Παναγούλη ή του Πέτρου; Θα κάνουμε απλές σκέψεις και τίποτε παραπάνω. Θα μπορούσε ο Μητσοτάκης να γίνει πρωθυ­πουργός χωρίς αυτόν τον θάνατο; Πριν από αυτόν τον θάνατο και με το μισό ΠΑΣΟΚ υπόδικο στα δικαστήρια απέτυχε να γίνει πρωθυπουργός. Μόνος του "έτρεξε" και βγήκε δεύτερος. Μόνος του το μόνο που κατάφερε ήταν να κάνει τον γραφικό Τζανή πρωθυπουργό. Έναν άνθρωπο από τον οποίο θυμόμαστε μόνον την καδένα του και τίποτε άλλο. Ο θάνατος του Μπακογιάννη και τα κλάματα της χήρας έκαναν τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Χωρίς αυτόν τον θάνατο θα "έσβηνε" ο Μητσοτάκης.

Σ' ό,τι αφορά τη διαδοχή της δυναστείας ισχύει κάτι ανάλογο. Θα μπορούσε ο Μητσοτάκης να μεθοδεύσει τη διαδοχή του, αν δεν υπήρχε αυτός ο θάνατος; Ποια θα ήταν η ιστορία της οικογένειας με ζωντανό τον Μπακογιάννη; Ο Κυριάκος ήταν πολύ μικρός για να μπει στο παιχνίδι της διαδοχής και η Ντόρα ήταν πολύ "βαθιά" μέσα στην κουζίνα, για να βγει από αυτήν. Η Ντόρα θα παρέμενε μια καλή "νοικοκυρά" και δεν θα εμφανιζόταν όπως εμφανίζεται σήμερα. Το πολύ-πολύ να την καλούσαν σε κάποια κοινωνική εκδήλωση δεύτερης σειράς, εφόσον ήταν σύζυγος ενός βουλευτή ανάλογης σειράς. Στην καλύτερη περίπτωση να ήταν σύζυγος υπουργού. Τίποτε παραπάνω. Ο θάνατος δηλαδή του Μπακογιάννη ήταν καταλυτικός τόσο για την πορεία τού αποστάτη όσο και για την πορεία της κόρης του.

Χωρίς αυτόν τον "χρήσιμο" θάνατο ο Μητσοτάκης θα εξαναγκαζόταν σε παραίτηση από την ηγεσία της ΝΔ, εφόσον κανένα κόμμα δεν δέχεται την ήττα χωρίς αντίπαλο. Θα καθηλωνόταν στο επίπεδο ενός Ράλλη, ενός Αβέρωφ ή ενός Έβερτ. Τα ανάλογα θα συνέβαιναν και στη ζωή της Ντόρας. Χωρίς αυτόν τον "χρήσιμο" θάνατο η Ντόρα δεν θα υπήρχε καν. Θα ήταν ακόμα μια από τις πολλές αργόσχολες Αθηναίες, που ασχολούνται μόνον με τα νύχια τους. Μια κόρη πλουσίου, που απλά θα έτρωγε από τη "λεία" της οικογένειας. Μια Αθηναία, που οι διαδρομές της θα περιορίζονταν ανάμεσα στο σπίτι, στο κομμωτήριο και καμιά επίσκεψη σε κάποιο φιλικό σπίτι. Με το Μετρό θα πήγαινε σήμερα στους ολυμπιακούς αγώνες, αν και εφόσον βέβαια έβρισκε εισι­τήρια. Όλα αυτά άλλαξαν θεαματικά μετά τον "χρήσιμο" θάνατο του Παύλου Μπακογιάννη.

Αυτό το οποίο μας ενδιαφέρει τώρα, είναι να βρούμε το "κόστος" αυτού του θανάτου γι' αυτούς που καλώς ή κακώς επωφελήθηκαν. Το "κόστος", που μετράται με πραγματικά κέρδη και ζημιές και όχι με τηλεοπτικά δάκρυα. Μιλάμε για τον θάνατο ενός ανθρώπου, ο οποίος υποτίθεται ήταν "δικός" τους άνθρωπος. Άρα τι ψάχνουμε; Να βρούμε πόσο "δικός" τους ήταν. Πόσο δικός σου μπορεί να είναι ένας άνθρωπος ο οποίος είναι ξένος; Γαμπρός ήταν ο Μπακογιάννης και μάλιστα σε έναν γάμο που "έδυε". Τον καιρό της δολοφονίας του τις περισσότερες φορές κοιμόταν στο γραφείο του και όχι στο σπίτι του. Αυτό δεν έχει σχέση με την κουτσομπολίστικη παραπληροφόρηση, παρά προκύπτει από την ακροαματική διαδικασία, εφόσον κάποιοι τον παρα­κο­λουθούσαν με σκοπό να τον δολοφονήσουν.

Όταν είσαι Μητσοτάκης και θυσιάζεις την εικοσάχρονη κόρη σου για τα συμφέροντα της οικογένειας, πόσο μπορείς να λυπηθείς, όταν ο θάνατος ενός ξένου μπορεί να εκτοξεύσει στα ουράνια τα συμφέροντα αυτά; Πόσο μπορείς να λυπηθείς, όταν είσαι ένας συμφεροντολόγος, όπως ο Μητσοτάκης; Όσο και να κλαις, φαίνεται στα μάτια σου αν κάτι υπολογίζεις ή όχι. Εμείς δηλαδή δεν λέμε ότι ο Μητσοτάκης σκότωσε τον Μπακογιάννη. Εμείς λέμε ότι, μόλις έμαθε ο Μητσοτάκης γι' αυτόν τον θάνατο, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν υπολογισμοί. Είμαστε βέβαιοι ότι πρώτα υπολόγισε τα κέρδη τα οποία θα προέκυπταν από αυτόν τον θάνατο και μετά άφησε τη "θλίψη" να τον "πνίξει". Ο άνθρωπος είναι άρρωστος με τα συμφέροντά του. Τον ίδιο του τον θάνατο μπορεί από τώρα να έχει σχεδιάσει πώς να τον εκμεταλλευτεί. Μπορεί από τώρα να έχει αποφασίσει ποιο από τα εγγόνια του στον επικήδειό του θα πει καμιά παπανδρεϊκού τύπου "ατάκα" του στυλ "…τα έμαθες τα νέα παππού"; Μπορεί από τώρα να έχει αποφασίσει ποιο από τα εγγόνια θα κάνει τι. Μπορεί από τώρα να έχει βγάλει το "χρίσμα" για το ποιο εγγόνι έχει το κληρονομικό "χάρισμα".

Πυροβόλησε ένας τρελός — ήταν σίγουρα τρελός, για να μην πετύχει έναν τέτοιο μεγάλο στόχο — …τη Ντόρα και η πρώτη κίνησή του δεν ήταν να τη δει ή να σκεφτεί τι θα κάνουν ως οικογένεια — και άρα με τα μέσα που διαθέτουν — για ν' αποτρέψουν στο μέλλον μια ανάλογη δυσάρεστη κι επικίνδυνη κατάσταση. Η πρώτη κίνησή του ήταν να ζητήσει υλικά αγαθά από το κράτος. Η πρώτη κίνησή του ήταν να ζητήσει θωρακισμένη λιμουζίνα. Να ζητήσει από το κράτος να ξοδευτεί, για να μην ξοδευτεί ο ίδιος. Αυτό τον ενδιαφέρει πρώτα απ' όλα και μετά όλα τ' άλλα. Το ίδιο συμβαίνει και με την υπόλοιπη οικογένεια. Η Ντόρα πήγε για "εισπράξεις" στην Ευρυτανία και ούτε για συμβο­λικούς λόγους δεν κοιμήθηκε στο σπίτι των πεθερικών της. Η Ντόρα έφτασε στο σημείο να ξαναπαντρευτεί και δεν εγκαταλείπει το όνομα-περιουσία.

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί απλούστατα από αυτά προκύπτουν ορισμένοι προβληματισμοί. Αν κάποιοι γνώριζαν όλα αυτά τα οποία ισχυριζόμαστε, πιθανόν να προσπάθησαν να "βοηθήσουν" τον Μητσοτάκη με αυτήν την πράξη. Πώς πηγαίνει ένας φίλος εν αγνοία σου και με δική του ευθύνη και σου αγοράζει κάτι το οποίο έχεις ανάγκη για να στο κάνει δώρο; Απλά πράγματα. Αν μάθεις ότι ένας φίλος σου θέλει να κάνει ομελέτα και γνωρίζεις ότι δεν έχει αβγά, δεν σου περνάει από το μυαλό να του κάνεις μια ευχάριστη έκπληξη και να του τα πας δώρο; Αν δηλαδή κάποιοι "φίλοι" του Μητσοτάκη γνώριζαν την οικογενειακή κατάσταση του Μπακογιάννη και γνώριζαν και τον χαρακτήρα του αποστάτη, δεν είχαν λόγους να είναι επιφυλακτικοί.

Κέρδη του προσέφεραν χωρίς πραγματική ζημιά, εφόσον δεν πείραξαν κάποιο πραγματικό μέλος της οικογένειάς του. Αυτό είναι το ζητούμενο να μάθουμε κάποτε. Ποιοι ήταν αυτοί οι οποίοι σκότωσαν τον Μπακογιάννη; Ποιοι έβαλαν τα "αβγά" για να κάνει "ομελέτα" ο Μητσοτάκης; Ποιοι μπορούσαν ν' αναλάβουν μια δολοφονική επίθεση τόσο μεγάλου βαθμού δυσκολίας; Δεν είναι εύκολο να σκοτώσεις μέρα μεσημέρι στο Κολωνάκι έναν φυλασσόμενο βουλευτή. Δεν είναι εύκολο χωρίς εσωτερική πληροφόρηση να μάθεις τις συνθήκες φύλαξής του.

Αυτά είναι δύσκολα πράγματα και απαιτούν επαγγελματισμό. Μόνον μυστικές υπηρεσίες μπορούν να φέρουν εις πέρας τέτοιου είδους ενέργειες. Και πάλι θα ισχυριστούμε τα ίδια πράγμα­τα. Για όσο διάστημα δεν είχε "εξαρθρωθεί" η 17 Νοέμβρη, όλοι πιστεύανε ότι θα μπορούσαν να είναι οι τρομοκράτες αυτοί οι οποίοι τον σκότωσαν, εφόσον τους φαντάζονταν κάτι σαν παρά­νο­μους Τζέιμς Μποντ ή σαν Φαντομάδες. Από τη στιγμή που γνώρισε ο κόσμος τους καταδικα­σθέντες σαν δολοφόνους της 17 Νοέμβρη, έπαψε να πιστεύει ότι αυτοί είναι οι δολοφόνοι του Μπακογιάννη. Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν προκύπτει ούτε από την ακροαματική διαδικασία. Αυτά τα οποία λέγανε οι "ομολογήσαντες" δεν είχαν καμία σχέση με τα όσα είδαν οι αυτόπτες μάρτυρες. Για τον γράφοντα τα πράγματα είναι απλά. Αυτοί οι οποίοι σήμερα είναι φυλακισμένοι, δεν είναι άξιοι ούτε μια πίτσα να παραδώσουν. Ο χοντρός θα την έτρωγε και ο αγράμματος δεν θα έβρισκε τη διεύθυνση.

Απ' όλα αυτά όμως που ισχυριζόμαστε δεν προκύπτουν αντικειμενικές κατηγορίες. Συμβαίνει αυτό το οποίο είπαμε και για την περίπτωση του Παπανδρέου. Η εκτίμησή τους δεν μπορεί να ξεφύγει από τη σφαίρα του υποκειμενικού. Όσο εύκολα μπορεί να συμφωνήσει κάποιος ότι οι συνέπειες αυτών των πράξεων ξεφεύγουν από τα όρια της πολιτικής και έχουν και ποινικές προεκτάσεις, άλλο τόσο εύκολα μπορεί και να διαφωνήσει. Μπορεί ο Μητσοτάκης από βλακεία να πραγματοποίησε την αποστασία. Μπορεί να μην εκτίμησε καλά την κατάσταση. Θα τον κατηγο­ρήσει κανένας για τη βλακεία του; Είναι θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου η βλακεία. Μπορεί κάποιοι άνθρωποι να τον αγαπούσαν και πραγματικά να τον βοήθησαν. Αυτοί οι άνθρωποι να τον φυγάδευσαν και οι ίδιοι άνθρωποι να τον πληροφόρησαν για τα προβλήματα της Χούντας, ώστε να επιστρέψει στον κατάλληλο χρόνο. Μπορεί να μην συνέβη τίποτε απ' όλα αυτά και να ήταν απλά τυχερός. Όλα δηλαδή όσα ισχυριζόμαστε μπορεί και να είναι αποτελέσματα τύχης. Θα τον κατηγορήσουμε επειδή ήταν τυχερός;

Τα ανάλογα συμβαίνουν και με τη Ντόρα. Μπορεί η γυναίκα να ήταν τυχερή μέσα στην ατυχία της. Είχε έναν άτυχο γάμο, ο οποίος έγινε τύχη μετά τη θεαματική διάλυσή του, εφόσον έτσι κι αλλιώς αυτή η διάλυση ήταν αναπόφευκτη. Μπορεί πράγματι να επωφελήθηκε από τον θάνατο του συζύγου της και να έγινε ισχυρή επιδιδόμενη στην "τυμβωρυχία". Δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία χήρα που σκυλεύει τον νεκρό σύζυγό της. Αυτά όλα δεν αποτελούν στοιχεία για να την κατηγορήσουμε. Μπορεί να την αμφισβητούμε ως προς την ηθική της αλλά μέχρι εκεί. Η ανηθικότητα δεν είναι έγκλημα, που τιμωρείται από τον νόμο.

Άρα τι κάνουμε σ' αυτήν την περίπτωση; Στην περίπτωση του Μητσοτάκη αναζητούμε μόνον εκείνα τα στοιχεία που να τον ενοχοποιούν πραγματικά. Ποια είναι αυτά; Οι φήμες της εποχής λένε ότι οι Αμερικανοί, αναζητώντας αποστάτες, περιφέρονταν στους δρόμους με βαλίτσες γεμάτες δολάρια. Αυτές τις φήμες δεν τις σκόρπισαν περαστικοί στο δρόμο, που τους είδαν με βαλίτσες και κατάλαβαν τι περιείχαν. Αυτές οι φήμες προφανώς βγήκαν στη "φόρα" από ανθρώπους που τους προτάθηκε η αποστασία κι αρνήθηκαν. Από ανθρώπους που είδαν το "χρώμα" του αμερικανικού χρήματος. Αλλιώς δεν μπορεί να βγει μια τέτοια φήμη. Χιλιάδες φιλοαμερικανικές θέσεις έχουν πάρει πολιτικοί μας, αλλά δεν κυκλοφόρησε ποτέ η φήμη ότι πληρώθηκαν γι' αυτές.

Η φήμη δηλαδή είναι ο "καπνός" στην υπόθεση και εμείς αναζητούμε τη "φωτιά". Το ερώτημα εδώ είναι το εξής: Ο Μητσοτάκης την αποστασία την έκανε δωρεάν, επειδή αυτή ήταν η πολιτική του εκτίμηση ή πληρώθηκε για να την κάνει; Το πρώτο είναι πολιτικό λάθος από το οποίο δεν προκύπτει ποινική ευθύνη, ενώ το δεύτερο είναι έγκλημα. Γνωρίζει το ελληνικό κράτος το "πόθεν έσχες" του Μητσοτάκη εκείνη την εποχή; Χτύπησε κανένας εισαγγελέας την πόρτα του, για να μάθει την αλήθεια; Μπορεί τα πάντα να ήταν ψέματα πολιτικών του αντιπάλων ή αποκυήματα της νοσηρής φαντασίας κάποιων πολιτών. Το κράτος γνωρίζει τι ήταν όλα αυτά; Διερεύνησε την υπόθεση; Ας το έκανε, για να προστατεύσει τον πολίτη Μητσοτάκη από τις ανυπόστατες φήμες. Το έκανε; Γιατί άφησε να κυκλοφορεί μια φήμη, που "μόλυνε" την πολιτική ζωή;

Πώς αμύνθηκε ο Μητσοτάκης σ' αυτήν την κατάσταση; Πάγια τακτική του Μητσοτάκη είναι να κρύβεται πίσω από την περιουσία της Μαρίκας. Αυτή βέβαια είναι μια πάγια οικογενειακή τους τακτική, εφόσον όλοι τους ήταν εκτός των άλλων και γνωστοί προικοθήρες. Από γυναικείες κιλότες ξεκινάνε το χτίσιμο των περιουσιών τους. Το ίδιο έκανε και ο θείος του ο Βενιζέλος. Όταν δεν μπορούν να εξηγήσουν τον παρανόμως αποκτηθέντα πλούτο, κρύβονται πίσω από τις "προίκες". Το λεπτό σημείο εδώ είναι το εξής: Τα έξοδα στο Παρίσι εκείνη την εποχή δεν μπορούσε να τα δικαιολογήσει η ελληνική "προίκα" της Μαρίκας. Όσο μεγάλη κι αν ήταν, δεν μπορούσε να τον βοηθήσει. Γιατί; Γιατί εκείνη την εποχή απαγορευόταν η εξαγωγή συναλ­λάγματος. Ήταν παράνομο να έχει κάποιος Έλληνας καταθέσεις σε ξένες τράπεζες. Ποιος λοιπόν πλήρωνε τα έξοδα της οικογένειας στο Παρίσι;

Ο μαφιόζος Μητσοτάκης, δηλαδή, αν την "πατήσει", θα την "πατήσει" από το σύνδρομο "Αλ Καπόνε". Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο δικός μας γκάνγκστερ, όπως και ο όμοιός του στις ΗΠΑ, δεν θα την "πατήσει" από τα τρομερά εγκλήματά του, αλλά από την "τσέπη" του. Αυτή είναι η μοίρα των ικανών μαφιόζων. Αυτή είναι η κατάρα του σιναφιού τους. Τα εγκλήματα κρύβονται, ενώ ο πλούτος όχι. Αν αποφασίσει σήμερα το ελληνικό κράτος ν' ανοίξει τους λογαριασμούς της οικογένειας Μητσοτάκη, θα βρεθεί προ εκπλήξεων. Την Αφρική να κληρονομούσε η Μαρίκα, δεν θα μπορούσε να "κρυφτεί" ο αποστάτης πίσω από την προίκα της. Η οικογένεια Μητσοτάκη είναι μια από τις πλουσιότερες οικογένειες της χώρας. Μια από τις πλουσιότερες πολιτικές οικογένειες της Ευρώπης.

Το πώς κατόρθωσε ο αποστάτης εν μέσω διωγμών, εξοριών και "θυσιών" για την πατρίδα να δημιουργήσει μια τέτοια περιουσία, αυτό μόνον ο ίδιος μπορεί να μας το εξηγήσει. Πώς κατόρ­θωσε ο εκ Χανίων ορμώμενος φτωχοπρόδρομος να γίνει μεγιστάνας, χωρίς ποτέ ν' ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο εκτός από την πολιτική; Αυτό μπορεί να το εξηγήσει κανείς; Μπορεί να εξηγήσει ο Μητσοτάκης τον οικογενειακό του πλούτο; Αν δηλαδή τον Παπανδρέου τον "κυνηγάνε" πτώματα, τον Μητσοτάκη τον "κυνηγάνε" βαλίτσες γεμάτες χρήματα και λογαριασμοί ξενοδοχείων, κολεγίων κλπ..

Εδώ βέβαια αποκαλύπτεται και το μεγαλύτερο σφάλμα της μέχρι τώρα πορείας του. Το σφάλμα το οποίο η ευφυΐα του αποστάτη δεν εντόπισε, αλλά το εντόπισε το ένστικτο της Μαρίκας. Παραμονές της "εξόδου" του από τον μάταιο κόσμο μας, εγκατέλειψε τη βουλευτική ιδιότητα και ως εκ τούτου τη βουλευτική ασυλία. Σήμερα είναι περισσότερο ευάλωτος από ποτέ κι αυτό δεν περνά απαρατήρητο από πολλούς "φίλους" του. Κινδυνεύει άμεσα, αν κάποιοι πολίτες αρχίσουν να "παροτρύνουν" δημόσιες υπηρεσίες να κάνουν αυτό το οποίο έπρεπε να κάνουν αυτεπαγ­γέλτως και δεν το έκαναν. Είναι εθνική υπόθεση ν' ανοιχτούν οι τραπεζικοί λογαριασμοί της οικογένειας Μητσοτάκη. Γιατί; Γιατί μ' αυτόν τον τρόπο θα μάθουμε κρυφές "πτυχές" της ιστορίας μας. Η "καταγωγή" τής κάθε κατάθεσης θα μας δίνει εξηγήσεις για πολλά εθνικά μας θέματα.

Φτάνοντας σ' αυτό το σημείο, μπορούμε να καταλάβουμε και ορισμένα άλλα πράγματα. Η μεγάλη αγωνία των Παπανδρέου και των Μητσοτάκηδων για τη δίκη της 17 Νοέμβρη μπορεί να μην γεννήθηκε από την αγάπη τους προς τη δικαιοσύνη. Μπορεί όλοι αυτοί να βιάζονταν να κλείσουν οι φάκελοι που τους απειλούσαν. Οι οικογενειακές διαδοχές είχαν γίνει και τα πράγματα είχαν πάρει τον "δρόμο" τους. Δεν τους συνέφερε όλους αυτούς να εκκρεμούν υποθέσεις, οι οποίες θα γίνονταν αντικείμενο έρευνας για κάποιους περίεργους. Με τη δίκη της 17 Νοέμβρη "έκλειναν" οι φάκελοι που τους απειλούσαν. Με τη βοήθεια των υπερατλαντικών αφεντικών κατάφεραν να κλείσουν φακέλους, οι οποίοι θα μπορούσαν να καταστρέψουν τις δύο μεγάλες πολιτικές οικογένειες της χώρας. Μέσα στα δικαστήρια τα πτώματα των Πέτρου και Μπακογιάννη "θάφτηκαν" νύχτα και για δεύτερη φορά.

Απλά, επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για τους Μητσοτάκηδες, θα πρέπει και σ' αυτό το σημείο ν' αναζητήσουμε το κέρδος τους. Ήταν αδύνατον ν' αφήσουν μια τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη και να μην την εκμεταλλευτούν. Ήταν αδύνατον να αγνοήσουν τα ένστικτά τους. Ήταν αδύνατον να μην συνδυάσουν το τερπνόν με τα του ωφελίμου. Τι έκαναν; Μετέτρεψαν τη δίκη της 17 Νοέμβρη σε οικογενειακό σώου, για να βολέψουν και τα παιδιά της Ντόρας. Αφού βρήκαν τον "παπά", να μην τον εκμεταλλευτούν; Τα "έσπρωξαν" όσο δεν έχει "σπρωχτεί" κανένας άλλος στην Ελλάδα. Χρησιμοποίησαν τα κανάλια και άρα το δημόσιο κεφάλαιο όπως χρησιμο­ποιεί κάποιος το χωράφι του. Μέχρι και πανελλήνιο διάγγελμα τους έδωσαν τη δυνατότητα να κάνουν.

Μιλάμε για απίθανα πράγματα. Μαθαίνουμε ότι καί τα δύο "ορφανά" σκοπεύουν να μπουν στην "οικογενειακή" τους βουλή. Μαθαίνουμε ότι κι αυτά, μιμούμενα τον θείο Κυριάκο, έχουν "παρκάρει" σε πολυτελή κρατικά "stand by". Μαθαίνουμε ότι κι αυτά, μιμούμενα την επιτυχή πρακτική της παντρεμένης χήρας μάνας τους, θα ξεκινήσουν τις "εισπράξεις" τους από την Ευρυτανία. Η Ευρυτανία γι' αυτούς είναι προφανώς κάτι σαν οικογενειακός "κουμπαράς" για τη δύσκολη ώρα. Οι Ευρυτάνες γι' αυτούς είναι κάτι σαν ραγιάδες, που πρέπει υποχρεωτικά να τους καταβάλουν τον κεφαλικό "φόρο".

Το τρομερότερο κι απεχθέστερο όμως που ακούσαμε ήταν κάτι άλλο. Επειδή ο γαμπρός της Ντόρας έχει κι αυτός πολιτικές φιλοδοξίες, πρόσθεσε κι αυτός στο επίθετό του τον "τίτλο" Μπακογιάννης. Δημήτριος Ζαφειριάδης-Μπακογιάννης είναι το νέο όνομά του. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ. Έχουν εξευτελίσει τα πάντα. Τον Μπακογιάννη δεν τον "θάβουν" απλά για δεύτερη φορά. Τον "ξεγυμνώνουν" για πολλοστή φορά. Αυτό κάνουν κάθε φορά που χρειάζονται κάτι. Τον "ξεθάβουν" και τον "γδύνουν". Ό,τι μπορούν να πάρουν από αυτόν το έχουν πάρει. Με τα "ρούχα" του βολεύτηκε η χήρα και με τα "εσώρουχά" του θα βολευτούν τα "ορφανά". Μέσα στον χαμό προσπάθησε και ο γαμπρός της Ντόρας ν' αρπάξει τα "παπούτσια" του. Αυτήν τη μοίρα επιφύλασσαν για το αυτοδημιούργητο φτωχόπαιδο από τη Βελωτά.

Αν μπορούσε να "δει" ο Μπακογιάννης τι συμβαίνει σήμερα, είναι βέβαιο ότι θα μισούσε το γυφτοσόι, που έχει μετατρέψει σε "μπακάλικο" τον τάφο του. Θα τους μισούσε πιο πολύ και από τη Χούντα. Θα μισούσε αυτούς που δεν χάνουν ποτέ την ευκαιρία να μας αποδεικνύουν ότι θεωρούν "τύχη" τους τον θάνατό του. Ας προσπαθήσει ένας λογικός άνθρωπος να μας πείσει για το αντίθετο. Να μας πείσει ότι όλους αυτούς τους —αποδεδειγμένα πλέον— αδίστακτους άρπαγες, τους συνέφερε να είναι ζωντανός σήμερα ένας εβδομηντάχρονος κοινός βουλευτής. Η χαρά από την επιτυχή επέλασή τους στον δημόσιο βίο δεν τους αφήνει να κρυφτούν. Η απληστία τους σ' ό,τι αφορά τους στόχους τους δεν τους αφήνει να κρυφτούν. Γι' αυτόν τον λόγο είμαστε βέβαιοι ότι θα τους μισούσε. Θα μισούσε αυτούς που μας αποδεικνύουν καθημερινά ότι τον Μητσοτάκη έχουν πατέρα και "μαγαζί" τον Μπακογιάννη.

Αυτό συμβαίνει στην κυριολεξία. Ο νεαρός γιος της Ντόρας μας το αποδεικνύει με τη στάση του. Είναι ένας γνήσιος Μητσοτάκης, ο οποίος αισθάνεται κύριος μέτοχος της εταιρείας "Μπακο­γιάννης Α.Ε." Ως Μητσοτάκης είναι θρασύς κι αχάριστος και ως μέτοχος της "εταιρείας" φροντίζει ό,τι κάνει να το κάνει υπό τον τίτλο του γιου του δολοφονηθέντος. Αυτά όλα δεν είναι δικές μας εικασίες. Αυτά αποκαλύφθηκαν στη διένεξή του με τη γνωστή εφημερίδα "Ελευθεροτυπία". Τι συνέβη εκεί; Η "Ελευθεροτυπία" είχε το "θράσος" να κρίνει ένα άρθρο-δόγμα του νεαρού. Η "Ελευθεροτυπία" είχε την αφελή εντύπωση ότι μπορούσε να κρίνει τον "ιδιοκτήτη" της τρομο­κρατικής "ευαισθησίας" στη χώρα μας. Εισέπραξε τον τίτλο του "συνενόχου" και "συνοδοιπόρου" της οργάνωσης και ησύχασε.

Προφανώς η "Ελευθεροτυπία" δεν κατάλαβε ότι έχει να κάνει με έναν θρασύ κι αχάριστο Μητσοτάκη. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Ο νεαρός γόνος της οικογένειας είναι θρασύς κι αχάριστος. Είναι θρασύς, γιατί θέλει να "παρελάσει" στον δημόσιο βίο, χωρίς να κρίνεται και γι' αυτό "υπογράφει" τα άρθρα του σαν "θύμα". Είναι θρασύς, γιατί θέλει να "καπε­λώσει" τους ανθρώπους της γενιάς του χωρίς κανένα άλλο προσόν, παρά με ένα αγορασμένο πτυχίο των ΗΠΑ. Είναι όμως ταυτόχρονα κι αχάριστος. Γιατί; Γιατί, ενώ είναι ο ίδιος καθαρά δημιούργημα των ΜΜΕ, δεν διστάζει να επιτεθεί στα ίδια τα μέσα, όταν αυτά τον κρίνουν. Ενώ η "Ελευθεροτυπία" είναι ένα "εργαλείο" της οικογένειας, που τη βαστά πάντα στην επικαιρότητα, βρήκε τον "μπελά" της από αυτόν που είναι ευεργετούμενός της.

Η επίθεσή μας στον νεαρό δεν είναι άδικη, γιατί πλέον υπάρχει ως δημόσιο πρόσωπο και αυτά τα πρόσωπα κρίνονται. Αν ήταν ένα απλό θύμα της τρομοκρατίας και καθόταν σπίτι του, δεν θ' ασχολούμασταν καν με την περίπτωσή του. Δεν ασχοληθήκαμε με κανέναν όμοιό του και δεν θ' αλλάζαμε την τακτική μας απέναντι σ' αυτόν. Από τη στιγμή όμως που όχι μόνον διεκδικεί τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά και τρώει ήδη από τα δημόσια ταμεία, είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε. Αυτήν τη στιγμή καταλαμβάνει μια δημόσια θέση, που μπορεί να ήταν όνειρο ζωής και κατάληξη καριέρας για έναν άλλο Έλληνα. Αυτήν τη στιγμή προετοιμάζεται για τη βουλή, που μπορεί ν' αποτελεί στόχο ζωής για κάποιον άλλον Έλληνα — περισσότερο χρήσιμο — και με περισσότερα προσόντα από αυτά του "κλαίοντος".

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Πλήρες κείμενο εδώ:

http://www.eamb.gr/elliniki_politiki/kyp.htm

Κ. Μπακογιάννη κατ εσέ και κατά τον Βασίλη Λαδά την ιστορία την γράφουν οι μετανάστες.

Κατ' εμέ τα τελευταία 2500 χρόνια την ιστορία την γράφουν οι ΈΛΛΗΝΕΣ, ΡΙΖΩΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΜΑ, πολεμώντας είτε τους Πέρσες είτε τις δυνάμεις του Άξονα. Και στις 2 περιπτώσεις, εάν δεν πολεμούσαν οι ΕΛΛΗΝΕΣ - ΡΙΖΩΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΩΜΑ, η Ιστορία θα ήταν πολύ διαφορετική.


ΤΑΥΤΗΝ ΓΑΡ ΟΙΚΟΥΜΕΝ ΟΥΧ ΕΤΕΡΟΥΣ ΕΚΒΑΛΟΝΤΕΣ ΟΥΔ’ ΕΡΗΜΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΟΝΤΕΣ ΟΥΔ’ ΕΚ ΠΟΛΛΩΝ ΕΘΝΩΝ ΜΙΓΑΔΕΣ ΣΥΛΛΕΓΕΝΤΕΣ, ΑΛΛ’ ΟΥΤΩ ΚΑΛΩΣ ΚΑΙ ΓΝΗΣΙΩΣ ΓΕΓΟΝΑΜΕΝ ΩΣΤ’ ΕΞ ΗΣΠΕΡ ΕΦΥΜΕΝ, ΤΑΥΤΗΝ ΕΧΟΝΤΕΣ ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟΝ ΔΙΑΤΕΛΟΥΜΕΝ, ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΤΟΙΣ ΑΥΤΟΙΣ ΟΙΣΠΕΡ ΤΟΥΣ ΟΙΚΕΙΟΤΑΤΟΥΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΕΧΟΝΤΕΣ ΠΡΟΣΕΙΠΕΙΝ.
«Ισοκράτους Πανηγυρικός», (24 - 25)

Διότι κατοικούμε αυτήν την χώρα, ΧΩΡΙΣ ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΚΔΙΩΞΟΥΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΕΞ ΑΥΤΗΣ, ούτε να την καταλάβουμε ενώ ήταν έρημη, ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΩΣ ΑΝΑΜΕΙΚΤΟΣ ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΑΝΟΜΙΑ ΦΥΛΑ, απεναντίας,
ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟΝ ΕΥΓΕΝΕΣ ΚΑΙ ΓΝΗΣΙΟΝ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΜΑΣ,
ώστε τη χώρα, στην οποίαν είδαμε το πρώτο φως, ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΝΑ ΚΑΤΟΙΚΟΥΜΕ, ΔΙΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ και μόνον εμείς απ' όλους τούς άλλους έχομε το δικαίωμα να προσφωνούμε την πόλη μας με τις ίδιες λέξεις, δια των οποίων προσαγορεύουμε τούς πλέον γνωστούς συγγενείς

Και τώρα στο ψητό: Τι πραγματικά σημαίνει ΛΑΪΚΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ;


Συμβαίνει πολλές φορές να μην μπορούμε να καταλάβουμε τι σημαίνει "ιδιοκτησία" από πλευράς λαού. Ενώ καταλαβαίνουμε για παράδειγμα την έννοια της "προσωπικής ιδιοκτησίας", δεν καταλαβαίνουμε την έννοια της "λαϊκής ιδιοκτησίας". Δεν καταλαβαίνουμε πώς είναι δυνατόν ένας φτωχός και άκληρος πολίτης μιας χώρας να είναι ένας πλούσιος μέτοχος μιας τεράστιας περιουσίας. Η παρανόηση αυτή, που τις περισσότερες φορές είναι κατευθυνόμενη από τους άθλιους οι οποίοι μας κυβερνάνε, είναι το "άλλοθί" τους, για να λένε ψέματα και αθλιότητες. Για να λένε για παράδειγμα τις ηλιθιότητες περί "σύγχρονων" πολυπολιτισμικών ή πολυεθνικών κοινωνιών ή περί των δικαιωμάτων των λαθρομεταναστών με τα δικαιώματα στην εργασία, στην ασφάλιση κλπ..

Όλα αυτά είναι αθλιότητες, που λέγονται για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών, οι οποίοι στηρίζουν τα συμφέροντά τους στους φτωχούς λαθρομετανάστες. Λέγονται, γιατί τους το επιτρέπει η άγνοια των λαών. Υπάρχει άγνοια και γι' αυτό κανένας δεν αντιδρά συνειδητά κι οργανωμένα απέναντι στα εγκλήματα τα οποία συμβαίνουν. Τις περισσότερες φορές η αντίδραση στο έγκλημα που ονομάζεται "λαθρομετανάστευση" είναι ενστικτώδης και εύκολα ελέγξιμη από το σύστημα. Η αντίδραση χαρακτηρίζεται "ρατσισμός" και εύκολα "καταπνίγεται" από τους "πολιτισμένους", που κατά μία περίεργη σύμπτωση είναι όλοι τους βολεμένοι και την ίδια στιγμή όλοι οι "ρατσιστές" είναι στις ουρές των ταμείων ανεργίας.

Το θέμα είναι ότι όλα αυτά προέρχονται από την άγνοια εκείνου που θίγεται και είναι ο λαός. Δεν γνωρίζει τι συμβαίνει με την ιδιοκτησία του και ως εκ τούτου αδυνατεί να υπερασπιστεί το δίκιο του. Το δίκιο του ιδιοκτήτη. Αυτό ακριβώς θα περιγράψουμε στο σημείο αυτό. Θα περιγράψουμε τον ρόλο και τις ιδιότητες του λαού, που θεωρείται ιδιοκτήτης, ώστε στη συνέχεια να μπορέσουμε να τον κρίνουμε για την όποια φιλανθρωπία ή την όποια βαρβαρότητα τον χαρακτηρίζει. Δεν μπορείς δηλαδή να πεις κάποιον φιλάνθρωπο ή βάρβαρο, αν δεν γνωρίζεις εξ αρχής τον ρόλο του.

Αν κατανοήσουμε τι συμβαίνει με την ιδιοκτησία τού κάθε λαού, εύκολα θα καταλάβουμε τι συμβαίνει. Εύκολα θα εντοπίσουμε τους στόχους των ιμπεριαλιστών και τα "ελατήρια" που κινούν τις ανθρωπιστικές "ευαισθησίες" των σφουγγοκολάριών τους. Εύκολα θα καταλάβουμε ότι, με κύριο μοχλό τούς καθ' όλα αγαπητούς λαθρομετανάστες, κάποιοι επιχειρούν να ιδιοποιηθούν τις τεράστιες και μυθώδους αξίας περιουσίες των λαών. Με τις "ευαισθησίες" τους προσπαθούν να "κοιμίσουν" τους λαούς, ώστε να μην αντιδράσουν αυτοί στο κρίσιμο διάστημα που θα τους λεηλατούν.

Θα ξεκινήσουμε λοιπόν από τα βασικά, που αφορούν την περιουσία του κάθε λαού. Το κάθε κράτος, όπως και η κάθε ατομική ιδιοκτησία, έχει δύο επίπεδα ιδιοκτησίας. Το ανώτατο επίπεδο, που ονομάζεται "ψιλή κυριότητα" και το κατώτερο επίπεδο που ονομάζεται "επικαρπία". Ιδιοκτήτης του κάθε κράτους είναι ο λαός του. Αυτός ο λαός έχει την "ψιλή κυριότητα" στο σύνολό του.

Αυτήν την κυριότητα ο κάθε λαός —καλώς ή κακώς— την απέκτησε με τους αγώνες του, τους πολέμους του και τις θυσίες του. Από τον πιο πλούσιο άνθρωπο ενός λαού μέχρι τον πιο φτωχό, το μερίδιο της "ψιλής κυριότητας" είναι κοινό και ίδιο για όλους. Εξαιτίας αυτής της κοινής και ισότιμης ιδιοκτησίας όλοι μαζί πολεμάνε για το κοινό κεφάλαιο, όταν αυτό απειλείται και όλοι μαζί απολαμβάνουν τα όσα η ύπαρξή του προσφέρει στο γενικό επίπεδο.

Τα πράγματα γίνονται λίγο πιο σύνθετα στο κατώτερο επίπεδο της ιδιοκτησίας, που αφορά την "επικαρπία". Το κεφάλαιο ενός λαού χωρίζεται σε δύο τύπους κεφαλαίου. Το δημόσιο και το ιδιωτικό. Τα όσα γενικά αφορούν την έννοια της "ψιλής κυριότητας" αφορούν και την έννοια της "επικαρπίας" για το δημόσιο κεφάλαιο. Είναι προφανές ότι αυτό το κεφάλαιο ανήκει σε όλους εξίσου, ανεξάρτητα από το αν είναι πλούσιοι ή φτωχοί.

Όλοι έχουν τα ίδια κέρδη και τις ίδιες υποχρεώσεις απέναντι σ' αυτόν τον τύπο του κεφαλαίου. Όλοι απολαμβάνουν τις υπηρεσίες των δημοσίων οργανισμών με τις ίδιες τιμές, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση. Όλοι απολαμβάνουν τις ίδιες παραλίες και τα ίδια δάση, με τις ίδιες υποχρεώσεις, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση. Όλοι απολαμβάνουν τους ίδιους δρόμους, τα ίδια δίκτυα ύδρευσης ή ηλεκτρισμού, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση.

Πραγματική διαφοροποίηση μεταξύ "εχόντων" και "μη εχόντων" μέσα σε ένα κράτος υπάρχει μόνον στην περίπτωση του ιδιωτικού κεφαλαίου. Τι συμβαίνει στην περίπτωση αυτήν; Το εξής απλό. Το κεφάλαιο αυτό ανήκει στο επίπεδο της "ψιλής κυριότητας" στο σύνολο του λαού, αλλά στο επίπεδο της "επικαρπίας" υπάρχει διαφοροποίηση σ' ό,τι αφορά τα ποσοστά της. Το κύριο μέρος της "επικαρπίας" το λαμβάνει η κεφαλαιοκρατική τάξη ενός λαού, αλλά από αυτήν την "επικαρπία" δεν εξαιρείται ο υπόλοιπος λαός.

Εδώ εύλογα θ' αναρωτηθεί κάποιος τι είδους "επικαρπία" αντλεί ένας άκληρος πολίτης από ένα κεφάλαιο το οποίο δεν του ανήκει. Κι όμως αντλεί σημαντικό μέρος της και γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε πολεμάει, κάθε φορά που απειλείται από ξένους η "ψιλή κυριότητα". Απλά, για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει. Θα εξετάσουμε το παράδειγμα της Ελλάδας και ο αναγνώστης θα καταλάβει ότι ό,τι συμβαίνει στην περίπτωσή της, συμβαίνει σε όλες τις χώρες και αφορά όλους τους λαούς.

Τι είναι η Ελλάδα; Ένα κράτος, που φιλοξενεί έναν λαό δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων, που είναι ο ιδιοκτήτης του. Κάθε φορά που κάποιος απειλεί την ιδιοκτησία του κράτους αυτού, έχει ν' αντιμετωπίσει τη μαζική αντίδραση του συνόλου του λαού του. Δεν πολεμάει μόνον η κεφαλαιοκρατία κάθε φορά που υπάρχει απειλή. Πολεμάει όλος ο λαός, γιατί αυτός έχει την "ψιλή κυριότητα" του κράτους και του κεφαλαίου που αυτό αντιπροσωπεύει. Δεν πολεμάνε δηλαδή μόνον οι προφανείς ιδιοκτήτες, που έχουν το δικαίωμα της "επικαρπίας", αλλά και όλοι οι υπόλοιποι, που φαινομενικά δεν έχουν ιδιοκτησία.

Λέμε "φαινομενικά", γιατί δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ακόμα και ο πιο φτωχός εργαζόμενος Έλληνας αντλεί "επικαρπία" από το ελληνικό κεφάλαιο. Αυτήν την "επικαρπία" διασφαλίζει κι εξασφαλίζει κάθε φορά που πολεμάει. Κάθε φορά που πολεμάει, "επενδύει", γιατί "αγοράζει" το δικαίωμα να διεκδικεί —όποτε το επιτρέπουν οι συνθήκες και οι προσωπικές του δυνατότητες— μεγαλύτερο ποσοστό στην "επικαρπία" αυτήν.

Τι σημαίνουν αυτά και ποια η πρακτική τους αξία; Ας σκεφτεί ο αναγνώστης τα εξής απλά ερωτήματα. Μπορεί η κεφαλαιοκρατία της Ελλάδας να χειρίζεται το υποτίθεται ιδιόκτητό της κεφάλαιο όπως θέλει και άρα με τον τρόπο που υπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντά της; Μπορεί για παράδειγμα ν' αποφασίσουν οι Έλληνες αγρότες να εξάγουν το σύνολο της παραγωγής τους στη Γερμανία, επειδή οι Γερμανοί καταναλωτές πληρώνουν περισσότερα από τους Έλληνες; Μπορούν οι Έλληνες βιομήχανοι ν' αποφασίσουν να "εισάγουν" φτηνούς εργάτες από το εξωτερικό, επειδή είναι "ακριβοί" οι Έλληνες;

Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί μοιράζονται την "επικαρπία" του κεφαλαίου τους με τους υπόλοιπους Έλληνες. Γιατί μοιράζονται μ' αυτούς μέρος από τα κέρδη που παράγει το κεφάλαιο αυτό. Πώς τα μοιράζονται; Με το να υπάρχει διαφορά στη φορολογία, χωρίς αυτό ν' αλλάζει τα "μερίδια" στο δημόσιο κεφάλαιο. Οι πλούσιοι δηλαδή πληρώνουν περισσότερους φόρους, γιατί απλούστατα αυτό είναι το "μερίδιο" τους προς τον συνέταιρό τους. Πληρώνουν παραπάνω, για ν' αυξήσουν την ποιότητα και άρα την αξία κοινού κεφαλαίου. Πληρώνουν, χωρίς ν' "αγοράζουν" κάτι περισσότερο από αυτό το οποίο απολαμβάνει ο κοινός πολίτης.

Αυτός είναι κι ο λόγος που οι κεφαλαιοκράτες πληρώνουν αδιαμαρτύρητα περισσότερους φόρους. Πληρώνουν, γιατί στην πραγματικότητα είναι συνιδιοκτήτες μ' αυτούς που φαινομενικά δεν έχουν ιδιοκτησιακό δικαίωμα πάνω στην ιδιωτική τους περιουσία. Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι συμβαίνει; Ακόμα και ο πιο φτωχός Έλληνας έχει δικαίωμα "επικαρπίας" πάνω στο σύνολο του ελληνικού ιδιωτικού κεφαλαίου.

Απλά, αν δεν γνωρίζει κάποιος τι συμβαίνει, δεν μπορεί να καταλάβει ποιο είναι αυτό το δικαίωμα και βέβαια η αξία του. Δεν μπορεί να καταλάβει ποιο είναι το δικαίωμα του λαού ως συνεταίρου της κεφαλαιοκρατίας. Ποιο είναι αυτό; Να σχεδιάζεται το σύνολο της παραγωγής του ιδιωτικού κεφαλαίου ενός κράτους με βάση τις ανάγκες του λαού που έχει την "ψιλή κυριότητα". Δεν μπορεί για παράδειγμα μια εθνική κεφαλαιοκρατική τάξη ν' αποφασίσει μια μονοσήμαντη κερδοφόρα παραγωγή κι αυτό να δημιουργήσει συνθήκες στέρησης του λαού. Δεν μπορούν δηλαδή οι ιδιοκτήτες ν' αποφασίσουν μόνοι τους και με βάση τις δικές τους ανάγκες τι είδους προϊόντα θα παράγουν και πού θα τα διοχετεύσουν. Θα πρέπει να συνυπολογίσουν και τον "συνέταιρό" τους, που είναι ο λαός.

Είναι υποχρέωση των Ελλήνων αγροτών να "ταΐσουν" με την παραγωγή τους πρώτα τον ελληνικό λαό και μετά —αν και εφόσον περισσέψει τίποτε— έχουν το δικαίωμα να το εξάγουν. Είναι υποχρέωση των βιομηχάνων να προσλαμβάνουν στα εργοστάσια Έλληνες και μόνον αν αυτοί δεν φτάνουν για την παραγωγή, έχουν δικαίωμα να ζητήσουν ξένους εργάτες και βέβαια για το διάστημα που ισχύει η προϋπόθεση για την οποία τους ζήτησαν.

Όλα αυτά δεν είναι δικαιώματα που ο λαός απολαμβάνει "τιμής ένεκεν", επειδή τον αγαπάνε οι Έλληνες κεφαλαιοκράτες. Είναι δικαιώματα, που ο λαός τα έχει "αγοράσει". Τα έχει "αγοράσει" με το αίμα του και με το χρήμα του. Στην περίπτωση των αγροτών τη συμμετοχή του στην "επικαρπία" του κεφαλαίου τους την έχει "αγοράσει" με το αίμα του, εφόσον ο λαός πολέμησε, για να μπορούν κάποιοι άνθρωποι συγκεκριμένης εθνικότητας να είναι ιδιοκτήτες των συγκεκριμένων χωραφιών. Ο φτωχός εργάτης της Αθήνας έχει δικαίωμα "επικαρπίας" στο χωράφι του γεωργού από τη Φλώρινα. Γιατί; Γιατί, χωρίς το αίμα που αυτός έχει χύσει, άλλοι θα ήταν ιδιοκτήτες του χωραφιού εκείνου. Γιατί, χωρίς το αίμα που είναι διατεθειμένος να ξαναχύσει, μπορεί ανά πάσα στιγμή να χαθεί το χωράφι αυτό. Αυτό το αίμα δίνει στον λαό το δικαίωμα της "επικαρπίας", που μεταφράζεται σε έλεγχο των τιμών των αγαθών και σε προτεραιότητα στην κατανάλωση σ' ό,τι αφορά τη γεωργική παραγωγή.

Το ίδιο δικαίωμα έχει ο λαός και στον τομέα του βιομηχανικού κεφαλαίου. Το βιομηχανικό κεφάλαιο δεν υπάρχει ελεύθερο στη φύση, όπως υπάρχουν τα χωράφια. Η εργατική "θέση" δεν "φυτρώνει", παρά έχει κόστος, που κάποιος το έχει πληρώσει. Πολλά εκατομμύρια δραχμές κοστίζει συνήθως μια θέση εργασίας για να δημιουργηθεί. Γιατί; Γιατί η βιομηχανία είναι κεφάλαιο, που για την ανάπτυξή του απαιτεί άυλο κεφάλαιο τεχνογνωσίας και τεράστια χρηματικά ποσά. Από πού τα "αντλούν" όλα αυτά οι βιομήχανοι; Από τον λαό.

Οι λαοί παράγουν τεχνογνωσία και οι λαοί χρηματοδοτούν τη βιομηχανία από το υστέρημά τους. Το γιαούρτι, για παράδειγμα, οι λαοί το εφεύραν και όχι αυτός ο οποίος έχει ένα εργοστάσιο που το κατασκευάζει. Ό,τι δεν παράγουν οι λαοί, για να το χρησιμοποιήσεις δωρεάν ως βιομήχανος, πρέπει να το πληρώσεις στους εφευρέτες του. Από τη στιγμή που δεν πληρώνεις τον λαό γι' αυτό το οποίο "δανείστηκες" από αυτόν, έχεις υποχρέωση να καλύπτεις τις ανάγκες του. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το χρήμα. Το χρήμα, που έχει ανάγκη ο βιομήχανος για ν' αναπτυχθεί, σπάνια του ανήκει. Το δανείζεται, για να το εκμεταλλευτεί. Το αντλεί από το τραπεζικό σύστημα. Το σύστημα, που εκμεταλλεύεται τις καταθέσεις του λαού.

Αντιλαμβάνεται λοιπόν ο αναγνώστης ότι η "επικαρπία" του λαού δεν είναι μια πράξη ελεημοσύνης των κεφαλαιοκρατών. Δεν είναι θεωρητικό δικαίωμα. Είναι δικαίωμα που έχει αξία σε χρήμα και —όπως θα δούμε παρακάτω— εύκολα υπολογίζεται. Είναι δικαίωμα, που όποιος δεν το σέβεται έρχεται σε σύγκρουση με τον ίδιο νόμο που προστατεύει τους συνεταίρους από τις μεταξύ τους συγκρούσεις. Είναι δικαίωμα, που όποιος δεν το σέβεται τιμωρείται. Τιμωρείται ο αγρότης, που εξάγει παράνομα παραγωγή την οποία έχει ανάγκη ο λαός. Τιμωρείται ο βιομήχανος, που δίνει "θέσεις" εργασίας σε ξένους.

Η "επικαρπία" δηλαδή είναι αυτή που εξασφαλίζει το δικαίωμα σ' έναν λαό ν' απολαμβάνει πρώτος ό,τι παράγει η χώρα του. Πρώτα θα φάνε όλοι οι Έλληνες ελληνικό αχλάδι και μετά —αν περισσέψει— θα φάει και ο πλούσιος Γερμανός, παρ' όλο που είναι διατεθειμένος να το πληρώσει πολύ πιο ακριβά και άρα συμφέρει περισσότερο τον αγρότη. Πρώτα θα δουλέψουν οι Έλληνες στη βιομηχανία τους και μετά θα έρθουν οικονομικοί μετανάστες, για να δουλέψουν με χαμηλότερους μισθούς και άρα μισθούς που συμφέρουν περισσότερο τον βιομήχανο. Αυτοί, όχι μόνον θα αμείβονται χαμηλότερα, αλλά θα έχουν δουλειά μόνον για όσο διάστημα το απαιτούν οι ανάγκες του λαού.

Το ίδιο συμβαίνει και με την "επένδυση" του λαού στην "επικαρπία". Ο λαός, κάθε φορά που πολεμάει, "αγοράζει" δικαίωμα πάνω στο κεφάλαιο. Δεν αγοράζει κεφάλαιο, αλλά δικαίωμα πρόσβασης σ' αυτό. Τι σημαίνει αυτό; Ότι το δικαίωμα της "επικαρπίας" έχει και άλλες παραμέτρους. Μία από αυτές είναι το δικαίωμα πρόσβασης στο κεφάλαιο ενός χώρου. "Δικαίωμα" ν' αγοράζει κεφάλαιο μέσα σε μία χώρα έχει μόνον ο γηγενής, γιατί το έχει "αγοράσει". Δεν δικαιούται ξένος ν' αγοράσει κεφάλαιο σε μία χώρα. Δεν δικαιούται ν' αγοράσει ούτε ένα ταπεινό οικοπεδάκι, για ν' απολαμβάνει τη θέα.

Αντιλαμβανόμαστε ότι το δικαίωμα της "επικαρπίας" είναι πληρωμένο "δικαίωμα" και είναι μάλιστα πληρωμένο ακριβά. Με το αίμα του λαού κάποιοι έγιναν ιδιοκτήτες χωραφιών. Με το χρήμα του λαού κάποιοι έγιναν βιομήχανοι. Με τον κόπο του λαού κάποιοι έγιναν πλούσιοι. Αυτά είναι που δίνουν την "επικαρπία" στον λαό. Μια "επικαρπία" που είναι "ακριβή", αλλά ταυτόχρονα είναι και "αποδοτική". Ο λαός, εξαιτίας αυτής της "επικαρπίας", τρώει τα "καλύτερα" που παράγει ή δουλεύει στα "καλύτερα" που διαθέτει. Εξαιτίας της "επικαρπίας" οι ξένοι τρώνε ό,τι περισσεύει κι εξαιτίας αυτής οι ξένοι δουλεύουν όταν "περισσεύει" δουλειά και μόνον για το διάστημα που συμβαίνει αυτό.

Την αντικειμενική αξία της "επικαρπίας" αυτής μπορεί να την καταλάβει ευκολότερα κάποιος έμμεσα, παρά αν την υπολογίσει άμεσα σε πραγματικές τιμές. Πώς καταλαβαίνεις έμμεσα την αξία της; Η διαφορά στην ποιότητα ζωής, που χωρίζει έναν πλούσιο άνθρωπο από έναν φτωχό, οφείλεται στην αξία της περιουσίας του. Η διαφορά στην ποιότητα ζωής, που χωρίζει την κοινωνική βάση ενός πλούσιου κράτους από την κοινωνική βάση ενός φτωχού κράτους, οφείλεται στην αξία της περιουσίας τους, που είναι η "επικαρπία".

Ο αναγνώστης μπορεί λοιπόν να καταλάβει γιατί είπαμε πιο πάνω ότι ακόμα και ο πιο φτωχός πολίτης ενός πλούσιου κράτους στην πραγματικότητα είναι μέτοχος μιας τεράστιας περιουσίας. Είναι φτωχός σε σχέση με τους συμπολίτες του και όχι σε απόλυτα μεγέθη. Είναι λιγότερο πλούσιος σε σχέση με πλούσιους. Είναι όμως πλούσιος σε σχέση με τους φτωχούς, που είναι πολίτες φτωχών κρατών. Αυτός ο πλούτος του είναι η έμμεση απόδειξη της τρομερής αξίας που μπορεί να φτάσει η "επικαρπία".

Όλοι οι λαοί έχουν "επικαρπία", αλλά δεν είναι όλοι οι λαοί εξίσου πλούσιοι. Οι διαφορές στην "επικαρπία" είναι οι διαφορές στις περιουσίες τους. Οι διαφορές στην "επικαρπία" είναι η διαφορά στην αξία του αποκλειστικού "δικαιώματος" του πολίτη ν' αγοράζει κεφάλαιο στη χώρα του. Είναι πολλαπλάσια πιο σημαντικό στον οικονομικό τομέα να έχεις δικαίωμα ν' αγοράζεις ή ν' αναπτύσσεις κεφάλαιο σε ένα πλούσιο κράτος με μια πλούσια αγορά, από το να κάνεις το ίδιο σε ένα φτωχό κράτος με μια ανύπαρκτη αγορά. Άλλη αξία έχει ένα δικαίωμα που εξασφαλίζει οικόπεδο στο Παρίσι από ένα δικαίωμα που εξασφαλίζει οικόπεδο στην Καμπούλ.

Το κατοχυρωμένο, αδιαμφισβήτητο και πανάκριβο δικαίωμα της "επικαρπίας" δίνει τη δυνατότητα στο κράτος να τιμωρεί σκληρά όποιους δεν τη σέβονται. Να τιμωρεί όποιους με τις ενέργειές τους απειλούν τον πλούτο του λαού. Να τιμωρεί όποιους ομοεθνείς κεφαλαιοκράτες στερούν από τον λαό αγαθά, για ν' αντλήσουν περισσότερα κέρδη από τους ξένους. Να απομακρύνει ακόμα και βιαίως όποιους ξένους εργαζόμενους δεν εννοούν να φύγουν από την ιδιοκτησία μετά το πέρας της εργασίας τους.

Με το ίδιο δικαίωμα που ένας αγρότης απομακρύνει τους εποχιακούς εργαζόμενους από το χωράφι του, έτσι και το κάθε κράτος έχει το δικαίωμα ν' απομακρύνει ακόμα και βιαίως τους αντίστοιχους ξένους, που εργάζονται παρανόμως μέσα σ' αυτό. Όπως η εργασία κάποιου σε ένα χωράφι δεν του δίνει ιδιοκτησιακό δικαίωμα, έτσι και η πρόσκαιρη παραμονή κάποιου εργαζόμενου σε ένα κράτος δεν του δίνει προνόμια πολίτη.

Η ιδιότητα του πολίτη είναι προνόμιο του ιδιοκτήτη και ο λαός είναι ο μοναδικός ιδιοκτήτης του κράτους του. Ο λαός αυτός έχει ως πρωτεύουσα ιδιότητα αυτήν του ιδιοκτήτη και δευτερευόντως είναι κεφαλαιοκράτης, εργάτης κλπ.. Είναι πρώτα πολίτης και μετά οτιδήποτε άλλο. Είναι πρώτα αυτός ο οποίος έχει την "ψιλή κυριότητα" και μετά αυτός που έχει μεγάλο ή μικρό ποσοστό στην "επικαρπία". Η "ψιλή κυριότητα" σου δίνει το δικαίωμα να μιλάς και η "επικαρπία" απλά σε τοποθετεί σε μια κοινωνική τάξη.

Το κάθε μέλος του λαού μιλάει ως εργαζόμενος και διεκδικεί εργατικά δικαιώματα, γιατί πάνω απ' όλα είναι πολίτης του κράτους του. Διεκδικεί αυξήσεις —και άρα καλύτερο ποσοστό "επικαρπίας"— μόνον αν ανήκει στην ομάδα που έχει την "ψιλή κυριότητα". Ο ξένος, που εργάζεται σε μία χώρα, δεν μπορεί να μιλάει ως τέτοιος και να διεκδικεί δικαιώματα εργαζομένου. Μιλάει μόνον ως άνθρωπος, που έχει "λαμβάνειν". Μιλάει μόνον ως άνθρωπος, που πρέπει να του καταβληθούν τα οφειλόμενα για την εργασία του.

Όπως ένας Γερμανός έμπορος έχει δικαίωμα να διεκδικεί τα συμφωνηθέντα από έναν Έλληνα παραγωγό, έτσι κι ένας ξένος εργάτης έχει δικαίωμα να διεκδικεί τα συμφωνηθέντα από τον Έλληνα εργοδότη του. Συμβαίνει δηλαδή αυτό που είπαμε πιο πάνω. Η απλή εργασία δεν δίνει δικαίωμα "επικαρπίας" και άρα την ιδιότητα του πολίτη σε κάποιον ξένο. Η διαφορά του ξένου εργαζόμενου σε σχέση με τον γηγενή είναι τεράστια. Είναι η διαφορά του ιδιοκτήτη με έναν παντελώς άσχετο, που έτυχε να βρίσκεται στο ίδιο μέρος. Η διαφορά τού παρανόμως εργαζόμενου ξένου με τον γηγενή είναι η διαφορά τού κλέφτη μ' αυτήν του νοικοκύρη.

Είναι σαν να πηγαίνεις σπίτι σου και να βρίσκεις έναν ξένο να "καθαρίζει" το δωμάτιο των παιδιών σου. Το γεγονός ότι το καθαρίζει και άρα ότι εργάζεται, δεν σημαίνει τίποτε. Είναι παράνομος και μόνον που βρίσκεται εκεί. Πρέπει κάποιος νόμιμος κάτοικος του σπιτιού να δικαιολογήσει την εκεί παρουσία του. Αν μάλιστα όχι μόνον δεν υπάρχει κάποιος νόμιμος να τον δικαιολογεί και ταυτόχρονα αυτός ο ξένος έχει στήσει και την "παράγκα" του σε κάποια γωνιά του δωματίου, έχει προφανή πρόθεση αν όχι να κλέψει να επωφεληθεί παρανόμως από την ιδιοκτησία σου.

Είναι υποχρεωμένος σε μια τέτοια περίπτωση να σου εξηγήσει γιατί βρίσκεται εκεί, πώς μπήκε, γιατί "καθαρίζει" και το πιο σημαντικό ποιος του υποσχέθηκε να τον πληρώσει για την εργασία του. Αν συμφώνησε με κάποιο από τα παιδιά σου —και άρα με κάποιον από τους συνιδιοκτήτες— για να "καθαρίσει" το δωμάτιο και μετά, αφού πληρωθεί, να φύγει, έχει καλώς. Αν δεν έχει κάνει κάτι τέτοιο και "αυτοπληρώνεται" από το οικογενειακό "ψυγείο", φωνάζεις την αστυνομία και τον συλλαμβάνει ως κλέφτη, άσχετα αν αυτός νόμιζε ότι "δούλευε". Άσχετα αν αυτός ήταν φτωχός και δούλευε για να επιβιώσει.

Όπως υπάρχει νόμος και τάξη στην περίπτωση του σπιτιού, έτσι πρέπει να υπάρχει νόμος και τάξη στην περίπτωση του κράτους. Όπως θα ρωτηθεί το παιδί, γιατί έβαλε έναν ξένο μέσα στο σπίτι, έτσι θα ρωτηθεί κι ένας πολίτης, γιατί απασχολεί έναν λαθρομετανάστη. Όπως θα ρωτηθεί το παιδί, γιατί δεν "καθάρισε" μόνο του το δωμάτιό του ή γιατί δεν πλήρωσε κάποιο από τα αδέρφια του να το "καθαρίσει", έτσι θα ρωτηθεί και ο ομοεθνής που απασχολεί ξένους.

Όπως πρέπει ν' αποδείξει το παιδί ότι υπήρχε αντικειμενική δυσκολία και ότι δεν γινόταν διαφορετικά, έτσι θα πρέπει ν' αποδείξει κάτι ανάλογο και ο ομοεθνής εργοδότης, που απασχολεί ξένους. Πρέπει ν' αποδείξει ότι υπήρχε αντικειμενική δυσκολία για να έρθει σε πέρας η εργασία, γιατί σε άλλη περίπτωση διέπραξε έγκλημα κατά της οικογένειας. Είναι έγκλημα να προσφέρεις χωρίς λόγο σε κάποιον ξένο πλούτο, ο οποίος παράγεται από το οικογενειακό κεφάλαιο. Είναι έγκλημα να δίνεις δουλειά σε ξένο και την ίδια ώρα κάποιο από τ' αδέρφια σου να είναι άνεργο και να πεινάει.

Όποιος δεν μπορεί να τ' αποδείξει όλα αυτά, τιμωρείται. Τιμωρείται ο ίδιος κι απομακρύνεται ο ξένος που προσπάθησε παρανόμως να επωφεληθεί από τη βλακεία ή την πονηριά ενός εκ των συνιδιοκτητών και δεν ακολούθησε τη νόμιμη διαδικασία. Απομακρύνεται χωρίς τιμωρία και χωρίς καμία περαιτέρω δικαιολογία και χωρίς βέβαια ν' αδικηθεί. Πληρώνεται τον κόπο του και αυτός ο οποίος τιμωρείται είναι εκείνος που υπέπεσε στο ατόπημα και αυτός είναι εκείνος που τον έβαλε μέσα στο σπίτι.

Οι ιδιοκτήτες είναι αυτοί που τιμωρούνται από τους συνεταίρους τους για τις παραβάσεις τους και όχι οι ξένοι. Οι ξένοι απομακρύνονται, έχοντας πληρωθεί τα δεδουλευμένα με βάση τις συμφωνίες που έχουν κάνει και οι οποίες, αν είναι αποικιοκρατικού τύπου, αντικαθίστανται με νέες, που είναι ανάλογες μ' αυτές που προβλέπονται για τους νόμιμους εργάτες. Οι ιδιοκτήτες-παραβάτες πληρώνουν αυτούς που απασχολούν παρανόμως και στη συνέχεια πληρώνουν με πρόστιμο υπέρ αυτών που αδίκησαν με τις παράνομες πράξεις τους και είναι οι όμοιοί τους.

Ο αναγνώστης, με βάση τα όσα έχουμε περιγράψει μέχρι τώρα, έχει μια εικόνα του τι περίπου συμβαίνει σήμερα και ποιοι είναι τα θύματα της "ανθρωπιστικής" πολιτικής των ηλιθίων. Μπορεί να καταλάβει ότι κάποιοι πονηροί συμπολίτες μας έχουν ανοίξει πραγματική "φάμπρικα", για να μπορούν να παράγουν τα προϊόντα τους με κόστος δούλων. Μπορεί να καταλάβει ότι πάνω σ' αυτούς τους αναξιοπαθούντες ανθρώπους ακόμα και τα πολιτικά κόμματα έχουν στήσει μια ανάλογη "φάμπρικα". Μπορεί όμως πάνω απ' όλα να καταλάβει τι συμβαίνει εις βάρος του λαού, που, όταν θα αντιδράσει, θα κατασταλεί η αντίδρασή του με τη δικαιολογία του ρατσισμού.

Ό,τι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα και βέβαια και στις άλλες ανεπτυγμένες χώρες είναι εξόχως παράνομο και αντισυνταγματικό. Βλέπουμε λαθρομετανάστες, μετά από κάποια χρόνια παράνομης παραμονής και εργασίας, να διεκδικούν δικαιώματα. Να φωνάζουν και να απειλούν τους πάντες με βάση τον νόμο που έχει θεσπιστεί και αφορά τους ιδιοκτήτες-πολίτες και όχι τους ίδιους. Τους βλέπουμε να βγαίνουν με απύθμενο θράσος στα "παράθυρα" των τηλεοράσεων και να κατηγορούν τον λαό για ρατσισμό. Αντί εκείνη την ώρα να συλλαμβάνονται επιτόπου και να απελαύνονται με συνοπτικές διαδικασίες, εξαιτίας του προφανούς της παρανομίας τους, αφήνονται να παριστάνουν τους "κήνσορες" και τους τιμητές των πολιτισμικών αξιών της κοινωνίας που δεν ρωτήθηκε αν θέλει να τους "φιλοξενεί" και της "φορτώθηκαν".

Κοντά τους είναι όλοι οι "ευαίσθητοι" πολίτες, που κατά σύμπτωση εισπράττουν εκατομμύρια σε μισθούς. Μεγαλοαστικά κουτορνίθια, που εισπράττουν εκατομμύρια ως πολυθεσίτες και αργόμισθοι. Κουτορνίθια, που έχουν κάνει την ανθρώπινη "ευαισθησία" προσωπικό τους κεφάλαιο. Αυτοί είναι που προσπαθούν να πείσουν τον λαό για τον νόμο και το δίκαιο των λαθρομεταναστών. Όλοι αυτοί οι νομικοί της "πλάκας" δεν γνωρίζουν το πλέον βασικό. Ποιο είναι αυτό; Ότι οι νόμοι τους οποίους επικαλούνται αφορούν πολίτες με πληρωμένα δικαιώματα "επικαρπίας".

Αγνοούν το γεγονός ότι η ασφάλιση και η νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών είναι πέρα για πέρα αντισυνταγματική. Γιατί; Γιατί απειλεί την ισονομία και την ισοπολιτεία. Ακόμα δηλαδή κι αν υποθέσουμε ότι αυτοί οι λαθρομετανάστες είναι νόμιμοι πολίτες, υπάρχει πρόβλημα αντισυνταγματικότητας, αν χωρίς κανέναν άλλον όρο "ευθυγραμμιστούν" με τους γηγενείς εργάτες. Γιατί; Γιατί απλούστατα σε μια τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει ισονομία και ισοπολιτεία. Δεν υπάρχει ισονομία και ισοπολιτεία, όταν κάποιος πολίτης απολαμβάνει δωρεάν αυτό το οποίο κάποιος άλλος το πλήρωσε και μάλιστα ακριβά.

Για να το κατανοήσει αυτό κάποιος, ας σκεφτεί το παράδειγμα του ελληνικού ΙΚΑ. Όλοι οι "ευαίσθητοι" υποστηρίζουν ότι πρέπει να ασφαλίζονται οι λαθρομετανάστες. Το αντισυνταγματικό δεν είναι στο δικαίωμα της ασφάλισης των λαθρομεταναστών, αλλά στο δικαίωμά τους να ασφαλίζονται στο ΙΚΑ. Γιατί; Γιατί το ΙΚΑ προσφέρει κάποιου είδους "έξτρα" παροχές στα μέλη του. Παροχές όμως που στηρίζονται στην οικονομική του δυνατότητα, την οποία κάποιοι την έχουν πληρώσει και δεν προέκυψε ως δια μαγείας. Το ΙΚΑ δηλαδή δεν ξεκίνησε πλούσιο. Το ΙΚΑ έγινε πλούσιο από τον κόπο κάποιων, που επί δεκαετίες πλήρωναν εισφορές.

Για να φτάσει δηλαδή το ΙΚΑ στο σημείο να χρηματοδοτεί τις διακοπές ή τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που θα παρακολουθήσουν τα μέλη του, πρέπει να έχει χρήματα. Ποιανού είναι τα χρήματα αυτά; Αυτών που τα κατέβαλαν. Ποιοι είναι αυτοί; Τα προηγούμενα μέλη του. Οι παππούδες και οι γονείς των σημερινών εργαζομένων. Με βάση τη στατιστική το ΙΚΑ έχει "κληρονομήσει" από κάθε γενιά εργαζομένων κάποια είκοσι χρόνια κρατήσεων. Μιλάμε για τρομερά ποσά. Μιλάμε για ένα ποσό που έχει την αξία ενός σπιτιού για τον κάθε ασφαλισμένο.

Όταν λοιπόν ένας γηγενής εργαζόμενος είναι εγγονός και γιος ασφαλισμένου στο ΙΚΑ, απαιτεί από αυτό τη "χρηματοδότησή" του για δευτερεύοντα πράγματα, που έχουν σχέση με την ποιότητα ζωής. Την απαιτεί, γιατί την έχει πληρώσει και μάλιστα ακριβά. Έχει πληρώσει δύο σπίτια στο ΙΚΑ, γιατί αυτά τα χρήματα των προγόνων του, αν δεν τα έπαιρνε το ΙΚΑ, θα γινόταν περιουσία την οποία θα κληρονομούσε ο ίδιος. Ανέχεται λοιπόν αυτός ο εργαζόμενος το ληστρικό ΙΚΑ και παίρνει το ελάχιστο που του δίνει και αυτό είναι οι παροχές του ταμείου.

Έχει πληρώσει δύο σπίτια, για να πάει μία φορά στα δύο χρόνια διακοπές με χρηματοδότηση ή να παρακολουθήσει δωρεάν μια θεατρική παράσταση. Από την άλλη για τον λαθρομετανάστη όλα αυτά είναι "δώρα". Με την καταβολή εισφορών για ένα-δύο χρόνια εργασίας εξασφαλίζει τα ίδια δικαιώματα. Όλα γι' αυτούς είναι δωρεάν και όλα είναι παροχές που οφείλονται σε θυσίες ανθρώπων που δεν ήταν δικοί τους άνθρωποι. Είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να στέκονται στις ίδιες "ουρές" των ίδιων ταμείων για να εξυπηρετηθούν;

Η αντισυνταγματικότητα είναι προφανής. Γιατί; Γιατί, όταν ασφαλίζεις κάποιον ξένο στο ΙΚΑ, αδικείς τον γηγενή. Τον ξένο ή τον ασφαλίζεις σε ένα ταμείο καινούργιο και άρα άδειο ή τον ασφαλίζεις στο ΙΚΑ, δίνοντας όμως πίσω στους γηγενείς ασφαλισμένους αυτά τα οποία κατέβαλαν οι πρόγονοί τους. Οι γηγενείς ανέχονται το ΙΚΑ να κληρονομεί τους προγόνους τους και δεν ζητάνε τα παρακρατημένα εκατομμύρια, γιατί όλοι βρίσκονται στον ίδιο "παρονομαστή". Δεν τα ζητάνε, γιατί υποτίθεται θέλουν ν' απολαμβάνουν τα όσα προκύπτουν από τα εκατομμύρια αυτά. Θέλουν ν' απολαμβάνουν τα όσα μπορεί να τους εξασφαλίσει ένα πανίσχυρο ασφαλιστικό ίδρυμα.

Αν αρχίσουν αυτές οι παροχές να "μοιράζονται" και σε ξένους, δημιουργείται νομικό πρόβλημα. Γιατί; Γιατί στην περίπτωση αυτήν οι γηγενείς εργάτες έχουν το νόμιμο δικαίωμα να ζητήσουν πίσω τα όσα τους ανήκουν. Μπορεί δηλαδή να πάει ένας εργάτης, που είναι γιος ενός νεκρού εργάτη και να ζητήσει τα όσα δικαιούνταν ο πατέρας του και δεν εισέπραξε ποτέ. Να υπολογίσει το ύψος της σύνταξης του πατέρα του για το διάστημα που την έπαιρνε και να το αφαιρέσει το συνολικό ποσό από τις εισφορές που αυτός είχε καταβάλει ως εργάτης. Αυτήν την τεράστια διαφορά μπορεί να τη διεκδικήσει.

Τι θα κάνουν σε μια τέτοια περίπτωση τα κουτορνίθια, που σήμερα επικαλούνται τον νόμο, για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των λαθρομεταναστών; Πώς θα συνεχίσουν να εισπράττουν τα εκατομμύρια ως υψηλόμισθοι κρατικοί υπάλληλοι, αν δεν υπάρχει το ληστρικό ΙΚΑ, που "ξεζουμίζει" τους αφελείς και χρηματοδοτεί το κράτος;

Αν αρχίσουν οι εργάτες να ψάχνουν το δίκιο τους, πολλοί "ευαίσθητοι" αερολόγοι θ' αρχίσουν να το "βουλώνουν". Πολλοί θ' αρχίσουν ν' αναθεωρούν τις απόψεις τους περί του ασφαλιστικού. Γιατί; Γιατί το κράτος, το οποίο τους πληρώνει για να "αερολογούν", είναι ο κύριος οφειλέτης του ΙΚΑ. Αν κληθεί το κράτος να πληρώσει τα όσα χρωστάει στο ΙΚΑ, πολλοί "ευαίσθητοι" θα κλάψουν. Το κράτος και οι άνθρωποί του κάνουν τους έξυπνους και τους ευαίσθητους μόνον όταν κάποιο άλλο κοροΐδο είναι "χορηγός" της "ευαισθησίας" τους.

Ο αναγνώστης αρχίζει πλέον κι αντιλαμβάνεται τι ακριβώς είναι η "επικαρπία" και ποια είναι η πραγματική της αξία. Αν το κράτος εξακολουθήσει να μοιράζει δωρεάν και με συνοπτικές διαδικασίες την ιδιότητα του πολίτη σε ξένους, είναι βέβαιον ότι θα "διαλύσει" σε περίπτωση που αντιδράσουν οι γηγενείς. Γιατί; Γιατί θα πρέπει να πληρώσει την "επικαρπία" σ' αυτούς που έχουν πληρώσει την ιδιότητα του πολίτη και δεν την πήραν τιμής ένεκεν. Θα πρέπει ν' αποζημιώσει το δικαίωμα σ' αυτούς που το έχουν πληρώσει, για να τους ευθυγραμμίσει με τους νέους. Μόνον έτσι δεν θα υπάρχει συνταγματικό πρόβλημα με την ισονομία και την ισοπολιτεία.

Όλα αυτά όμως είναι πραγματικά χρήματα και το κόστος είναι τεράστιο. Γιατί; Γιατί όλα όσα θεωρούμε σήμερα δωρεάν στην πραγματικότητα δεν είναι τέτοια. Θεωρούνται δεδομένα, όπως θεωρείται δεδομένο να φωνάζει κάποιον η οικογένειά του με το μικρό του όνομα. Κόστισαν για να γίνουν και απλά η κοινή ιδιότητα μεταξύ των πολιτών, που πλήρωσαν από κοινού την υποδομή, έκανε τη χρήση των αγαθών να φαίνεται δωρεάν.

Τι σημαίνει αυτό; Όταν ανοίγεις μια βρύση, για να για πιεις δωρεάν νερό, δεν είναι αυτό το οποίο φαίνεται. Δισεκατομμύρια έχει πληρώσει ο λαός, για να φτάνει το αγαθό του νερού "δωρεάν" μέχρι το σπίτι του. Δισεκατομμύρια έχει πληρώσει, για να φτάνει "δωρεάν" το ρεύμα μέχρι το σπίτι του. Δισεκατομμύρια έχει πληρώσει, για να γίνουν οι δρόμοι και οι γέφυρες που χρησιμοποιούμε "δωρεάν".

Έχουν φορολογηθεί γενιές επί γενεών, για να μπορεί ένας λαός ν' απολαμβάνει ως ιδιοκτήτης του κράτους του κάποιες παροχές, που έχουν σχέση με την ποιότητα ζωής. Είναι αυτό το οποίο λέγαμε σε άλλο σημείο. Όλα τα κράτη είναι "σπίτια" λαών, αλλά δεν είναι όλα τα σπίτια ίδια. Υπάρχουν σπίτια πολυτελείας, που απαίτησαν τρομερές θυσίες για να γίνουν και σπίτια που μοιάζουν με παράγκες και δεν απαίτησαν τίποτε. Όταν την πολυτέλεια ενός σπιτιού αρχίζεις και τη μοιράζεις δωρεάν σε τρίτους, ευνόητο είναι ότι θα πρέπει ν' αποζημιώσεις αυτούς τους οποίους την πλήρωσαν.

Αυτό γίνεται σήμερα με τα κράτη και τους λαούς που πέφτουν θύματα της λαθρομετανάστευσης. Μέσα σε κάθε κράτος —από αυτά που θεωρούμε ανεπτυγμένα στον τομέα των υποδομών— ο κάθε εργαζόμενος κατά μέσον όρο έχει πληρώσει παραπάνω από το μισό των συνολικών του απολαβών, προκειμένου ν' απολαύσει ο ίδιος και τα παιδιά του "δωρεάν" κάποια πράγματα σημαντικά ή ασήμαντα. Από το πανάκριβο δίκτυο, που μεταφέρει το αγαθό του ηλεκτρισμού, μέχρι το πεζοδρόμιο με το πολυτελές και αντιολισθητικό πλακάκι, όλα είναι πληρωμένα από τον λαό.

Με ποια λογική προσφέρεις αυτά τα αγαθά σε κάποιον ξένο; Επειδή πληρώνει τους τρέχοντες φόρους και τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ; Αυτά τα πληρώνει κι αυτός ο οποίος πλήρωσε για να κατασκευαστούν αυτές οι πανάκριβες ΔΕΚΟ. Άλλωστε ποιος του ζήτησε να τα πληρώνει και από πού εξασφαλίζει τα χρήματα για να τα πληρώσει. Μπορεί κάποιος να μπει παράνομα σε μια ξένη βίλα και να θεωρεί τον εαυτό του καθ' όλα εντάξει, επειδή πληρώνει το μερίδιό του στους λογαριασμούς; Ο ιδιοκτήτης της βίλας τι ρόλο παίζει; Αυτός, ο οποίος πλήρωσε για την κατασκευή της υποδομής, πώς ξαφνικά γίνεται ίσα και όμοια με τον "λαθροσυγκάτοικο";

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί με τη σημερινή ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση γίνεται "νόθευση" των πληθυσμών. Αλλάζουν οι πληθυσμιακές συνθέσεις των κρατών. Στους νόμιμους πληθυσμούς προστίθενται παράνομοι, που με συνοπτικές και ύποπτες διαδικασίες σταδιακά αποκτούν τα ίδια δικαιώματα. Αυτό όμως σημαίνει ορισμένα πράγματα. Ακόμα κι αν το δεχθούμε αυτό ως αναπότρεπτο γεγονός των "καιρών" μας, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα της "επικαρπίας" αυτών που ήδη το έχουν πληρώσει.

Πρακτικά θα πρέπει σε μια τέτοια περίπτωση ν' αλλάξουν ριζικά τα ιδιοκτησιακά θέματα μέσα σε ένα κράτος. Το αρχικό δημόσιο κεφάλαιο θα πρέπει να μετοχοποιηθεί και να μοιραστεί εξίσου σε όλους τους "παλαιούς" πολίτες της κάθε χώρας. Να πάψει να χαρακτηρίζεται δημόσιο, εφόσον στην περίπτωση αυτήν δημόσιο θα είναι μόνον ό,τι προκύπτει από τη γενική θυσία του συνόλου του λαού και άρα και των ξένων.

Αυτό όμως αναγκαστικά θα γίνει το αίτιο τεράστιων αλλαγών. Οι παλαιοί πολίτες θα πρέπει για παράδειγμα —ως ιδιοκτήτες μεγάλων ποσοτήτων κεφαλαίου— ν' απολαμβάνουν διαφορετικές τιμολογήσεις των αγαθών που χρησιμοποιούν και ανήκουν στις "παραγωγές" των δικών τους κεφαλαίων. Οι νέοι πολίτες θα πρέπει να πληρώνουν τα πάντα, εφόσον δεν έχουν χρηματοδοτήσει την κατασκευή τους. Να πληρώνουν ειδικά τέλη, ακόμα και για τους δρόμους και τα πεζοδρόμια που χρησιμοποιούν. Να πληρώνουν αυτοί οι οποίοι τα χρησιμοποιούν και να εξαιρούνται αυτοί που τα πλήρωσαν για να γίνουν.

Το ακόμα πιο τρομερό θα είναι, όταν θα επιχειρεί το κράτος μια ιδιωτικοποίηση του δημοσίου κεφαλαίου. Γιατί; Γιατί στην περίπτωση αυτήν δεν θα μπορεί να εισπράττει το ίδιο το κράτος το τίμημα της πώλησης. Το κράτος, που θα ανήκει από κοινού σε όλους τους πολίτες —παλαιούς και νέους— δεν θα είναι ο ιδιοκτήτης του παλαιού δημοσίου κεφαλαίου. Αν για παράδειγμα πωληθεί η ΔΕΗ στην Ελλάδα, τα χρήματα που θα αποφέρει η πώλησή της δεν θα μπορεί να τα εισπράξει το κράτος. Θα πρέπει να τα εισπράξει το τμήμα του λαού που πλήρωσε για να γίνει η ΔΕΗ.

Σε κάθε τέτοια περίπτωση δηλαδή θα πρέπει το οποιοδήποτε κεφάλαιο ή πλούτος να μοιράζεται σε 10.000.000 μερίδια και ν' αποδίδεται στους δικαιούχους του. Το κράτος δεν θα εισπράττει αυτά τα χρήματα, ώστε να συντηρείται το ίδιο. Το κράτος θα συντηρείται από τη φορολογία του συνόλου του πληθυσμού του, εφόσον σ' αυτό το σύνολο θ' ανήκει. Απλά η "επικαρπία", που θα μοιραστεί, θα κάνει τους παλαιούς πολίτες συνολικά πιο πλούσιους από τους ξένους.

Αντιλαμβανόμαστε ότι εύκολα κάποιος μπορεί να βάλει τους πάντες σε περιπέτειες με την απαίτηση της "επικαρπίας". Γι' αυτόν τον λόγο θεωρούμε "κουτορνίθια" τους "ευαίσθητους", που συνδέουν την ίδια τους την ύπαρξη με το δημόσιο κεφάλαιο και το ίδιο το κράτος. Δεν γνωρίζουν τι τους γίνεται κι απλά στηρίζονται στο γεγονός ότι και ο λαός δεν γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει και ποια είναι τα δικαιώματά του ως ιδιοκτήτη του κράτους. Εξαιτίας αυτής της άγνοιας μοιράζουν νομιμοποιήσεις και δικαιώματα στον "Χασάν" της διαφήμισης. Εξαιτίας αυτής της άγνοιας υπόσχονται στον "Χασάν" μέχρι και θέση στον κρατικό μηχανισμό. Δεν γνωρίζουν ότι η θέση στον κρατικό μηχανισμό είναι "πληρωμένη" από τον λαό-ιδιοκτήτη και άρα ότι, για να παραδοθεί αυτή σε ξένο, θα πρέπει πρώτα ν' αποζημιωθεί ο ιδιοκτήτης της.

Αναλίσκονται σε ψευδοσυγκινητικά "παραληρήματα" και νομίζουν ότι κάνουν φιλάνθρωπη πολιτική. Δεν γνωρίζουν ότι φιλάνθρωπη πολιτική κάνει κάποιος με ό,τι του ανήκει και όχι με ό,τι διαχειρίζεται και ανήκει σε άλλους. Αυτό κάνουν αυτοί. Μοιράζουν στους ξένους μετανάστες μερίδιο από αυτά που ανήκουν στον λαό και οι ίδιοι απλά πληρώνονται για να τα διαχειρίζονται προς το συμφέρον του.

Νομίζουν ότι η ψευδοφιλανθρωπία τους δικαιολογεί την κλοπή τους. Δεν γνωρίζουν ότι ένας ληστής τραπέζης φυλακίζεται το ίδιο, είτε κρατάει τα κλοπιμαία για τον εαυτό του είτε τα μοιράζει στους φτωχούς.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ