ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ

Πήγα προχθές στην παραλία και ήταν σαν να είδα ντοκυμαντέρ του National Geographic. Φάλαινες, φώκιες και θαλάσσιους ελέφαντες. Αν εξαιρέσεις την ζέστη, νόμιζες ότι ήσουν στην Αρκτική. Χοντροί παντού. Όπου και να κοίταζες έβλεπες χοντρούς. Χοντρούς άντρες, χοντρές γυναίκες, χοντρά παιδιά. Δεν μιλάμε για λίγα κιλά παραπάνω. Μιλάμε για πολλά κιλά παραπάνω. Πολλά όμως…

Το κείμενο αυτό γράφτηκε επί τόπου. Δεν νομίζω να μπορούσα να το γράψω εκ των υστέρων στην άνεση του σπιτιού μου. Δεν νομίζω να μπορούσα να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου. Έβγαλα το μπλοκάκι μου – πάντα το έχω μαζί μου – και το μαρκαδοράκι μου – λατρεύω να γράφω με μαρκαδόρο – μου αρέσει η αίσθηση όταν γλυστράει στο χαρτί, και άρχισα να γράφω. Να καταγράφω για την ακρίβεια.

Χοντροί άντρες με τις μπυροκοιλιές να κρέμονται, με χυμένα βυζιά στα όρια της γυναικομαστίας. Δεν μιλάμε απλώς για χοντρούς. Μιλάμε για χοντρούς οι οποίοι σε όρθια στάση δεν μπορούν να δούνε τα παπάρια τους. Ούτε σε ύπτια στάση μπορούν.

Χοντρές γυναίκες με δυο στρέμματα κώλο, κυτταρίτιδα και πάχος σε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ αηδίας. Στομάχια και πατσοκοίλια αριστερά και δεξιά να ξεχειλίζουν από παντού από εκείνα τα απελπιστικά και “απελπισμένα” συνάμα – μαγιό. Έμπαινε η χοντρή σιγά σιγά στην θάλασσα και νόμιζες ότι έβλεπες καθέλκυση. Ένα μπουκάλι σαμπάνια να είχα να της το έσπαγα στα πλευρά για το καλό κατευόδιο.

Και αν τα παραπάνω σου προκαλούν θλίψη, εκείνο που σε φέρνει σε απόγνωση, είναι όταν βλέπεις παιδιά 7-8-9-10-11-12-13-14 χρονών να μην μπορούν να πάρουν τα πόδια τους από το πάχος. Να βλέπεις πιτσιρικάδες να έχουν γίνει σαν σίγμα τελικό γιατί πετιούνται τα στομάχια έξω. Να βλέπεις παιδιά να κάθονται στην ξαπλώστρα και να σχηματίζονται στο πλάι 2 και 3 δίπλες. Να βλέπεις σε παιδιά – αγόρια και κορίτσια – να τρίβονται τα μπούτια μεταξύ τους. Να βλέπεις παιδιά να βγαίνουν από το νερό και να τα στουμπώνουν οι γονείς τους – ο Θεός να τους κάνει τέτοιους – με κρουασάν, κράκερς, μπισκότα, πορτοκαλάδες, παγωτά, κόκα κόλα και όλα εκείνα τα σκατολοϊδια που είναι φουλ στην ζάχαρη. Λες και χάθηκε ο κόσμος να τους ταϊσουν μια μπανάνα, ένα ροδάκινο, ένα αχλάδι, ένα μήλο, ένα νερό. Ένας πούστης να πιει 2 γουλιές νερό δεν βρέθηκε. Ούτε ένας.

Κι αν σε ανθρώπους μιας κάποιας ηλικίας, μπορείς εν μέρει να το δικαιολογήσεις γιατί είναι γνωστό ότι με την πάροδο των ετών ο μυικός ιστός συρρικνώνεται, ο μεταβολισμός πέφτει και κατ’ αυτόν τον τρόπο ευνοείται η χαλάρωση του δέρματος και η συσσώρευση τοπικού λίπους, είναι αδιανόητο να εμφανίζουν αυτήν την εικόνα νέοι άνθρωποι, πόσο μάλλον παιδιά.

Η παιδική παχυσαρκία, η ΕΛΛΗΝΙΚΗ παιδική παχυσαρκία, έχει χτυπήσει κόκκινο. Δεν υπάρχει παιδεία, δεν υπάρχει ενημέρωση, δεν υπάρχει μέριμνα, δεν υπάρχει έγνοια καμία.

Το κράτος ξέρει να φορολογεί τα προϊόντα καπνού με 80%, το ίδιο το μπουρδέλο το κράτος ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ να φορολογήσει τα προϊόντα που περιέχουν ζάχαρη;

Το κωλοχανείο που λέγεται κράτος ξέρει να κάνει ελέγχους στα μπαρ και στα εστιατόρια για την εφαρμογή ή μη των διατάξεων περί καπνίσματος σε κλειστούς χώρους. Αυτό το κωλοχανείο που λέγεται κράτος ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ να κάνει ελέγχους στα κυλικεία των σχολείων να δει τι σκατά κυκλοφορεί εκεί μέσα; Κρουασάν, σοκολάτες, ντόνατς, γαριδάκια, πατατάκια, τυρόπιτες και όλες οι σφολιάτες του κώλου;

Το μπουρδέλο που λέγεται κράτος ξέρει πόσο στοιχίζουν στα ασφαλιστικά ταμεία οι θάνατοι και οι νοσηλείες από το κάπνισμα, αυτό το ξεφτιλισμένο μπουρδελοκράτος ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ πόσο στοιχίζει η παχυσαρκία και όσα αυτή προκαλεί; ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ πόσο στοιχίζουν στα ασφαλιστικά ταμεία οι καρδιαγγειακές παθήσεις, ο διαβήτης τύπου 2, η υπέρταση, η οστεοαρθρίτιδα, τα εμφράγματα, το άσθμα και πολλές φορές ο καρκίνος;

Είναι θλιβερό να σκέφτεσαι ότι οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν το ανθρώπινο σώμα ως ναό, ενώ οι σύγχρονοι έλληνες το έχουν μετατρέψει σε σκουπιδοτενεκέ. Είναι θλιβερό να σκέφτεσαι ότι μέχρι και πριν από 2-3 δεκαετίες τα παχύσαρκα παιδιά ήταν ο περίγελως στις παιδικές παρέες, ενώ σήμερα είναι σπάνιο να μην δεις παχύσαρκο παιδί;

Οι έλληνες είναι τελευταίοι στην Ευρώπη στην συστηματική εκγύμναση του σώματός τους. Είναι θλιβερό να βλέπεις Ευρωπαίους πολίτες οι οποίοι και μέχρι πριν την έναρξη της 3ης ηλικίας διατηρούν την σιλουέττα τους, ενώ οι συνομιλικοί τους Έλληνες μοιάζουν με μαυροσακκούλες απορριμάτων.

Λες και είναι τόσο δύσκολο…

Λες και είναι άθλος να διατηρήσεις ένα κανονικό σώμα…

Αλλά όταν καταπίνεις τα ψωμιά, τα μακαρόνια, τα κασέρια και πάλι τα ψωμιά, τις τηγανητές πατάτες και στο τέλος σβήνεις και την λαδίλα με μια σοκολατίνα, όταν το μοναδικό μαρούλι που έχεις δει είναι στο burger, όταν το μοναδικό περπάτημα που κάνεις είναι από τον καναπέ στην χέστρα και πάλι πίσω… τι προσδοκίες μπορείς να έχεις;

“Η τροφή σου να είναι το φάρμακό σου και το φάρμακό σου να είναι η τροφή σου” συνήθιζε να λέει ο Ιπποκράτης.

Άμα τρως σκατά, θα αισθάνεσαι σκατά, θα μοιάζεις με σκατά, θα είσαι σκατά.

Φάε σαν γουρούνι, να δείχνεις σαν γουρούνι.

Μην λυπάσαι για την εικόνα σου. Δεν είναι οι άλλοι “ρατσιστές” απέναντί σου, εσύ δεν σέβεσαι τον εαυτό σου. Εσύ φέρεσαι στο σώμα σου άσχημα, εσύ το έχεις καταντήσει χωματερή.

Κάνε μου μια χάρη.

Σεβάσου το σώμα σου. Σεβάσου εκεί όπου κατοικείς. Σεβάσου αυτό που σου έδωσε ο Δημιουργός.

Κάνε μου μια χάρη συμπαθή χοντρέ, γιατί κατά βάθος δεν είσαι κακός άνθρωπος, ανενημέρωτος είσαι.

Κόψε την ζάχαρη για να μην σε κόψει αυτή. Στρέψου στα λαχανικά, στα φρούτα, στα όσπρια, στους ξηρούς καρπούς, θρέψου με όσα απλόχερα σου προσφέρει η φύση.

Θα αισθάνεσαι καλύτερα.

Θα περπατάς καλύτερα.

Θα αναπνέεις καλύτερα.

Θα κοιμάσαι καλύτερα.

Θα αγκαλιάζεις καλύτερα.

Θα σε αγκαλιάζουν καλύτερα.

ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!!

Γεια σας και χαρά σας και καλό Φθινόπωρο!

Οι συνθήκες της καθημερινότητάς μου δεν με ευνοούν αλλά απόψε ήρθε ένα κομματόσκυλο από τα παλιά!

Πάμε δυνατά λοιπόν!

Όλοι σας πιστεύω ό,τι έχετε ακούσει ή έχετε διαβάσει κάποια στιγμή τον όρο “Τεχνητή Νοημοσύνη”. Και εμείς που τον έχουμε ακούσει και οι φίλοι που τον αγνοούν, ας δούμε όλοι μαζί μία σωστά διατυπωμένη επεξήγηση αυτού του όρου.

Αντιγράφω λοιπόν από την ελληνική έκδοση της wikipedia:

http://el.wikipedia.org/wiki/Τεχνητή_νοημοσύνη

Ο όρος τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ, εκ του Artificial Intelligence) αναφέρεται στον κλάδο της πληροφορικής ο οποίος ασχολείται με τη σχεδίαση και την υλοποίηση υπολογιστικών συστημάτων που μιμούνται στοιχεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς τα οποία υπονοούν έστω και στοιχειώδη ευφυΐα: μάθηση, προσαρμοστικότητα, εξαγωγή συμπερασμάτων, κατανόηση από συμφραζόμενα, επίλυση προβλημάτων κλπ. Ο Τζον Μακάρθι όρισε τον τομέα αυτόν ως «επιστήμη και μεθοδολογία της δημιουργίας νοούντων μηχανών».

Η ΤΝ αποτελεί σημείο τομής μεταξύ πολλαπλών επιστημών όπως της πληροφορικής, της ψυχολογίας, της φιλοσοφίας, της νευρολογίας, της γλωσσολογίας και της επιστήμης μηχανικών, με στόχο τη σύνθεση ευφυούς συμπεριφοράς, με στοιχεία συλλογιστικής, μάθησης και προσαρμογής στο περιβάλλον, ενώ συνήθως εφαρμόζεται σε μηχανές ή υπολογιστές ειδικής κατασκευής. Διαιρείται στη συμβολική τεχνητή νοημοσύνη, η οποία επιχειρεί να εξομοιώσει την ανθρώπινη νοημοσύνη αλγοριθμικά χρησιμοποιώντας σύμβολα και λογικούς κανόνες υψηλού επιπέδου, και στην υποσυμβολική τεχνητή νοημοσύνη, η οποία προσπαθεί να αναπαράγει την ανθρώπινη ευφυΐα χρησιμοποιώντας στοιχειώδη αριθμητικά μοντέλα που συνθέτουν επαγωγικά νοήμονες συμπεριφορές με τη διαδοχική αυτοοργάνωση απλούστερων δομικών συστατικών («συμπεριφορική τεχνητή νοημοσύνη»), προσομοιώνουν πραγματικές βιολογικές διαδικασίες όπως η εξέλιξη των ειδών και η λειτουργία του εγκεφάλου («υπολογιστική νοημοσύνη»), ή αποτελούν εφαρμογή στατιστικών μεθοδολογιών σε προβλήματα ΤΝ.

Μάλιστα…

Ας ξεκινήσουμε από τους αγαπημένους μου “επιστήμονες”… τους λατρευτούς μου ψυχολόγους…

Με λίγα λόγια…

Και 1000 χρόνια να περάσουν καμία δύναμη και κανένα μυαλό σε αυτόν τον πλανήτη και στο γαλαξία που ανήκει αυτός ο πλανήτης και σε ολόκληρο το σύμπαν στο οποίο ανήκει αυτός και όλοι οι γαλαξίες του γνωστού και άγνωστου σύμπαντος, ακόμα και στα τρισεκατομμύρια έτη φωτός μακριά μέχρι και στις απόλυτες εσχατιές του υπερπέραν δεν πρόκειται να δημιουργήσει μηχανή με ανθρώπινη νοημοσύνη.

Αφήνοντας στην άκρη τις προσπάθειες περί επιστημονικής πρόβλεψης ή απόδειξης περί του αντιθέτου, ας ρωτήσω το εξής απλό:

Πώς στο διάολο θα φτιάξετε μηχανή που θα ενσωματώνει όλη την γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων;

Πώς στο διάολο μια μηχανή θα μπορέσει ποτέ να νιώσει και να βιώσει την αγάπη, τον έρωτα, την επιθυμία, την σαρκική και πνευματική έλξη, την ζήλια, το μίσος, τον φόβο και την αγωνία μπροστά στο άγνωστο που έρχεται ή στο κακό γνωστό που ξανάρχεται; Να νιώσει και να βιώσει την ζεστασιά της ευγνωμοσύνης και την ερημιά της αχαριστίας,

Πώς θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει πώς είναι να παίρνεις τον 1ο σου μισθό; Πώς θα μπορέσει να νιώσει την ανείπωτη χαρά και ικανοποίηση όταν με τον 1ο σου μισθό κάνεις δώρα στους αγαπημένους σου; Πώς θα μπορέσει να νιώσει εκείνον τον βασανιστικό ήχο που κάνει το ξυπνητήρι κάθε πρωί; Πώς θα μπορέσει να νιώσει το σκοτάδι της ανεργίας; Πώς θα μπορέσει να νιώσει πώς είναι να θέλεις να προσφέρεις αλλά δεν μπορείς; Πώς θα μπορέσει να νιώσει την πείνα, την δίψα, την φτώχεια αλλά και την ευμάρεια, πώς θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει με πόση χαρά γεμίζεις όταν κάνεις ευτυχισμένους τους γύρω του;

Πώς θα μπορέσει να νιώσει τον ερχομό της άνοιξης, το μύρισμα του γιασεμιού και το φούντωμα της βουκαμβίλιας, τις μυρωδιές των ανοιξιάτικων Κυριακών που μοσχοβολάει όλη η κουζίνα; Πώς θα μπορέσει να νιώσει την ζεστασιά και την θαλπωρή του Μαγιάτικου ήλιου; Πώς θα μπορέσει να νιώσει τόσος γεμάτος τσουγκρίζοντας ένα ποτήρι κρασί με τους αγαπημένους τους;

Πώς θα μπορέσει να νιώσει πώς είναι να πηγαίνεις 1η μέρα στο σχολείο, πώς είναι να πηγαίνεις 1η μέρα στο στρατό, πώς είναι να συνοδεύεις το παιδί σου 1η μέρα στο σχολείο; Πώς θα μπορέσει να νιώσει πώς είναι να μαθαίνεις το αλφάβητο και να μπορείς μόνος σου να διαβάσεις τα παραμύθια; Πώς θα μπορέσει να νιώσει πώς είναι να αποκοιμιέται αποκαμωμένο στον ώμο σου το μικρό παιδί σου γιατί άλλο δεν μπορεί πλέον, κουράστηκε το καημένο…

Πώς θα μπορέσει ποτέ να μυρίσει στο μαξιλάρι το άρωμα που άφησαν τα μαλλιά της αγαπημένης του, πώς θα μπορέσει ποτέ να ακούσει από την αγαπημένη του ότι θα γίνει πατέρας, πώς θα μπορέσει ποτέ να νιώσει να τρίζει συθέμελα το εγώ του όταν γίνεται γονιός, πώς θα μπορέσει ποτέ να νιώσει μηδαμινός και αμελητέος και καταραμένος και αδικογεννημένος σαν κηδέψει το παιδί του, πώς θα μπορέσει ποτέ να νιώσει, να το αισθανθεί σύριζα και σύγκορμα την πρώτη φορά που θα σε πει το παιδί σου μπαμπά, πώς θα νιώσει ποτέ τον επιθανάτιο ρόγχο εκείνη την ύστατη στιγμή, ανήμπορο πια, επάνω σε ένα ιδρωμένο στρώμα;

Πώς θα μπορέσει ποτέ να θυμώσει όταν του πούνε ψέμματα, πώς θα καταλάβει τι σημαίνει ψέμμα και τι σημαίνει αλήθεια, πώς θα μπορέσει ποτέ να ελπίσει ότι δεν θα του ξαναπούν ψέμματα και πώς θα απογοητευτεί όταν του ξαναπούνε ψέμματα; Και πώς θα μπορέσει ποτέ να στεναχωρηθεί όταν τον πληγώσουν οι δικοί του άνθρωποι; Μπορεί να πληγωθεί; Πώς θα μπορέσει να νιώσει την αισιοδοξία ότι θα φύγει επιτέλους η ψευτιά από αυτόν τον κόσμο;

Πώς θα μπορέσει να νιώσει την προσδοκία για κάτι – μεγάλο ή μικρό δεν έχει σημασία – σημαντικό όμως σίγουρα. Πώς θα μπορέσει να νιώσει τι είναι το σημαντικό και τι το ασήμαντο, πώς θα μπορέσει να νιώσει την ανάγκη να βιαστεί ή να ξαποστάσει, πώς θα μπορέσει να νιώσει την την ξενιτιά, την ορφανιά, την πίκρα, την αγάπη, (τα τέσσερα τα ζύγιασαν, βαρύτερα είναι ΠΑΝΤΑ τα ξένα.) Πώς θα μπορέσει να νιώσει ότι παρηγοριά έχει ο θάνατος και λησμονιά ο χάρος, μα ο ζωντανός ο χωρισμός παρηγοριά δεν έχει;

Πώς θα μπορέσει να νιώσει στο πρόσωπό του την κάψα του καλοκαιριού ή το μούδιασμα του δεκεμβριάτικου βοριά;

Πώς θα μπορέσει τέλος τέλος να νιώσει πώς είναι να είσαι χρόνιος (διότι περί χρόνιου νοσήματος πρόκειται) ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ και να τρως πόδι από το δημόσιο;

Όλα τα παραπάνω είναι σίγουρο ότι ποτέ δεν πρόκειται να τα αποκτήσει καμιά μηχανή και με κανέναν τρόπο.

Αυτό όμως που είναι ακόμα πιο σίγουρο – και βεβαίως άκρως ανησυχητικό – είναι ότι δεν εργάζονται τόσο προς την κατεύθυνση της τεχνητής νοημοσύνης όσο προς την εγκαθίδρυση μιας τεχνητής αφασίας.

ΠΑΣΧΙΖΟΥΝ μέρα και νύχτα ώστε ο άνθρωπος – το τέλειο δημιούργημα του Θεού – να ΠΑΨΕΙ να νιώθει όλα τα παραπάνω. Να πάψουμε να αγαπάμε, να ελπίζουμε, να συγχωρούμε, να συμπονάμε, να δημιουργούμε, να μαθαίνουμε, να διδάσκουμε και να διδασκόμαστε, να κρίνουμε και να αποφασίζουμε, να ελπίζουμε, να γελάμε, να χαιρόμαστε, να πάψουμε να θέλουμε, να πάψουμε τελικά να ονειρευόμαστε…

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΑΨΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ

Αλλά…

από αρχαιότατων χρόνων είναι γνωστό τοις πάσι τι πάθαινε όποιος επέλεγε να χαλάσει τις δημιουργίες του Θεού.

Και επειδή ο Θεός είναι τέλειος και δεν είναι κανένας χθεσινός – και ως τέλειος δεν θα μπορούσε παρά να κατασκευάσει ένα τέλειο δημιούργημα με άπειρες λειτουργίες και άπειρες άμυνες, το τελικό συμπερασμα το οποίο είναι ακόμα πιο βέβαιο από όλα τα προηγούμενα είναι αυτό:

Αυτό που είπε ο γίγαντας Πλάτων, μαθητής του θεϊκου Σωκράτη:

“Αεί ο Θεός γεωμετρεί”

Και όταν ο μέγιστος γεωμέτρης εργάζεται, τα πράγματα είναι απλά…

Μη (Του) τους Κύκλους τάραττε

…ή, σε απλά ελληνικά…

μην του ζαλίζετε τα @@…

Θα μπορούσα να γράψω πολλά – πάρα πολλά. Αλλά είμαι κουρασμένος – πολύ κουρασμένος. Ζητείται αυτό που γράφει ο τίτλος. Έτσι ακριβώς. Απόψε δεν θα γράψω αλλά είναι βέβαιο ότι θα γράψω στο κοντινό μέλλον. Απόψε ας ξαναθυμηθούμε μαζί ένα κείμενο της Μαλβίνας Κάραλη, η οποία έφυγε νωρίς. Δυστυχώς έτσι γίνεται. Αυτοί που πρέπει να μείνουν φεύγουν νωρίς και αυτούς που πρέπει να ψοφήσουν τους ξεχνάει και ο Θεός.

Είμαι σίγουρος ότι θα καταλάβετε τον σκοπό της ανάρτησης.

Αυτοί οι τύποι, οι μικροαστοί, δεν σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν, γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό, αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους. Είναι αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον δεν ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής. Κάνουν μακροπρόθεσμα όνειρα που, κατά κανόνα, τα προφταίνει ο θάνατος. Χτίζουν ντουβάρια. Αγοράζουν οικοπεδάκια. Δεν ψάχνουν τσάντες, γιατί σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δεν νιώθουν ανίσχυροι. Τρέμουν τις υποχρεώσεις, αλλά τελικά παντρεύονται μια υπομονετικιά, αφού την πρήξαν επί χρόνια τόσο, που δεν θέλει πια ούτε να τους χέσει. Κάνουν δύο μόγγολα, γιατί "ένα ίσον κανένα". Ή τρία αν τα δύο πρώτα είναι κορίτσια. Και βέβαια, τους αρέσουνε πολύ οι βιζιτούδες, τις οποίες πάντα ρωτάνε μετά το πήδημα: "Πως ξέπεσες έτσι;"

Όχι, δεν έχουν αρκουδάκι οι μικροαστοί. Μόνο σκουπίδια. Σε τρόφιμα, σε ιδέες, σε τρόπο ζωής, σε πράξεις. Την ξέρω απ' έξω κι ανακατωτά την Αδελφότητα που βρήκε την πεμπτουσία της στο πρόσωπο του προέδρου. Τρέμει μην πιαστεί κορόιδο και πάντα πιάνεται. Υπεκφεύγει. Στρεψοδικεί. Αναβάλλει. Υποκρίνεται. Ζητάει τα πάντα και δεν δίνει τίποτα. Παριστάνει τη Δίκαιη. Αρνείται τα τεστ πατρότητας για να γλιτώσει τη Διατροφή και πάντα είναι από κοντά ένας μειλίχιος και τίμιος επαρχιακός δικηγοράκος, πρόθυμος να σπιλώσει την άπορη κακομοίρα.

Ο Μικροαστός δεν θέλει μπλεξίματα. Γι' αυτό δεν μπορεί να είναι ποτέ επαναστάτης, άρα παλικάρι. Δεν είναι αντιπαθής σαν υπέρμετρος, είναι σιχαμένος σαν πλαγιοδρόμος. Νομίζει πως είναι διπλωμάτης και πως λύνει γόρδιους δεσμούς, στην ουσία όμως ξεμπερδεύει μόνο τον εαυτό του και τρελαίνει όλο τον κόσμο γύρω του. Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς."

Ζητείται παραλία χωρίς Έλληνες, παρακαλώ…

Στις 12 Ιουνίου 2009 είχα γράψει μιαν ανάρτηση  αφιερωμένη στον πρώην δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Βασίλη Παπαγεωργόπουλο, όπου εξέθετα κάποιες απόψεις μου σχετικά με την ποιότητα της ζωής στην Θεσσαλονίκη. (http://kommatoskylo.blogspot.gr/2009/06/blog-post_12.html)

Εκτός από την ποιότητα ζωής είχα αναφερθεί και στην διαφθορά στον χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης. Συγκεκριμένα, έγραφα:

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η μεγαλύτερη και πλέον μολυσμένη εστία διαφθοράς είναι ο χώρος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Συχνά, όμως, δεν γνωρίζεις αν τα λόγια των “Τοπικών Αυτοδιοικητών” κρύβουν άγνοια ή δόλο. Στην 1η περίπτωση ο αδαής παραμένει πάντα τέτοιος και όσο γρηγορότερα το αντιληφθούν οι δημότες τόσο μεγαλύτερο όφελος θα έχουν, στη δε 2η περίπτωση ο ιδιοτελής σπάνια μπορεί να αλλάξει χαρακτήρα ενώ επιπλέον οι δημότες οφείλουν να το αντιληφθούν έγκαιρα και να τον τιμωρήσουν.

Ο δήμαρχος, τότε, επέλεξε να κάνει το λάθος, να με υποτιμήσει, και να απαντήσει με μιαν επιστολή στο Blog taxalia.

Σε εκείνη την επιστολή, απαντώντας σε μένα, έγραψε ετούτη την ύψιστη μαλακία:

Είναι φανερό ότι έχεις πέσει θύμα της προπαγάνδας που θέλει να παρουσιάζει την Τοπική Αυτοδιοίκηση ως την πλέον «μολυσμένη εστία διαφθοράς», μια προπαγάνδα που θέλει να αποδυναμώσει την Τοπική Αυτοδιοίκηση υπέρ της Κεντρικής Εξουσίας, διότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι ως γνωστό η πιο κοντινή προς τον πολίτη Εξουσία

Αυτήν την επιστολή  μπορείτε να την διαβάσετε εδώ:

http://taxalia.blogspot.com/2009/06/blog-post_3507.html

Ακολούθησε δική μου ανταπάντηση την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ:

http://kommatoskylo.blogspot.gr/2009/06/blog-post_13.html

Μεταξύ άλλων, του επισημαίνω εκ νέου το φαινόμενο της διαφθοράς, γράφοντας:

Η έκθεση του Σώματος Ελεγκτών και Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης για το 2008, όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή αποκαλύπτει ότι:

Η διαφθορά ενδημεί στη δημόσια διοίκηση. Τέσσερις τομείς της διοίκησης εμφανίζονται ως οι πλέον προβληματικοί: οι υπηρεσίες με αρμοδιότητα τη χορήγηση αδειών επιχειρήσεων (αν δεν σφάλλω υπάγεται στους ΟΤΑ), με δείκτη παραβατικότητας 25%, τα δημόσια έργα και οι προμήθειες - συμβάσεις (21,74%),τα προγράμματα κατάρτισης (20,51%), και ο τομέας της Πολεοδομίας (αν δεν σφάλλω υπάγεται στους ΟΤΑ) που ασχολείται με πολεοδομικές παραβάσεις και αυθαίρετα (17,48%) όπου διαπιστώνεται απουσία ελέγχων.

Aγκάθι για τους δήμους και τα NΠΔΔ αναδεικνύεται η εκτέλεση δημοσίων έργων με απευθείας αναθέσεις μέσω κατακερματισμού των μεγάλων σε μικρότερα, δίχως να ακολουθηθούν διαδικασίες διαγωνισμών. Aκόμη όμως και σε περιπτώσεις μειοδοτικών διαγωνισμών διαπιστώνονται παραβάσεις του κριτηρίου της χαμηλότερης τιμής. Aπό την άλλη, πληθώρα αυθαίρετων κτισμάτων δεν καταγράφεται, αφού οι καταγγελίες δεν ελέγχονται καν. Oικοδομικές άδειες εκδίδονται κατά παράβαση των όρων και περιορισμών δόμησης, κυρίως χωρίς απαιτούμενες εγκρίσεις δασικών, αρχαιολογικών και άλλων αρμοδίων υπηρεσιών. Οι ΟΤΑ εμπλέκονται σε πολλές περιπτώσεις κακοδιοίκησης. «Η άσκηση της εξουσίας εκ μέρους αρκετών δημάρχων, στα όρια της νομιμότητας ή και πέραν αυτών και οι ανεπαρκείς έλεγχοι, είναι μερικοί από τους παράγοντες που ευνοούν την κακοδιοίκηση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση», αναφέρεται στην έκθεση.

Από τη χαρτογράφηση των υπηρεσιών που χωλαίνουν, οι δήμοι, όπως προκύπτει, κρατούν τα σκήπτρα με 214 ελέγχους, εκ των οποίων σε 32 περιπτώσεις αναζητήθηκαν ποινικές ή πειθαρχικές ευθύνες υπαλλήλων. Ακολουθούν οι νομαρχίες με 153 εκθέσεις (σε 29 περιπτώσεις αναζητήθηκαν ευθύνες), τα Νομικά Πρόσωπα (134 πορίσματα, 16 πειθαρχικές και ποινικές ευθύνες), τα υπουργεία (82 εκθέσεις και 11 πειθαρχικές) και οι περιφέρειες με 25 πορίσματα (σε 4 περιπτώσεις υπαλλήλων έγινε πειθαρχικός έλεγχος). Η γεωγραφική κατανομή της παραβατικότητας εμφανίζει πρώτη στην κατάταξη τη Δ. Μακεδονία με δείκτη 60%, την Κρήτη με 31,25%. Ακολουθούν: Ιόνια Νησιά (25%), Κεντρική Μακεδονία (24%), Ν. Αιγαίο (21.43%), Αν. Μακεδονία-Θράκη (20%), και Πελοπόννησος (18%)

Αν εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι έχω πέσει θύμα προπαγάνδας, προφανώς το ίδιο πιστεύετε ότι έπαθε και ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρος Ρακιντζής

Σήμερα ο Παπαγεωργόπουλος έφαγε ΙΣΟΒΙΑ στο Δόξα Πατρί.

Βαριά η καμπαρντίνα δήμαρχε, αλλά βαρύτερα τα βραχιόλια.

Παπαγεωργόπουλε στα έλεγε το κομματόσκυλο, δεν στα έλεγε;

Ε! πάρε και ένα τελευταίο να με θυμάσαι εκεί που πας…

Έλα σιγά σιγά να παίρνει σειρά να παίρνει ο νομάρχης…

Αν κάποτε στα σκαλιά ενός παλατιού, στο πράσινο γρασίδι μια τάφρου, στη μουντή μοναξιά του δωματίου ξυπνήσεις ξεμέθυστος πια, ρώτα τον άνεμο, ρώτα το κύμα, το πουλί, το ρολόι, καθετί που φεύγει, καθετί που στενάζει, καθετί που κυλάει, που τραγουδάει, που μιλάει, ΡΩΤΑ:

“Τι ώρα είναι;”

Και ο άνεμος, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι θα σου απαντήσουν:

“Είναι η ώρα της μέθης! Για να μη γίνεις ο μαρτυρικός σκλάβος του χρόνου, μέθα… Μέθα αδιάκοπα.”

Αλλά με τι;

Με κρασί, με ποίηση, με αρετή, με ό,τι θέλεις. Αλλά μέθα!…

“Charles Pierre Baudelaire”

Ας μεθύσω λοιπόν! …ή για την ακρίβεια… ας γράψω γιατί είμαι ήδη μεθυσμένος… Με ένα υπέροχο κοκτέιλ. Με ποίηση, με μουσική, με ό,τι νομίζετε αλλά κυρίως με μία (πολλές) υπέροχη γερμανική Pils.

Αλλά τι είναι ο χρόνος; Ποιος μπορεί να πει με ακρίβεια τι είναι ο χρόνος; Αντιγράφουμε από κάποιο λεξικό έναν τυπικό ορισμό της έννοιας του χρόνου: ”Χρονική απόσταση ανάμεσα σε 2 γεγονότα ή ανάμεσα σε ορισμένο γεγονός και στην υπάρχουσα στιγμή” ή “Ως χρόνος ορίζεται η ακριβής μέτρηση μιας διαδικασίας από το παρελθόν.”

ΤΡΙΧΕΣ…

Ο ορισμός της λέξης – έννοιας “χρόνος” είναι αυτός που δίνω εγώ:

“Χρόνος” είναι εκείνο το λεωφορείο που πάει όπου θέλει και ενώ βρίσκεσαι μέσα σε αυτό έχεις – θεωρητικά – την δυνατότητα να ξοδέψεις την ζωή σου όπως θέλεις εσύ κατά την διάρκεια του ταξιδιού.

Μπορείς, ας πούμε, να δεις από το παράθυρο όλα εκείνα τα μέρη, όλο το τοπίο να εναλλάσσεται εμπρός σου. Μπορείς να ρίξεις έναν ύπνο και να σε ξυπνήσουν στο τέρμα. Μπορείς να διαβάσεις ένα βιβλίο. Μπορείς να χώσεις τα ακουστικά στα αυτιά σου και να βυθιστείς στην μελωδία. Μπορείς να γνωρίσεις τον διπλανό σου, τον μπροστινό και τον πισινό σου και να στήσεις γλέντι. Μπορείς να πας στον οδηγό και να του πεις να δυναμώσει το καλοριφέρ ή να χαμηλώσει το αιρ κοντίσιον, να του πεις να προσέχει στην οδήγηση, χίλια δυο μπορείς να του πεις αλλά – φευ! – δεν μπορείς να του πεις που να πάει.

Μπορείς λοιπόν να κάνεις τα πάντα… ό,τι θες. Κι άμα καρφωθείς σε καμιά κολώνα; Κι άμα καβαλήσεις κανά κράσπεδο; Κι άμα φουντάρεις σε κανά λάκκο; Έχει και απρόοπτα η διαδρομή…

Οπότε; Οπότε… τι κάνουμε θα ρωτήσει ο αναγνώστης;

Οπότε, λέω εγώ, παίρνουμε το δικό μας αυτοκίνητο και πάμε όπου θέλουμε. Όπου θέλουμε πάμε, όπου θέλουμε σταματάμε, όπου θέλουμε βάζουμε βενζίνη, όπου θέλουμε σταματάμε να φάμε, όπου θέλουμε σταματάμε να ξεκουραστούμε, να βγάλουμε φωτογραφίες, όποτε θέλουμε ξεκινάμε, όποτε θέλουμε σταματάμε, άμα θέλουμε ακούμε Μότσαρτ άμα θέλουμε ακούμε κλαρίνα, άμα θέλουμε πάμε με 80 άμα θέλουμε πάμε με 200, άμα θέλουμε οδηγούμε με κοστούμι, άμα θέλουμε οδηγούμε με τα σώβρακα, ό,τι θέλουμε κάνουμε.

Πρακτικά τι σημαίνει αυτό;

Μέθη!

Μεθύστε με οδήγηση! Πάρτε το τιμόνι στα χέρια σας! Ζήστε! Αγαπήστε όποιον θέλετε και αγνοήστε τους υπόλοιπους. Κάντε το σπίτι σας φρούριο, βάλτε μέσα αυτούς που θέλετε και οι άλλοι στο διάολο. Δεν χρωστάτε σε κανέναν, δεν σας ταίζει κανένας πούστης, τα χέρια σας να είναι γερά και οι άλλοι να πάνε να γαμηθούνε. Δώστε βάση στα πραγματικά σημαντικά αυτού του ταξιδιού, κοιτάξτε τον σύντροφό σας στα μάτια, βάλτε τα παιδιά σας στην κουβέντα – ξέρουν πολλά περισσότερα από όσα φανταζόμαστε. Ξανά-αγαπήστε τους φίλους σας, χέστε τους μίζερους, λιανίστε τα φίδια, σπάστε τα μούτρα των πονηρών.

Εκτός από τους φίλους σας, αρχίστε να διαλέγετε και συγγενείς.

Ζήστε για πάρτη σας, δεν χρωστάτε σε κανέναν, κανείς δεν γνωρίζει για την ευτυχία σας περισσότερα από εσάς τους ίδιους, σε κανέναν δεν πέφτει λόγος για το ύψος του μισθού σας.

Μείνετε – ή γίνετε – έντιμοι, συνεπείς, εργατικοί, φιλόπονοι, ασυμβίβαστοι, διεκδικητικοί, εγωιστές με τα όνειρά σας, όμορφοι, ωραίοι, μάγκες, κύριοι. Η ομορφιά κρύβεται στα απλά αυτού του κόσμου και κάποιοι φρόντισαν αυτά τα απλά να τα καταχωνιάσουν στα έγκατα της γης. Ευτυχώς η λύση είναι απλή:

Γράψτε στους στα αρχίδια σας.

Κάποιοι θα πούνε… Καλά ρε κομματόσκυλε… γιατί βωμολοχείς; Εξίσου απλή είναι και η απάντηση… Κάποιον τον αγνοείς, τον οικτίρεις, τον παραβλέπεις, τον ξεχνάς, προσποιείσαι ότι δεν υπάρχει, τον καταριέσαι, το κρατάς μανιάτικο κλπ… Πολλή ενέργεια δεν απαιτείται για όλα αυτά, δε νομίζετε;

Οπότε… απλώς…. τον γράφεις στα @@ σου!

Το σπίτι σας φρούριο λοιπόν και την καρδιά σας κάστρο, σε κανέναν δεν χρωστάτε. ούτε καν στους γονείς σας, γιατί αν οι γονείς σας απαιτούν ανταπόδοση είναι γονείς της πλάκας. Αν κάτι είναι πραγματικά άδολο σε αυτόν τον κόσμο είναι η αγάπη των γονιών. Κανείς ΑΛΗΘΙΝΟΣ γονιός δεν περιμένει ανταπόδοση από το παιδί του, παρά μόνο η ευτυχία του παιδιού είναι και δική του ευτυχία (αλλά για αυτό θα γράψουμε κάποια άλλη φορά). Όπου μπορείτε δώστε, χαρείστε ό,τι σας περισσεύει, χαρείστε ακόμα και από το υστέρημά σας  (αν διαγνώσετε πραγματική ανάγκη – είναι σίγουρο ό,τι θα σας επιστραφεί στο πολλαπλάσιο), βάλτε στην πλώρη την καρδιά και το μυαλό στο κουπί, γίνετε Άνθρωποι, γίνετε Μικροί Θεοί, μπορείτε.

Μπορείτε, και εσείς και εγώ και όλοι μας, αρκεί να στήσουμε απέναντί μας τον αυστηρότερο και πλέον αδέκαστο κριτή που έχει φυτέψει η φύση μέσα μας… τον εαυτό μας.

Και όταν ξυπνήσετε από όλη αυτήν την μέθη ρίξτε μια ματιά στην αυλή σας.

Ο Θεός σάς δίνει την FERRARI με το κλειδί στο χέρι…

Εσείς θα πάτε με το ΚΤΕΛ;

Αφιερωμένο στον Αρίσταρχο. Φίλε, ήπια λίγο παραπάνω, με καταλαβαίνεις φαντάζομαι…

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τοχει έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξανάλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο
τ’ όχι – το σωστό – εις όλην την ζωή του.

CHE FECE… IL GRAN RIFIUTO
Κωνσταντίνος Καβάφης 

Και η ερώτηση που τίθεται εδώ, είναι η εξής:

Πώς ξέρεις ότι το ΟΧΙ είναι το σωστό;

Είναι κάποια πράγματα που αν δεν τα ζήσεις δεν μπορείς να τα κάνεις δικά σου. Αν δεν τα περάσεις δεν μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται, Ίσως μπορείς να τα καταλάβεις αλλά δεν θα τα μάθεις. Ίσως μπορείς να τα αισθανθείς αλλά δεν μπορείς να τα νιώσεις. ϊσως τα υποψιαστείς αλλά πόση βεβαιότητα μπορεί να έχει η υποψία; Αν δεν διαβείς από μέσα τους θα αρπάξεις την ψιχάλα αλλά δεν θα σε λούσει η μπόρα.

Και τι κάνεις όταν δεν γνωρίζεις ότι το ΟΧΙ είναι το σωστό;  Άντε ντε…

Ίσως το ΟΧΙ να είναι το ΟΧΙ στην Κίρκη. Μπορεί να είναι εκείνο το ΟΧΙ γιατί ψάχνεις την Ιθάκη, αλλά πώς να ξεκινήσεις για την Ιθάκη όταν σου λούζει τα μαλλιά η Ναυσικά; Αχ! τι ωραία η Ναυσικά.

Και πώς μπορείς να καταλάβεις ότι δεν είσαι πλεονέκτης; Πώς μπορείς να βάλεις τοίχο εμπρός στην πλώρη; Πώς μπορείς να καταλάβεις πότε περπατάς στα σύννεφα; Ακόμη - ακόμη… πώς μπορείς να καταλάβεις πού είναι τα σύννεφα; Γιατί αν είσαι στη γη δε μπορείς να δεις το αεροπλάνο και αν είσαι στο αεροπλάνο δεν μπορείς να δεις την γη. Βλέπεις, υπάρχουν τα σύννεφα ανάμεσα. Σίγουρος οδηγός είναι ο ήλιος. Αλλά τι άλλο είναι ο ήλιος εκτός από φως; Λοιπόν; Οδηγός το φως; Μάλλον… Αλλά… ποιο φως; Μα ποιο άλλο; Το φως που έχουμε μέσα μας – γιατί όλοι έχουμε μέσα μας ένα φως – άσχετα που το μαυρίζουμε και το καπνίζουμε και το σκεπάζουμε και το θάβουμε. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΦΩΣ. Αλλιώς είμαστε τυφλοί. Ο άνθρωπος δεν βλέπει με τα μάτια. Με την ψυχή βλέπει… Απλώς, με τα μάτια αντιλαμβάνεται.

Και εκείνο το ΟΧΙ – το σωστό – τον καταβάλλει εις όλην την ζωή του. Σαν εκείνο το ΟΧΙ στις Θερμοπύλες. Και περισσότερη τιμή τους πρέπει όταν προβλέπουν ότι οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε… Δεν πειράζει… Ας διαβήκαν. Στην Ήπειρο το ‘40 δεν διαβήκαν. Και ας διαβήκαν στο Ρούπελ. Για λίγο ήταν… Πάλι εδώ είμαστε. Και θα είμαστε. Τι ένας, τι δέκα, τι χίλιοι, τι όλη η πατρίδα. Από τον έναν ξεκινάει η ρωμιοσύνη κι ανθεί και φέρει κι άλλο.

Τι να ψάχνεις την Πηνελόπη σου, τι να ψάχνεις την μάνα την πατρίδα σου.

Και με τις δυο ερωτευμένος είμαι.

Ασύλληπτα - παράφορα ερωτευμένος, πλήρης παραφροσύνης, εγωισμού, πείσματος και θεϊκής θέλησης.

Πρώτα θα πεθάνω εγώ και μετά τα όνειρά μου. 

Ένας Υπέροχος Άνθρωπος! Το έχετε πει ποτέ; το έχετε σκεφτεί; Γνωρίσατε ποτέ κάποιον που να άξιζε αυτόν τον συλλογισμό σας; Θελήσατε ποτέ να μοιάσετε σε έναν τέτοιον άνθρωπο;

Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που γελάνε και γελάει η πλάση μαζί τους; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που ψάχνουν τον φτωχό να τον ελεήσουν μέσα στα μαύρα χαράματα για να μην τους δει κανείς; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που αντιδρούν στην αδικία – ακόμη κι όταν δεν πλήττει τους ίδιους – ακόμη κι όταν πλήττει τον συνάδελφό τους; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που αγαπούν με όλην τη δύναμη της ψυχής τους, εκείνοι που βγάζουν το πουκάμισό τους να στο δώσουν να μην βρέχεσαι; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που γίνονται ασπίδα και βράχος και σίδερο και πέτρα και κλείνουν τον κόσμο τον πονηρό έξω από το σπίτι τους και ακόμα πιο έξω από την ζωή τους; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που ευτυχούν στο θρόισμα της λεύκας και στο αγέρι που κατεβαίναι από την πλαγιά; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που κοιτούν την θάλασσα  -την κοιτούν, όμως, μέσα στα βαθιά εκεί που το μπλε παντρεύεται το γαλάζιο – και ακούν τον παφλασμό με την ψυχή τους;

Τι γίνανε εκείνοι που είχαν στα χέρια τους μια ριζούλα λεύκας – τόσο εύθραυστη και τόσο φοβισμένη που τρέμει ακόμη και στην ανάσα σου και την φυτέψαν στο βουνό ώστε η ριζούλα έγινε κατάρτι και θεριό ολάκερο που ξαποσταίνεις εσύ και όλοι οι διαβάτες; Εκείνοι που κρατήσαν στην χούφτα τους το σπουργίτι που έπεσε από την φωλιά του και το ταϊζαν βρεγμένη ψίχα ώσπου μια μέρα…. φσσστ….. πααάει το πουλάκι… πέταξε… πήγε εκεί που ανήκει.

Πού είναι εκείνοι οι φτωχοί, πού είναι φτωχοί αλλά όχι φτωχομπινέδες; Πού είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έχουν 2 κατοστάρικα στην τσέπη και σε κερνάνε το ένα; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που όταν συζητάς μαζί τους το Α είναι Α και το Β είναι Β; Εκείνοι που όταν μιλάς σε ακούνε και δεν σκέφτονται τι θα ανταπαντήσουν; Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι που βάζεις μπροστά 2 μπουκάλια Γεροβασιλείου και μπορείς να μιλάς ώρες και ώρες και ώρες… Και να μην πλήττεις… γιατί… είσαι με έναν Υπέροχο Άνθρωπο.

Πού είναι εκείνα τα παιδιά που θέλουν να διδαχθούν , να παρατηρήσουν, να δοκιμάσουν, να εφαρμόσουν, να πράξουν, να σφάλλουν, να κατανοήσουν και – επιτέλους – να μάθουν; Αλλά τι φταίνε τα παιδιά… με τέτοια γομάρια πατεράδες που έχουν τι να περιμένεις…

Πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι οι ευγενείς, οι ευγενικοί, οι υψηλόφρονες, οι μεγαλόπνευστοι, οι μεγαλόπνοοι, οι οξύνοες, οι αγωνιστές, οι από άμιλλα κινούμενοι, οι εκ του περισσεύματος της καρδίας λαλείν, οι  - την θυσία της φιλίας – μη φοβούμενοι, οι - δια του Έρωτα - επιδιώκοντες την Θέωση, που πήγαν εκείνοι οι Νέστορες που σε συμβουλεύουν με αγάπη και ουχί εκ δόλου;

Πού πήγαν ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας και ο Αίαντας, πού πήγε ακόμη και αυτός ο ίδιος ο Όμηρος; Πού πήγε ο Αλέξανδρος; Πού πήγαν ο Λεωνίδας και ο Ηρακλής; Πού πήγαν ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Σόλων και ο Πλούταρχος; Πού πήγε η Αντιγόνη, οι κυρές της Ρω και των Μαρασίων, η γυναίκα της Πίνδου; Πού πήγε ο Σολωμός, ο Σεφέρης, ο Καζαντζάκης, ο Καβάφης, ο Ελύτης, ο Παλαμάς, ο Παναγιωτόπουλος;

Πού πήγαν, που κρυφτήκαν όλοι αυτοί οι ΥΠΕΡΟΧΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;

Δεν θα βρεις δημιουργικoύς, θα βρείς καταφερτζήδες. Δεν θα βρεις τον υψιπέτη, θα βρεις τον υψιπετή. Δεν θα βρεις νομικούς, θα βρεις δικηγόρους. Δεν θα βρεις το κάλλος το σεβαστό, το γυναικείο το ανάστημα το Θείο, θα βρεις το ξέκωλο. Δεν θα βρεις τον επαγγελματία θα βρεις αυτόν που στήνει κώλο στον πελάτη, δεν θα βρεις τον δάσκαλο θα βρεις τον δημόσιο υπάλληλο, δεν θα βρεις τον δημοσιογράφο θα βρεις το φερέφωνο, δεν θα βρεις τον συνάδελφο θα βρεις τον παρτάκια. Δεν θα βρεις εκείνον τον ήλιο τον λαμπρό, τον αυτόφωτο, τον ζεστό, τον ζωοδότη, παρά θα βρεις μικρούς διάττοντες αστέρες που αφού εκτελέσουν την προδιαγεγραμμένη τους πορεία θα σβήσουν πέφτοντας στην παγωνιά του ηθικού κενού. Δεν θα βρεις – πολύ συχνά - τον πατέρα σου θα βρεις τον μάνατζέρ σου, δεν θα βρεις – πολύ συχνά - την μάνα σου θα βρεις τον μαστρωπό σου…  Δεν θα βρεις τον Άνθρωπο, θα βρεις τον Υπάνθρωπο, τον Απάνθρωπο, τον Αχυράνθρωπο.

Σήμερα βιώνουμε την μεγαλύτερη τραγωδία άπό καταβολής κόσμου. Σήμερα βιώνουμε την μεγαλύτερη απουσία. Την απουσία του ανθρώπου από τον Άνθρωπο.

Ρε γαμώ την πουτάνα μου πώς καταντήσαμε έτσι;

Μα – επιτέλους – δεν ζητάμε το παράλογο. Το φυσικό ζητάμε. Ζητάμε τον άνθρωπο μέσα στον άνθρωπο, τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος  - ως το μοναδικό έλλογο ον  - κλήθηκε να διαχειριστεί έναν κόσμο γεμάτο από άλογα όντα…. Και τα έκανε σκατά…

Κάποτε ήμουν κι εγώ ένας Υπέροχος Άνθρωπος.

Και παραμένω…

Αλλά ρε παιδιά βοηθάτε λίγο και σεις. Δεν ξέρω πόσο μπορώ να αντέξω. Δεν θέλω - τώρα στα 36 – να γίνω αρχίδι.

“Ο πατήρ μου έως άρτι εργάζεται, καγώ εργάζομαι”. Ιωάννης 5:17

Δεν έχει σημασία αν πιστεύει κάποιος στον θεό των χριστιανών ή όχι. Δεν έχει σημασία αν κάποιος θεωρεί την εργασία ευλογημένη ή όχι. Σημασία έχει ότι η εργασία είναι σημαντική. Είναι σημαντική γιατί επιτρέπει στον άνθρωπο να μην εξαρτάται από άλλους. Επιτρέπει στον άνθρωπο να στηρίζεται στα χέρια του και στο μυαλό του ώστε να αποκτά όλα εκείνα που του επιτρέπουν να ζει τουλάχιστον αξιοπρεπώς. Να ζει ικανός να σχεδιάζει το μέλλον του όπως αυτός το φαντάζεται.

“Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή”. Ποιος δεν έχει ακούσει αυτήν την φράση από τα πολύ πρώτα χρόνια της ζωής του στο σχολείο; Το σύστημα λοιπόν από πολύ νωρίς μας διδάσκει την αγιότητα της εργασίας ασχέτως αν στην συνέχεια – όχι σπάνια – μας οδηγεί στην αθλιότητα της ανεργίας. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή λοιπόν.

Εύκολα συνάγεται από τα ανωτέρω, ότι ο άνθρωπος όχι μόνο πρέπει να επιδιώκει να εργαστεί, αλλά ότι θεωρητικά πρέπει να είναι ευτυχισμένος όταν εργάζεται μιας και του δίνεται η δυνατότητα να προσφέρει στον εαυτό του και σε αυτούς που αγαπά όλα εκείνα που κάνουν την ζωή να φαίνεται και να είναι πιο όμορφη.

Ακόμη πιο εύκολα, όμως, συνάγεται ότι ο άνθρωπος εκτός του ό,τι θα πρέπει να είναι δυστυχής όταν είναι άνεργος, θα πρέπει – εύλογα – να είναι δυστυχής ακόμα και όταν εργάζεται με τρόπο που δεν επιθυμεί. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν μπορείς παρά να είσαι δυστυχής όταν ξοδεύεις το 1/3 του χρόνου σου σε μια δραστηριότητα που δεν σου αρέσει. Δραστηριότητα καθημερινή, ίδια και απαράλλαχτη, την μια μέρα πάνω στην άλλη. Αν δεν είσαι δυστυχής, τότε είσαι απαθής. Αν δεν είσαι απαθής τότε είσαι εθισμένος στο να βλέπεις τον χρόνο να κυλά.

Ας πούμε… πώς μπορεί να αισθάνεται κάποιος που ανήκει στην ομάδα των ΜΑΤ; Αισθάνεται καλά; Αισθάνεται περήφανος; Αισθάνεται ότι προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο; Αισθάνεται ότι μπορεί να αποτελέσει υπόδειγμα για τα παιδιά του και να τους αναλύσει την χαρά της δημιουργίας και της πρωτοβουλίας που πρέπει ο κάθε άνθρωπος να μπορεί να προσλαμβάνει από την δουλειά του;

Αισθάνεται μήπως καλά, γιατί στο τέλος της βάρδιας του μπόρεσε και πρόσφερε κάτι στους πελάτες του και τους έκανε χαρούμενους; Αισθάνεται μήπως καλά, γιατί αποτελεί μέλος μιας ομάδας συνεργατών οι οποίοι έφεραν εις πέρας μια εργασία συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος και όφελους; Αισθάνεται μήπως περήφανος, γιατί στο τέλος της ημέρας κατόρθωσε να κάνει το αφεντικό του περήφανο που τον έχει στην δούλεψή του;

Αισθάνεται καλά όταν αμείβεται με 800 ευρώ και δέρνει κόσμο αμειβόμενο με 400 ευρώ; Μήπως αισθάνεται προνομιούχος υψηλόμισθος; Αισθάνεται μήπως περήφανος όπως οι αγράμματοι αμερικανοί των γκέτο που πάνοπλοι σκοτώνουν φτωχούς Ασιάτες; Αισθάνεται μήπως - και λίγο γόης – σαν τον ταυρομάχο που “κατατροπώνει” τον ναρκωμένο και μισό-δηλητηριασμένο ταύρο;

Όταν γυρίζει σπίτι του και τον ρωτάει η γυναίκα του πώς ήταν σήμερα στην δουλειά, τι μπορεί να λέει άραγε; “Άσε γυναίκα… σήμερα έριξα ένα βρωμόξυλο, τα γάμησα τα γερόντια”. Αισθάνεται μήπως περήφανος ως άλλος Σπαρτιάτης, μιας και η λακωνικότητά του εξαντλείται στις 3 ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ που επιτρέπεται να πει: ΟΧΙ, ΜΑΛΙΣΤΑ, ΔΙΑΤΑΞΤΕ.

Πώς στο διάολο μπορεί να αισθάνεται;

Αισθάνεται δυστυχής επειδή δεν του αρέσει αυτό που κάνει αλλά δεν έμαθε ποτέ να κάνει κάτι άλλο; Αισθάνεται απαθής ώστε να εξαναγκάσει τον εαυτό του να μην αισθάνεται δυστυχής; Αισθάνεται καλά επειδή μπορεί και αποδεικνύει την “ανωτερότητά” του;

Μήπως αισθάνεται – και είναι ΖΩΟ – επειδή τον μεταφέρουν με κλούβα; Μόνο τα ζώα τα μεταφέρουν με κλούβα. Μόνο τα αρνιά και τα γουρούνια τα μεταφέρουν με κλούβα μην γνωρίζοντας που στο διάολο πάνε. Και επειδή η ακακία είναι συνώνυμη του αμνού, μάλλον σαν γουρούνι πρέπει να αισθάνεται.

Ας πούμε… πώς αισθάνεται ο αστυνομικός που συνοδεύει την γυναίκα του βουλευτή, του επιχειρηματία ή του δημοσιογράφου στα πολυκαταστήματα και της κουβαλάει τις ζαρτιέρες και τα κυλοτάκια; Πώς αισθάνεται όταν συνοδεύει τον Ρέππα στο εστιατόριο και την στιγμή που ο Ρέππας με τον Μπόμπολα καταπίνουν τους αστακούς αυτός στο παραδιπλανό τραπέζι κρυφοπίνει κανά ποτήρι νερό για να ξεβρωμίσουν τα χνώτα του από την πείνα;

Βέβαια θα ήθελε κι αυτός να πεί στην γυναίκα του να αγοράσει αυτά τα στριγκάκια αλλά πώς να το πεί ο πεινάλας που 2 σώβρακα της γυναίκας του Πάγκαλου κοστίζουν όσο η δόση από το Hyundai του;

Ας πούμε… πώς αισθάνεται ο αστυνομικός όταν ακούει στις ειδήσεις το εξής: “Με λυντσάρισμα απειλήθηκε ο πρωθυπουργός αλλά τελευταία στιγμή φυγαδεύτηκε από τους άντρες της προσωπικής του φρουράς”; Δηλαδή, εκείνη την στιγμή τι λέει; “Κοίτα να δείς γυναίκα, ήμουν κι εγώ σ’ αυτήν την φρουρά”.

Πώς μπορεί άραγε να αισθάνεται αυτός που προσφέρει προστασία στον βιαστή του;

Αν του αρέσει που προστατεύει τον βιαστή του, τότε είναι άρρωστος, και δικαιούται ο βιαστής να του βιάσει την οικογένεια μέχρι την ρίζα.

Αν δεν του αρέσει που είναι αναγκασμένος να σώζει τον βιαστή του τότε δεν είναι δυστυχής. Είναι ΜΑΛΑΚΑΣ. Θα ήταν δυστυχής αν δεν είχε άλλη επιλογή. Η επιλογή υπάρχει και είναι μόνο μία. ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ. Να παραιτηθεί για να σώσει την αξιοπρέπεια του αρχικά και το τομάρι του στην συνέχεια. Διότι μόλις μπορέσει και ανακάμψει ο ελληνικός λαός είναι βέβαιον ότι θα πάρει στα χέρια του την λίστα με τα ονόματα των “προσωπικών φρουρών”. Την λίστα με τα ονόματα των “ανδρών ασφαλείας”. Δεν μπορεί… Τόσες φωτογραφίες υπάρχουν με τους βουλευτές και τις προσωπικές τους φρουρές. Όταν αλλάξουν τα πράγματα – που σίγουρα θα αλλάξουν – τι θα γίνει τότε; Σε αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει… “δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα, το γάλα των παιδιών μου, χρωστούσα το στεγαστικό” και τέτοιες μαλακίες.

Δεν σημαίνει ότι επειδή με την πτώση της χούντας οι βασανιστές της ΕΑΤ-ΕΣΑ χάθηκαν στην ανωνυμία, θα συμβεί το ίδιο και τώρα. Και εκείνοι ένστολοι ήταν και διαταγές εκτελούσαν. Ποια η διαφορά τους τους με τους σημερινούς ένστολους των ΜΑΤ; Και οι τωρινοί διαταγές εκτελούν.

Τι θέλουμε να πούμε…

Υπάρχει περίπτωση αυτή η φάτσα που κυκλοφορεί σε όλο το ίντερνετ να μπορέσει να χαθεί στο πλήθος;

Και γιατί άραγε – αραιά και πού – η συνδικαλιστική αρχή των αστυνομικών εκδίδει δακρύβρεχτες  ανακοινώσεις όπου μεταξύ άλλων μας αναφέρουν ότι δεν είναι ορντινάντσες; Γιατί άραγε κοτζάμ άντρες κάθονται και κλαίνε σαν τις δαρμένες πουτάνες; Κακώς. Και πολύ κακώς μάλιστα. Γιατί είναι και πουτάνες εφόσον για τον ξεφτιλισμένο μισθό τους ολημερίς και οληνυχτίς είναι αναγκασμένοι να κάνουν πράγματα που δεν θέλουν και είναι και δαρμένες γιατί στην Κερατέα φάγανε τόσο ξύλο που αγάλλιασε η ψυχή τους.

Και τώρα θα μου πείτε… τι να κάνουμε; Δουλειά είναι και αυτή. “Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή” άλλωστε.

Σωστή ερώτηση. Αλλά αφορά άλλους εργαζόμενους. Όχι αυτούς.