ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ

Κόσμος γυάλινος. Κόσμος από γυαλί. Κόσμος διάφανος; Μπορεί… Εξαρτάται μέσα από ποιο γυαλί κοιτάς. Μπορεί να κοιτάς μέσα από καθάριο κρύσταλλο, μπορεί να κοιτάς και μέσα από το μπουκάλι της μπύρας. Κόσμος εύθραυστος; Κόσμος αποστειρωμένος; Ποιος ξέρει… Αν είσαι χρυσόψαρο, η γυάλα είναι ο κόσμος σου, εκεί είσαι ασφαλής και ας έχει δέκα γάτες τριγύρω. Και ας τραγουδάει ο Στελάρας “να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ, βρε κόσμε γυάλινε.” Μήπως σε γυάλινο κόσμο πρέπει να ζουν οι αξιωματούχοι ώστε ορατός να είναι διαρκώς ο βίος τους; Μάλλον ναι, αλλά γι΄αυτό ας μιλήσουμε κάποια άλλη φορά.

Γυαλί… Τόσο κρύο και τόσο ζεστό. Στην χειμωνιάτικη λιακάδα τι ωραία είναι να είσαι πίσω από το γυαλί. Πόση ζέστη γεννάει το γυαλί. Και πάλι, πόσο κρύο είναι όταν το ακουμπάς με την παλάμη σου και στο νοτισμένο το γυαλί πόσες και πόσες φορές σαν παιδιά δεν ζωγραφίσαμε και δεν γράψαμε “Σ’ αγαπώ” μέχρι που ήρθαν οι ζέστες οι μεγάλες και πήραν και τις ζωγραφιές και τις ζέστες μαζί;

Και πόσες χαρές δεν κρύβει μήπως το γυαλί; Και πόσες φορές δεν τσουγκρίσαμε τα ποτήρια στις χαρές μας και πόσες φορές πάλι δεν βάλαμε τα γυαλιά μας μην προδοθούμε στους απέναντι;

Αγνό πράγμα το γυαλί! Χωρίς τοξικά πρόσθετα, χωρίς σαβούρες, ενδείκνυται και επιβάλλεται για όλες τις συσκευασίες υγρών. Και όμως, τόση αγνότητα, πώς να την βάλεις στο ζύγι με το γυαλί το θραύσμα, το μικροσκοπικό κομμάτι που σε στέλνει στον αγύριστο, με την φέτα γυαλιού που σου κόβει το λαιμό πέρα για πέρα;

Είναι κι άλλα πολλά… Γιατί άραγε είναι όμορφό όταν γυαλίζει το αυτοκίνητό σου και δεν είναι όμορφο όταν γυαλίζουν τα μαλλιά σου; Γιατί στην 1η περίπτωση είσαι κατά το ήμισυ άρχοντας ενώ στην 2η περίπτωση είσαι καθ’ ολοκληρίαν λεχρίτης; Και πόσα άλλα είναι ακόμα…

Αθάνατο πράγμα το γυαλί! Ό,τι θέλουμε να προφυλάξουμε από την φθορά, με γυαλί το σκεπάζουμε. Τις φωτογραφίες μας, τις μορφές τις αγαπημένες, εκείνων που έχουμε και εκείνων που έφυγαν, πίσω από γυαλί τις κρύβουμε, τα κοχύλια που μαζεύαμε μικροί σε γυάλινα βάζα τα ρίχναμε θαρρώντας – τι όμορφα που είναι τα παιδιά, στα αλήθεια – ότι τα καλοκαίρια εκείνα δεν θα τελειώναν ποτέ, μα τώρα,

Άνθρωπε, δες!

Δες! Τι ειρωνεία!

Το καλύτερο γυαλί, στο ακριβότερο ρολόι δεν μπορεί να κρατήσει πίσω του ούτε ένα δευτερόλεπτο, ούτε μια τόσο δα στιγμούλα… Εκεί… Τικ – τάκ – τικ – τακ… και ο χρόνος κυλάει σαν αερικό μέσα από το γυαλί και χύνεται μέσα από τα μαλλιά μας και ξανακατεβαίνει στο στέρνο μέχρι που να φύγει από τα δαχτυλά μας που ούτε κι αυτά μία τόσο δα στιγμούλα μπορούνε να κρατήσουν.

Μόνο η κλεψύδρα η γυάλινη κοροϊδεύει τον εαυτό της που νομίζει ότι φυλάκισε τον χρόνο και ανεβοκατεβάζει την άμμο, μα – αυτή κι αν είναι ειρωνεία! Το γυαλί φτιάχνεται από την άμμο. Άρα τι έχουμε; Γυαλί μέσα στο γυαλί. Το γυαλί ανεβοκατεβαίνει μέσα στο γυαλί. Ίσως η άμμος να θυμώνει που – επιτέλους – δεν έγινε γυαλί για να πάψει πια αυτό το αέναο ανεβοκατέβασμα και ίσως το γυαλί να θυμώνει που δεν παρέμεινε άμμος ώστε να μην είναι αέναα κοκκαλωμένη παρά να την φυσάει ο άνεμος από την Κρήτη μέχρι το Αλγέρι..

Τι νόημα έχει άραγε αυτό το κείμενο; Ειλικρινά, δεν ξέρω… Ίσως στην θωριά της μαυρογυάλινης μπύρας, τούτη δω την ώρα… ίσως θέλω να σταθώ λίγο στα πόδια μου… έστω και γυάλινα… Και τι πειράζει;

Πάλι με χρόνους με καιρούς, πέτρα θα ματαγίνουν.

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι πρόκειται για μία εύκολη ερώτηση. Τόσο εύκολη όσο η ερώτηση: “Τι σημαίνει η λέξη δολοφόνος;”

Ποιος δεν ξέρει ότι δολοφόνος καλείται εκείνος που σκοτώνει έναν άνθρωπο, που αφαιρεί μια ζωή; Για να χαρακτηρίσουμε κάποιον ο οποίος προέβη σε αυτήν την πράξη, ενίοτε χρησιμοποιούμε και την λέξη φονιάς. Ο κατέχων, όμως, την στοιχειώδη ελληνική γνωρίζει ότι η λέξη δολοφόνος συντίθεται από τον δόλο και το φονεύω. Δηλαδή δολοφόνος είναι αυτός που αφαιρεί μια ζωή με δόλια πρόθεση προσβλέποντας σε όφελος, συνήθως, οικονομικό ή ψυχολογικό. Η λέξη φονιάς δεν εμπεριέχει το στοιχείο του δόλου. Παρόλα αυτά, ένας οδηγός, όπου στην υποθετική περίπτωση που παρασέρνει και τελικά σκοτώνει έναν πεζό, άρα αφαιρεί μια ζωή – έστω και χωρίς δόλο – δεν αποκαλείται ποτέ φονιάς. Συνήθως αποκαλείται άτυχος και συνηθέστερα μεθυσμένος.

Οπότε τι σημαίνει η λέξη επαγγελματίας;

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι επαγγελματίας είναι αυτός που ασκεί ένα επάγγελμα. Συνήθως ασκεί αποκλειστικά το επάγγελμα αυτό. Λέμε π.χ. επαγγελματίας οδηγός φέρνοντας στο νου μας έναν φορτηγατζή ή έναν ταξιτζή. Διαφωνεί κανείς με αυτό; Όχι. Γιατί, όμως, δεν θα λέγαμε ποτέ για κάποιον ότι είναι επαγγελματίας περιπτεράς;

Θα μπορούσε κάποιος πάλι να ισχυριστεί ότι επαγγελματίας είναι εκείνος που αγαπάει το επάγγελμά του. Λέμε π.χ. ότι ο γύφτος λατρεύει να περιφέρεται από φανάρι σε φανάρι και να στήνει τον πάγκο του από γωνία σε γωνία κλαίγοντας και απλώνοντας την παλάμη του. Ο γύφτος λατρεύει να κάνει αυτό που κάνει και του αποφέρει εμφανώς όφελος. Διαφωνεί κανείς με το γεγονός ότι οι γύφτοι λατρεύουν να κάνουν αυτό που περιγράψαμε; Όχι. Γιατί, όμως, δεν θα λέγαμε ποτέ κάποιον γύφτο επαγγελματία αν και αληθώς ζει αποκλειστικά από αυτήν την δραστηριότητα;

Επάγγελμα ασκεί και ένας οποιοσδήποτε υπάλληλος. Γιατί, όμως, δεν θα λέγαμε ποτέ για κάποιον ότι αυτός είναι επαγγελματίας ταμίας σούπερ μάρκετ; Στον αντίποδα, γιατί πολύ συχνά ακούς την έκφραση: “Αυτός είναι επαγγελματίας σερβιτόρος”;

Σε αυτό το σημείο ας ανατρέξουμε στον Αντισθένη. “Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις”. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι η ελληνική γλώσσα έχει λέξεις που πολύ συχνά σημαίνουν κάτι άλλο από αυτό που αντιλαμβανόμαστε ή από αυτό που θέλουμε να περιγράψουμε χρησιμοποιώντας τις. Η ετυμολογία της λέξης είναι εκείνη που μας επιτρέπει να διακρίνουμε και να προσδιορίσουμε το νοηματικό φορτίο που αυτή κουβαλάει. Έχοντας, λοιπόν, ως οδηγό το ανωτέρω μικρό παράδειγμά μας, ας ξαναρωτήσουμε:

Τι σημαίνει η λέξη επαγγελματίας; Η λέξη επάγγελμα προέρχεται από την λέξη επαγγέλλομαι η οποία συντίθεται από το επί και το αγγέλλομαι και αρχικά σήμαινε υπόσχομαι. Εξ ου και η Θεία Επαγγελία, δηλαδή η Θεία υπόσχεση για την εκπλήρωση μιας κατάστασης. Στην συνέχεια η λέξη επικράτησε να σημαίνει την ασχολία ενός ανθρώπου για βιοποριστικούς σκοπούς.

Παρόλα αυτά, η ανάλυσή μας κάπου χωλαίνει αφού όπως είδαμε, ακόμη και σήμερα, δεν λέμε ποτέ ότι κάποιος είναι επαγγελματίας ταμίας ή επαγγελματίας περιπτεράς. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ακόμη και σήμερα, χωρίς να το γνωρίζουμε, λέμε ότι κάποιος είναι επαγγελματίας όταν διαισθανόμαστε ότι μας δίνει μια υπόσχεση πως θα κάνει αυτό που διατείνεται ότι κάνει. Ότι θα πραγματοποιήσει αυτό που υπόσχεται, ότι αληθώς επαγγέλλεται αυτό που επαγγέλλεται.

Αποκαλώντας κάποιον επαγγελματία τονίζουμε πρωτίστως την συνέπεια και την ποιότητα που τον διακρίνουν και δευτερευόντως στεκόμαστε στην αποκλειστική άσκηση αυτής της ασχολίας που του αποφέρει τα προς το ζην. Σε αυτό το σημείο – κάνοντας μια μικρή παρένθεση – να πούμε ότι συμβαίνει το εξής παράδοξο. Στο 100% των περιπτώσεων, οι επαγγελματίες με την έννοια που ορίσαμε πριν, αποκομίζουν τα προς το ΕΥ ΖΗΝ. Κακοπληρωμένος και επαγγελματίας είναι δύο έννοιες παντελώς ασύμβατες μεταξύ τους.

Μπορούμε, λοιπόν, να φέρουμε στο νου μας εκείνες τις περιπτώσεις στις οποίες με ασφάλεια μπορούμε να χαρακτηρίσουμε κάποιον ως επαγγελματία. Φερ’ ειπείν, επαγγελματίας είναι ένας ηθοποιός του θεάτρου ο οποίος μπορεί πριν την παράσταση να βίωσε τον χαμό ενός αγαπημένου του, αλλά επάνω στο πάλκο να αποδώσει άψογα στον κωμικό του ρόλο. Αυτός – ίσως και να πούνε μερικοί ότι – είναι επαγγελματίας απάνθρωπος, αλλά δεν μας απασχολεί επί του παρόντος.

Επαγγελματίας είναι ένας οδηγός ταξί ο οποίος διατηρεί το αυτοκίνητό του καθαρό, είναι ευγενής και πρόθυμος, δεν εξυπηρετεί δεύτερο πελάτη ταυτοχρόνως χωρίς την συγκατάθεση των ήδη εποχούμενων, ανάβει εγκαίρως το φλας πριν στρίψει και ούτω καθεξής.

Επαγγελματίας σερβιτόρος είναι αυτός που είναι ευγενικός και πεντακάθαρος, πλήρως ενημερωμένος για το μενού και την κάβα, ταχύς στις μετακινήσεις του και με οξεία αντίληψη του χώρου στον οποίο κινείται.

Επαγγελματίας μηχανικός αυτοκινήτων είναι αυτός που είναι πλήρως καταρτισμένος στο αντικείμενο της επισκευής του εξοπλισμού, αυτός που τοποθετεί γνήσια ανταλλακτικά – ή ιμιτασιόν, εις γνώσιν όμως πάντα του πελάτη – αυτός που ενημερώνει με ακρίβεια δεκάρας για το κόστος της επικείμενης εργασίας, αυτός γενικά που καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να αυξηθεί το χρονικό διάστημα που ίσως απαιτηθεί για την εκ νέου επίσκεψη του πελάτη στο συνεργείο.

Επαγγελματίας εστιάτορας είναι αυτός που – πρώτα από όλα – απασχολεί επαγγελματία μάγειρα και επαγγελματίες σερβιτόρους και τους μισθοδοτεί καλά και έπειτα φροντίζει για την υγιεινή και ασφάλεια των τροφίμων, την συμμόρφωση του χώρου με την κείμενη νομοθεσία και πάει λέγοντας.

Επαγγελματίας πάνω από όλα σημαίνει συνέπεια. Η συνέπεια του επαγγελματία είναι αυτή που εξοικονομεί χρόνο και χρήμα στον πελάτη. Η συνέπεια κοστίζει. Δεν γίνεται να μην κοστίζει. Κοστίζει αλλά τον επαγγελματισμό τον πληρώνεις ΜΙΑ φορά ενώ την ανευθυνότητα την πληρώνεις ΠΟΛΛΕΣ φορές αφού είναι σίγουρο ότι στο τέλος θα αναγκαστείς να απευθυνθείς στον επαγγελματία. Καταλήγουμε λοιπόν στην αρχική μας εκτίμηση, ότι επαγγελματίας είναι αυτός που δεν διαψεύδει την ενδόμυχη υπόσχεση που λαμβάνεις πως θα είναι συνεπής απέναντί σου και θα παράγει έργο ανάλογο της αμοιβής που κατέβαλλες σε αυτόν.

Και τώρα πάμε στο ζουμί της υπόθεσης…

Έχει η Ελλάδα επαγγελματίες; Υπάρχουν στην Ελλάδα επαγγελματίες; Όσο μικρή και απλή είναι η ερώτηση άλλο τόσο είναι και η απάντηση.

Ναι. έχει. Ναι, υπάρχουν επαγγελματίες στην Ελλάδα.

Οι επαγγελματίες ΣΩΤΗΡΕΣ.

Οι επαγγελματίες ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, οι επαγγελματίες της ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ, οι επαγγελματίες ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ και οι επαγγελματίες ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ.

Όλοι αυτοί – για να χρησιμοποιήσουμε μιαν έκφραση του χύδην όχλου – είναι και γαμώ τους συνεπείς. Εννοώ ότι είναι τόσο συνεπείς που γαμούν όλους τους άλλους. Όχι τους άλλους επαγγελματίες, διότι όμοιος ομοίω αεί πελάζει, αλλά όλους εμάς. Είναι τόσο επαγγελματίες που αυτοί ορίζουν τα στάνταρντ της συνέπειας στην Ελλάδα. Είναι τόσο επαγγελματίες ώστε ορίζουν ακόμα και το διάβα επάνω στον δρόμο του επαγγελματισμού. Είναι τόσο συνεπείς με τα παιδιά και τα εγγόνια τους όλοι αυτοί οι επαγγελματίες πρωθυπουργοί, οι επαγγελματίες αρχηγοί κομμάτων, οι επαγγελματίες βουλευτές – υπερασπιστές των συμφερόντων του λαού. Κοντά σε αυτούς και οι επαγγελματίες επικεφαλής των αιτημάτων της εργατικής τάξης, οι επαγγελματίες υπέρμαχοι της κοινωνικής δικαιοσύνης, οι επαγγελματίες υπερασπιστές των αδύνατων. Αυτοί είναι οι επαγγελματίες εστιάτορες του παραδείγματός μας, που φυλάττουν στα ψυγεία τους την ληγμένη, την αλλοιωμένη, την αποκρουστικά σάπια τροφή. Όλοι αυτοί, ως γνήσιοι επαγγελματίες, προσέλαβαν τους επαγγελματίες σερβιτόρους να φέρουν την σαβούρα στο πιάτο μας, να την καταπιούμε και να την χρυσοπληρώσουμε. Όλοι αυτοί προσέλαβαν τους δημοσιογράφους, τους αυθεντικούς επαγγελματίες του σερβιρίσματος, τις αυθεντικές και απολύτως επαγγελματίες πουτάνες της πένας να μας σερβίρουν και να μας προτείνουν κατά περίπτωση εναλλακτικό μενού – πάντα όμως προερχόμενο από το ένα και μοναδικό ψυγείο. Μόνο αυτοί θα μπορούσαν να μας σερβίρουν 5 κόκκους σουσάμι, 2 πινελιές ούζο και όρχεις πεσκανδρίτσας με 100 ευρώ το πιάτο.

Όλοι αυτοί μπορούν και είναι τόσο καλοί επαγγελματίες για ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΛΟΓΟ. Επειδή όλοι εμείς είμαστε ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ.

Επειδή εμείς έχουμε μάθει τη λογική του γύφτου. Του γύφτου – επαγγελματία ζητιάνου – που μας μπόλιασε με τη λογική του παζαριού. “Πόσο κοστίζει αυτό; Τόσο. Όχι τόσο. Πάρε τα μισά και είμαστε εντάξει.” Τη λογική του “το παιδί μου να μπει στο δημόσιο και σιγά μη χαθεί ο τόπος για ένα μισθό παραπάνω.” Τη λογική του “να πάρω το πτυχίο και σιγά μην χρειαστεί ποτέ να χειρουργήσω”. Την λογική του “κάτσε να πάρω το δίπλωμα και μαθαίνω μετά να οδηγάω”. Τη λογική του “ρε μάστορα πιάσε τη REAL NEWS γιατί κληρώνει τζιπ να ‘ούμε…”. Τη λογική τού ό,τι αφού το είπε ο Χατζηαβατονικολάου έτσι είναι, τη λογική της έκπτωσης, τη λογική του σκόντου, τη λογική του πέντε πάνω - πέντε κάτω, τη λογική του “δε γαμείς… βάλε 5 ευρώ βενζίνη να φτάσουμε μέχρι την παραλία και έχει ο Θεός…”

Πόσοι από αυτούς τους επαγγελματίες - ρεμάλια θα ήταν ικανοί να επιβιώσουν – όχι απλώς επιχειρηματικά αλλά βιολογικά – αν εμείς ήμαστε ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ; Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους αλλά οι λογαριασμοί στο πόδι κάνουν τους Έλληνες να φαίνονται καλοί μαλάκες και αυτό δεν τους αξίζει. Στον κόσμο της αγοράς οι επαγγελματίες είναι μονίμως κερδισμένοι. Και αυτοί και οι πελάτες τους. Στην Ελλάδα, κατά πως φαίνεται, επαγγελματίας είναι εκείνος που είναι μονίμως κερδισμένος. Εκείνος του οποίου η δραστηριότητα αποβαίνει ωφέλιμη μόνο σε αυτόν και επιπλέον ζημιώνει και τους πελάτες του.

Λοιπόν; Θα τους αφήσουμε να επιδεικνύουν μονίμως τον επαγγελματισμό τους; Θα τους αφήσουμε να είναι εσαεί αυτό που είναι;

Υπάρχει μια φράση που ανέκαθεν μου άρεσε. “Με την συνέπεια του επαγγελματία και το πάθος του ερασιτέχνη.” Ας απαιτήσουμε να μας σεβαστούν και να μας παράσχουν αυτά για τα οποία επί σειρά δεκαετιών τους αμείβουμε αδρά. Ας απαιτήσουμε επαγγελματισμό ευθέως ανάλογο του κόστους που τόσα χρόνια φέρουμε στους ώμους μας. Ας γίνουμε επιτέλους επαγγελματίες πολίτες.

Στην αντίθετη περίπτωση, δεν μας (-τους) απομένει τίποτα άλλο παρά να φερθούμε ως ερασιτέχνες. Ας φερθούμε τότε με πάθος. Ανέκαθεν 2 από τις συνηθέστερες ασχολίες των Ελλήνων ήταν το σεξ και οι καβγάδες. ΣΕΞ και ΒΙΑ λοιπόν. Γαμήστε τους και δείρτε τους. Αυτό τους αξίζει. Το σεξ ας είναι σπάταλο. Προσοχή στο ξύλο όμως.

Μας είπε που μας είπε η κυρά Θάλεια ότι τα Αρχαία Ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα.

Μην μας πει και νεκρόφιλους…

“Καλά είναι όλα αυτά που γράφετε αλλά τώρα τι κάνουμε;” “Καλά τα λέτε αλλά τώρα τι κάνουμε;” “Ναι… δίκιο έχετε… όμως τώρα τι γίνεται;” “Σωστά όλα αυτά που λέτε αλλά ο Έλληνας δεν κουνιέται από τον καναπέ του.” “Έτσι έχουν τα πράγματα αλλά ο Έλληνας δεν θέλει να χάσει την βόλεψή του.” “Δυστυχώς πάει η Ελλάδα… μας άλωσαν και δεν αλλάζει τίποτα πλέον…”

Ποιος από εμάς καθημερινά δεν έρχεται αντιμέτωπος με αυτές τις ερωτήσεις ή “διαπιστώσεις”; Ποιος από εμάς – σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις ή σε διαδικτυακές κουβέντες δεν αντιμετωπίζει αυτόν τον καταιγισμό των αποριών – συμπερασμάτων;

Ε! άει στο διάολο επιτέλους με αυτήν την ερώτηση.

Τι θα πει: “Και τώρα τι κάνουμε;”

Η απάντηση είναι απλή. Σταματήστε να συμπεριφέρεστε σαν ζώα και φερθείτε σαν άνθρωποι. Σταματήστε να συμπεριφέρεστε σαν εβραίοι που μυξοκλαίγανε στα υπόγεια και φερθείτε σαν ΕΛΛΗΝΕΣ που βγήκαν στα βουνά και στα χιόνια. Σταματήστε να κάνετε αυτό που κάνατε τόσα χρόνια και φερθείτε ως πολίτες. Φερθείτε υπεύθυνα και με αξιοπρέπεια. Φερθείτε πρώτα από όλα ως άνθρωποι.

Τι κάθεστε και βόσκετε στο ίντερνετ; Ανεβείτε και εσείς στον καναπέ και κάντε παρέα στους κάφρους. Σταματήστε να φέρεστε σαν ραγιάδες. Σταματήστε να υποκλίνεστε όταν βλέπετε μπροστά σας το τελευταίο σκουπίδι της λάσπης που παριστάνει τον βουλευτή, τον δήμαρχο, τον αξιωματούχο. Σταματήστε να φιλάτε το χέρι του δεσπότη το οποίο – πιθανώς - πριν από λίγο ακουμπούσε τον κώλο του διάκου. Σταματήστε να φέρεστε δουλικά στους προϊστάμενούς σας και δογματικά στους υφιστάμενούς σας. Σταματήστε να κοροϊδεύετε τους πελάτες και τους συνεργάτες σας. Σταματήστε να ωθείτε τα παιδιά σας στην βαθμοθηρία και την αποστήθιση. Σταματήστε να περνάτε με κόκκινο, σταματήστε να σταθμεύετε πάνω στο πεζοδρόμιο, σταματήστε να παίρνετε διακοποδάνεια, εορτοδάνεια, σπουδοδάνεια, κωλοδάνεια γενικώς. Σταματήστε να συναναστρέφεστε ανθρώπους που είναι ανίκανοι να δουν μισό μέτρο πιο πέρα από το τομάρι τους, αποστειρώστε τον κοινωνικό σας περίγυρο από όλα τα μιάσματα που γέννησε η μεταπολίτευση και εξέθρεψε ο κομματισμός, σταματήστε να εθελοτυφλείτε και κοιτάξτε μπροστά και τριγύρω σας.

Τι θα πει: “Και τώρα τι κάνουμε;”

ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, αυτό κάνουμε.

Αφού τόσα χρόνια υπήρξατε κάφροι, ήρθε η ώρα να εξανθρωπιστείτε. Πάψτε να φέρεστε σαν ζώα και γίνετε άνθρωποι. Σταματήστε να αναθέτετε τις ευθύνες και την ανάληψη πρωτοβουλίας στους άλλους. Αλλάξτε τον εαυτό σας για να αλλάξει ο κόσμος. Οι μοιρολάτρες και οι απέλπιδες ας ανοίξουν έναν λάκκο και ας πέσουν μέσα όρθιοι. Σταματήστε μόνο να ρωτάτε: “Και τώρα τι κάνουμε;”

Σταματήστε να ταϊζετε τους χαραμοφάηδες, σταματήστε να αράζετε και να κωλοβαράτε στις καφετέριες, σταματήστε να αιμοδοτείτε τα εστιατόρια της κακιάς ώρας, σταματήστε να τρώτε το παραμύθι “δωμάτιο με τζάκι με θέα στα χιόνια 300 ευρώ το βράδυ”, σταματήστε να γυροβολάτε από ράφι σε ράφι για να επιτύχετε κέρδος ενός λεπτού και επιλέξτε το ποιοτικό, σταματήστε να πετάτε σκουπίδια στην παραλία, σταματήστε να φωνασκείτε στις ταβέρνες και σεβαστείτε τους γύρω σας, σταματήστε να κάνετε εκατομμυριούχους τους ρετσινοπώλες της συμφοράς και γευτείτε το καλό ελληνικό κρασί, σταματήστε να περιφέρεστε από βενζινάδικο σε βενζινάδικο και επιλέξτε το καύσιμο από το πρατήριο που εμπιστεύεστε, σταματήστε να φέρεστε σαν γύφτοι.

Βγάλτε επιτέλους από τον καμμένο εγκέφαλό σας την ιδέα της συναλλαγής, την ιδέα του παζαριού, την ιδέα της έκπτωσης. Όποιος κάνει παζάρι με το γάλα που θα πιει δεν απέχει και πολύ από το να παζαρέψει και την προίκα και την ψυχή της γυναίκας του. Βάλτε στην ζωή σας την ποιότητα. Θα δείτε ότι σιγά σιγά η ποιότητα θα αλλάξει την ζωή την δική σας, των παιδιών σας, των γύρω σας, όλων μας. Απλά πράγματα είναι αυτά.

Απλά καθημερινά πράγματα τα οποία δούλεψαν ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ είναι αυτά που μας έφτασαν σε αυτό το μπουρδέλο που ζούμε σήμερα. Αυτά τα απλά μπορούμε να αλλάξουμε ώστε σιγά σιγά να αρχίσει να ξαναβγαίνει ο ήλιος.

Αλλάξτε όλα εκείνα που σας υποβιβάζουν και μετά ελάτε να ρωτήσετε: “Και τώρα τι κάνουμε;”

Υπάρχουν και άλλα που πρέπει να κάνουμε. Και άλλα πολλά. Μα πώς στο διάολο θα μπορέσουμε να φανούμε μέγιστοι στα δύσκολα όταν στα εύκολα είμαστε ελάχιστοι;

Αυτή είναι η απάντηση και άλλη δεν υπάρχει.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ

Επειδή, τώρα τελευταία είναι της μόδας πολλοί “πατριώτες” να δηλώνουν “υπεράνω” και “συντετριμμένοι”… παραθέτω αυτούσιο το σχόλιο του ΒΡΑΧΟΥ όπως αυτό δημοσιεύτηκε στο antinews.gr

“Είμαι πλέον και επισήμως εξοργισμένος!

Απευθύνομαι σε όλους εκείνους που ζουν εδώ και “ντρέπονται που είναι Έλληνες” και σε εκείνους που ζουν έξω και “ντρέπονται που είναι Έλληνες”. Επίσης απευθύνομαι, από αυτόν τον ελεύθερο χώρο, σε εκείνους που φοβούνται για τα μελλούμενα.

Μέχρις εδώ! Όποιος ντρέπεται που είναι Έλληνας, κατάθεση διαβατηρίου, ταυτότητας, ασφαλιστικών βιβλιαρίων και λοιπών εγγράφων της Ελληνικής Δημοκρατίας και να μας αδειάσει την γωνιά, πάραυτα. Υπογραφή υπεύθυνης δήλωσης, ότι αποποιείται του “Ελληνισμού” του και όλα όσα έχουν να κάνουν με τον Άγιο τούτο τόπο και γρήγορα, έξω μαζί με τους ομοίους του.Καιρός να μετρηθούμε επιτέλους και να δούμε πόσοι δεν “ντρέπονται”. Μην συγχέετε τα χάλια του κράτους με την πατρίδα μου.Κατανοητόν;

Αν θέλετε για κάτι να ντρέπεστε, να ντρέπεστε για τα χάλια σας, κυρίες και κύριοι.

Εγώ ούτε ντρέπομαι, ούτε φοβάμαι. Κανέναν και τίποτα.Ούτε τον Θεό φοβάμαι. Τον σέβομαι αλλά δεν τον φοβάμαι, γιατί χωρίς εμένα και την Αγία Γλώσσα μου, θα τον λάτρευαν ακόμα, σε σκηνές, στην έρημο, γιδοβοσκοί. Χωρίς να θέλω να γίνω βλάσφημος, ακόμα και Εκείνος μου χρωστάει. Πολλά…

Περνάμε δύσκολους καιρούς και πολλοί φοβούνται για τα μελλούμενα. Εμείς τα φέραμε σε αυτό το σημείο, εμείς και θα τα διορθώσουμε πάλι. Ερώτηση: πότε ο Άγιος τούτος Τόπος, η πατρίδα μας, πέρασε εύκολους καιρούς; Μιά ζωή μέσα στην πίεση και στην θυσία ζούμε. Όσο υπάρχει ακόμα και ένας (1) Έλληνας, όσο ζει και αναπνέει ένας (1) Έλληνας, ακόμα και αν βρίσκεται στις εσχατίες του πλανήτη τούτου, εγώ δεν φοβάμαι. Ο χρόνος μας εδώ, στον γαλάζιο τόπο, στην μέση του πουθενά, δεν τελείωσε.

Ποτέ δεν κατάφεραν να μας εξαφανίσουν και ποτέ δεν θα τα καταφέρουν! Προσπαθούν, αλλά την χάρη δεν θα τους την κάνουμε. Και σίγουρα δεν θα τα καταφέρει ο “μικρός” και οι συνοδοιπόροι του…

Θα μας δυσκολέψουν, θα μας ταλαιπωρήσουν, θα αφήσουν συντρίμια στο διάβα τους, θα πονέσουμε, θα κλάψουμε, θα ματώσουμε, όπως κάνουμε από την αρχή των αιώνων, σε αυτά τα άγια χώματα, αλλά αυτοί θα φύγουν, αργά ή γρήγορα και εμείς θα είμαστε ακόμη εδώ!

Μιλάει το συνοθύλευμα λιπώδη ιστού, ότι πρέπει να φύγουμε από το “Δίκαιο του αίματος.” Θα του πω , ότι αυτό το Δίκαιο, είναι το μόνο που αναγνωρίζουμε! Το μόνο που έχει αξία για εμάς! Το Δίκαιο του αίματος, των παππούδων μας και των προπαππούδων μας. Των ωκεανών του αίματος, που έχουν ποτίσει, απ’άκρη σ’άκρη, τα άγια χώματα, που εκείνος και οι όμοιοι του σήμερα μολύνουν.

Εκείνοι πρέπει να μας φοβούνται. Μικρός ο χρόνος ζωής τους. Προδότες μας ταλαιπωρούσαν πάντα. Οι αγώνες,όμως των προγόνων μας και αν χρειαστεί και οι δικοί μας, τα μιάσματα τα ξέπλεναν. Με αίμα , κόπο , δάκρυα και ιδρώτα.

Δεν είμαστε έθνος ανάδελφον, είμαστε έθνος μόνον…Ατίθασσοι, επαναστάτες, απρόβλεπτοι…Έχουμε σχέση με την πατρίδα, παρόμοια με εκείνη που έχουμε με την μάνα μας. Την ταλαιπωρούμε, την στεναχωρούμε με τις επιλογές των ανθρώπων που παίρνουμε κοντά μας, της ανοίγουμε το πορτοφόλι για χαρτζηλίκι, την βρίζουμε γιατί μας πιέζει και προσπαθεί να μας “βάλει μυαλό”, αλλά την αγαπάμε παθολογικά. Ρωτήστε, όποιον Έλληνα θέλετε, ποιο πράγμα είναι το πιο βαρύ να του βρίσεις και να του λοιδωρήσεις. Την μάνα του θα σας πει. Συγχωρούμε, γιατί είμαστε μεγάθυμοι, τα πάντα σε όλους. Αν κάποιος διανοηθεί να βρίσει ή αποπειραθεί να πειράξει μία τρίχα απ’τα μαλλιά της ΜΑΝΑΣ, θα του πιούμε το αίμα, κυριολεκτικά. Μαύρο φίδι που τον έφαγε. Θα τον ξετρυπώσουμε από την πιο βαθιά τρύπα που έχει κρυφτεί και ουαί και αλίμονο αν πέσει στα χέρια προσβεβλημένου γιου και κόρης…

Γι’αυτό λοιπόν καθάρματα προδότες, μακριά από την μάνα…Μακριά από την πατρίδα μας…

Αν σας βαστάει ελάτε. Έχουμε ξεσκίσει πολλούς πριν απο σας…Θα είστε απλώς οι επόμενοι.!”