ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ

Η λέξη “νταβατζής” προέρχεται από το τουρκικό davaci που σημαίνει τον συνήγορο, υπερασπιστή. Στην καθομιλουμένη χρησιμοποιείται για να αποδώσει σε κάποιον την ιδιότητα του προαγωγού γυναικών με σκοπό το οικονομικό όφελος. Στην πολιτική σκηνή, ο όρος “νταβατζής” εισήλθε μόλις το 2004 όταν ο Κώστας Καραμανλής εν μέσω μπριζολοκατάνυξης εξεμάνη – δικαίως – οπότε έκανε λόγο για 5-6 νταβατζήδες που λυμαίνονται το ελληνικό οικονομικό στερέωμα. Τελευταία, συναντούμε και μια άλλη λεκτική εκδοχή του νταβατζή, το μόρφωμα “νταβάς”. Οι νταβάδες της εξουσίας που λέει και το Ρεσάλτο και πολύ μου αρέσει.

Ναι… αλλά η εμπειρία λέει ότι νταβάς μόνος του δεν υφίσταται. Προκύπτει, δηλαδή, από την απλή λογική ότι οι νταβάδες αποτελούν το ένα άκρο ενός δίπολου μηχανισμού, ο οποίος στην άλλη μεριά αναγκαστικά φέρει φορτίο ανάλογης βαρύτητας και ποιότητας. Ο έτερος πόλος λοιπόν είναι οι πουτάνες. Αναγκαστικά υπάρχουν οι πουτάνες οι οποίες κερδίζουν την προστασία των νταβάδων, οι οποίοι με την σειρά τους εισπράττουν μέρος της αμοιβής της πουτάνας.

Συνεχίζοντας με αυτό το μοντέλο σκέψης, εύκολα διαπιστώνουμε ότι το δίπολο ως αυτόνομος μηχανισμός ναι μεν στέκει, πλην όμως είναι ακίνητος. Στη φύση η πλέον ισχυρή μορφή ενέργειας είναι η κίνηση. Το δίπολο προκειμένου να κινηθεί και άρα να παράγει έργο, χρειάζεται ενέργεια. Κάλλιστα θα μπορούσε να παρομοιαστεί με έναν μύλο όπου ο νταβάς θα είχε το ρόλο του μυλωνά και η πουτάνα το ρόλο του γαϊδουριού. Και πάλι, όμως, κάτι λείπει. Λείπει το σιτάρι που θα μεταμορφωθεί σε αλεύρι. Βαδίζοντας στον συλλογισμό μας ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα τρομακτικό ερώτημα: “Τι να το κάνει η πουτάνα το σιτάρι;” Η απάντηση είναι προφανής. Τίποτα. Άρα, πρέπει υποχρεωτικά να μπει και τρίτος πόλος στο χαριτωμένο μας παραμυθάκι. Αυτός ο τρίτος πόλος είναι ο πελάτης και τα ζεστά του λεφτουδάκια. Ώστε, σε αγαστή συνεργασία, το τρίπτυχο Νταβατζής – Πουτάνα – Πελάτης να δώσει αξία και νόημα στην πολιτική – οικονομική – κοινωνική ζωή της χώρας.

Και αν οι ρόλοι του τρίπτυχου είναι απολύτως διακριτοί μεταξύ τους δεν συμβαίνει το ίδιο και με τα πρόσωπα που τους ενσαρκώνουν. Μια επιφανειακή εκτίμηση θα μπορούσε να ορίσει ως νταβάδες εκείνους τους επιχειρηματίες που απομυζούν και λεηλατούν το δημόσιο ταμείο εισπράττοντας την μερίδα του λέοντος και του τίγρεως μαζί. Αφού αφαιρεθεί αυτή η μερίδα, το υπόλοιπο του μεροκάματος το εισπράττει η πουτάνα (π.χ. κατά την ρήση του Ανδρέα Παπανδρέου: “Εδικαιούτο να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια.”) Και εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και ο τρίτος της παρέας, ο πελάτης. Προφανώς τον ρόλο του πελάτη τον παίζει ο λαός. Διότι αυτός είναι που πληρώνει για υπηρεσίες υγείας, παιδείας, συγκοινωνίας, επικοινωνίας και όλα εκείνα τα οποία σε ένα ευνομούμενο κράτος απολαμβάνει δωρεάν. Τα απολαμβάνει διότι όλα αυτά συντηρούνται και εξελίσσονται μέσω της δίκαιης αλλά άτεγκτης φορολόγησης.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; ΟΧΙ. Διότι μια 2η πιο διεισδυτική ματιά αποκαλύπτει ότι σε ένα νορμάλ τρίπτυχο ο πελάτης πληρώνει μεν, πηδάει δε. Αυτό, στο τρίπτυχο του παραδείγματός μας, δεν συμβαίνει. Στην Ελλάδα ο Πελάτης-Λαός ΚΑΙ πληρώνει ΚΑΙ τον πηδάνε. Δηλαδή ο Λαός είναι και ΠΕΛΑΤΗΣ και ΠΟΥΤΑΝΑ. Επιπλέον δε, είναι και ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΕΛΑΤΗΣ και ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΥΤΑΝΑ. Αφενός είναι ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΕΛΑΤΗΣ διότι και πληρώνει και τον πηδάνε, αφετέρου είναι ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ ΠΟΥΤΑΝΑ διότι και την πηδάνε και δεν την πληρώνουν. Εκτός των άλλων, δηλαδή, η χώρα είναι το μοναδικό μπουρδέλο παγκοσμίως όπου ο πελάτης και η πουτάνα ενσαρκώνονται από το ίδιο και αυτό πρόσωπο.

Και, αίφνης, βρισκόμαστε εκεί από όπου ξεκινήσαμε. Το τρίπτυχο μεταμορφώθηκε εκ νέου σε δίπολο, όπου στο ένα άκρο είναι οι νταβάδες και στο άλλο όλοι οι άλλοι. Με λίγα λόγια, οι νταβάδες μάς έκαναν τα τρία δύο. Το εξωφρενικό, βεβαίως, είναι ότι το δίπολο κάθε 4 χρόνια μεταμορφώνεται σε μονόπρακτο. Σε εκείνο το μονόπρακτο όπου ανεβαίνει επί σκηνής από τον πολλάκις νομπελίστα Έλληνα ψηφοφόρο. Σε εκείνο το μονόπρακτο με το ίδιο μονότονο σενάριο. Τον ψηφοφόρο να κρούει το πουλάκι του.

Όλοι αυτοί, όμως, οι νεόκοποι “μεγιστάνες” της οικονομίας, όλοι αυτοί οι συμμαθητές του κολλεγίου Αθηνών, όλοι αυτοί οι κληρονομικώ δικαίω υπουργεύοντες και πρωθυπουργεύοντες, όλοι αυτοί οι επαγγελματίες εργατοπατέρες, όλοι αυτοί οι επαγγελματίες ευαίσθητοι, όλοι αυτοί ούτε που φαντάζονται πόσο γρήγορα το μονόπρακτο μπορεί να μεταμορφωθεί απευθείας σε μύλο. Όχι όμως στον μύλο που αναφέραμε προηγουμένωνς στο κείμενό μας. Σε έναν ωραίο νερόμυλο με έναν πελώριο ΤΡΟΧΟ.

Με έναν ΤΡΟΧΟ από εκείνους που εύστοχα περιγράφονται από την λαϊκή σοφία:

Θα γυρίσει ο ΤΡΟΧΟΣ, θα γαμήσει κι ο ΛΑΟΣ.

Το νου σας.

Σύσταση - προειδοποίηση προς εκείνους τους δημόσιους υπαλλήλους οι οποίοι την επόμενη των εκλογών δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα που επιβάλλει η δεοντολογία και ο κώδικας της εργασιακής συμπεριφοράς. Σύσταση – προειδοποίηση προς όλους τους έμμεσα ή άμεσα ωφελημένους από το κομματικό ποιμνιοστάσιο του ΠΑΣΟΚ, προς τους αγελαίους των αχανών παρακρατικών βοσκοτοπίων. Σε όλους αυτούς συστήνουμε να συμπεριφέρονται όπως αρμόζει και να συγκεντρωθούν στα καθήκοντά τους και στην εργασία τους η οποία πληρώνεται από τους Έλληνες πολίτες.

Και επειδή εκτός του απύθμενου θράσους, περιφέρουν και μια θηριώδη αμάθεια, ιδού ο θεματοφύλακας των γραπτών μας.

Σύνταγμα της Ελλάδος, Άρθρο 29, Παράγραφος 3

“Απαγορεύονται απολύτως οι οποιασδήποτε μορφής εκδηλώσεις υπέρ ή κατά πολιτικού κόμματος στους δικαστικούς λειτουργούς και σε όσους υπηρετούν στις ένοπλες δυνάμεις και στα σώματα ασφαλείας. Απαγορεύονται απολύτως οι οποιασδήποτε μορφής εκδηλώσεις υπέρ ή κατά πολιτικού κόμματος, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, στους υπαλλήλους του Δημοσίου, οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, άλλων νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου ή δημόσιων επιχειρήσεων ή επιχειρήσεων οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης ή επιχειρήσεων η διοίκηση των οποίων ορίζεται άμεσα ή έμμεσα από το Δημόσιο με διοικητική πράξη ή ως μέτοχο.”

Υπενθυμίζω πως το ανωτέρω αποτελεί ατόφιο απόσπασμα του Συντάγματος της Ελλάδας, δεν επιδέχεται παρερμηνεία, Δελφικούς χρησμούς ή δικολαβικές σοφιστείες. Και χρήσιμο είναι να πληροφορηθούν τα πράσινα κομματόσκυλα ότι ενδεχόμενη καταγγελία από συνάδελφό τους, επισύρει ποινή για παραβίαση του Συντάγματος.

Μπορεί, βέβαια, η παράβαση των Νόμων να έχει ως αποτέλεσμα ποικιλία ποινών -τόσο ως προς το είδος όσο και ως προς την βαρύτητα, ΔΥΣΤΥΧΩΣ για εσάς όμως, η εκτροπή από την Συνταγματική επιταγή τιμωρείται ΜΟΝΟ ΜΕ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ.

Με αυτόν που περιγράφεται στην ακροτελεύτια διάταξη.

Βλέπουμε το παιδί να κάνει ευχάριστη συντροφιά με τον παππού. Λες και τους συνδέει κάποιος μυστικός δεσμός που δεν μπορούμε να τον εξηγήσουμε. Ο Γάλλος μυθιστοριογράφος Ζιλμπέρ Σεσμπρόν έχει δώσει εξήγηση σε αυτόν τον δεσμό: “Το παιδί λέει, μόλις έφτασε από τον άγνωστο κόσμο του χάους και ο γέρος οδεύει τώρα προς το ανεξερεύνητο χάος. Απέχουν και οι δυο λίγο από τον κόσμο του Θεού.” Υποβλητική αληθοφάνεια που έχουν συχνά τα δημιουργήματα της φαντασίας…

************

Στις εξαιρετικές φύσεις, στις μεγαλοφυίες, το παιδικό όνειρο φαίνεται να παραμερίζει. Λένε ότι τον καιρό που ο Μότσαρτ, παιδάκι ακόμη, έπαιζε βιολί δεν ήθελε γύρω του κανένα αστείο, όπως λένε στα παιδιά. Η στάση του ήτανε στάση μεγάλου, ώριμου ανθρώπου. Και οι φίλοι του που τον παρακολουθούσαν, έλεγαν μεταξύ τους, ότι έτσι σοβαρός και ώριμος που ήταν από τα παιδικά του χρόνια, δεν θα ζούσε πολύ για να περάσει στην ωριμότητα όπως οι άλλοι, οι κοινοί άνθρωποι. Και η πικρή πρόβλεψη επαληθεύτηκε.

Ήταν σχεδόν κοινή μοίρα πολλών μεγάλων μουσικών να πεθάνουν νέοι. Ο Σούμπερτ γύρω στα τριάντα, και ο Βέμπερ και ο Σούμαν και ο Μέντελσον, παρατηρεί ο Mauriac, στο “Memoires Interieurs”, και προσθέτει: “είναι η εξαγορά του μεγάλου προνομίου που τους εδόθη, να είναι οι εκλεκτοί της μουσικής, της πιο γοητευτικής από όλες τις Τέχνες.”

************

Η ανάμνηση της παιδικής ηλικίας είναι σαν ένα σύννεφο κατάλευκο μέσα σε ένα καταγάλανο ουρανό, και μέσα σε αυτό το σύννεφο, είναι ένας ήλιος ζεστός, που είναι η μητέρα μας. Αυτός ο πίνακας μένει στη μνήμη μας, και είναι ωραίος και λαμπερός. Αν επιχειρήσουμε να περιγράψουμε την παιδική μας ηλικία, είναι σα να θέλουμε να σαλέψουμε αυτόν τον πίνακα: αυτό το σύννεφο το λευκό, αυτόν τον ήλιο τον ζεστό. Να τον κάνουμε μια συνηθισμένη ζωγραφιά. Να γιατί είναι κάτι δύσκολο και λεπτό επιχείρημα, το να γράψεις απομνημονεύματα της παιδικής σου ηλικίας, όπου διατηρείται αυτή η ονειρική ατμόσφαιρα.

************

Καράβια με ανοιγμένα πανιά αρμενίζουν στα ανοιχτά, αντίκρυ από το Σούνιο. Καπνός από μεγάλο πλεούμενο ανέβαινε πλατύς στο διάστημα. Πουλιά του πελάγους ακραγγίζανε το φτερό στο νερό με τη γεωμετρία της ασταμάτητης κίνησής τους. Ήταν πολύ αιώνια όλα αυτά, πολύ ασήμαντα και πολύ μεγάλα. Η φρέσκια γη γέμισε μικρά τοιχογυρίσματα από χωματένια μικρά σβωλάκια. είναι τα μυρμήγκια που ανεβαίνουν στο φως. Ξύπνησαν οι πρασινόχρυσες σαύρες. Οι λεύκες φυλλουριάζουν. Όπου γυμνό κλαδί, όπου άδειος κορμός, η πλάση ολάκερη γεμίζει φύλλο χλωρό και λουλούδι. Ένας τέτοιος παραλογισμός είναι ο ελληνικός Απρίλης.

Ας συλλογιστούμε με ποια ματιά τον αντικρύζαμε τότε. Πώς έπεφτε μέσα στην ψυχή μας η άνοιξη και την κάρπιζε. Το νόημα που κατείχε η ανάσταση, τη βεβαιότητα που αποκτούσε το θαύμα. Πώς όλα πλάταιναν μεγάλα και ατελείωτα, χωρίς σύνορο, χωρίς φραγμό, χωρίς πρόβλεψη κακοτυχιάς ή καμάτου. Γιατί δεν είχε πεθάνει μέσα μας το παιδί, δεν το είχαν σκοτώσει. Δεν το είχανε δασκαλέψει να ξέρει ποιο είναι το σωστό και ποιο όχι, ποιο ανήκει στην μπόρεση του ανθρώπου και ποιο δεν ανήκει. Δεν είχαν αρχίσει τα “μη”, δεν είχαν ορθωθεί τα εμπόδια.

Το παιδί βρίσκεται πάντα στην περιοχή της ανθρώπινης προϊστορίας. Αυτό είναι το μεγάλο του προνόμιο. Αυτός είναι ο μύθος, είναι το όνειρο και ο λυρικός λογισμός. Δεν κατέχει τη συνείδηση του ακατόρθωτου και του μάταιου, αυτήν την συνείδηση που τόσο ακριβά πληρώσαμε…

Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος