ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ

Ένα από τα χαρίσματα που έχουν δοθεί στον άνθρωπο, και αυτά είναι πολλά, είναι και η παρατήρηση. Το χάρισμα της παρατήρησης και της θέασης – μακρόθεν ή εγγύθεν – της παρακολούθησης και της εξέτασης που μοιραία αναγκάζει το μυαλό να κινηθεί σε διαφορετικές από τις καθημερινές οδούς, σε άλλες ατραπούς, καμιά φορά στενές και δύσβατες.

Όλοι μας, τουλάχιστον μια φορά, στη ζωή μας έχουμε παρατηρήσει τον κόσμο γύρω μας και δη την φύση. Όλοι μας έχουμε θαυμάσει την ποικιλία των ζωντανών που απαρτίζουν την χλωρίδα και την πανίδα. Και, δεν μπορεί, όλοι μας θα έχουμε αναρωτηθεί για την ωφέλεια ή την ματαιότητα αυτής της εκπληκτικής ποικιλίας των ειδών. Κι όμως, ανεπιφύλακτα, ακόμη και ο πιο απρόσιτος νους μπορεί με χαρακτηριστική ευκολία να πειστεί για την ανάγκη ύπαρξης και διατήρησης αυτής της βιοποικιλότητας.

Όλα είναι χρήσιμα χωρίς να περιττεύει τίποτα. Και αυτά που θαυμάζουμε και αυτά που σιχαινόμαστε και αυτά που μας είναι αδιάφορα. Χρήσιμα είναι και τα λιοντάρια και οι ύαινες και τα ελάφια και οι λύκοι και τα φίδια και οι μύγες και τα κουνούπια. Χρήσιμα και αναγκαίο να υπάρχουν είναι και το κυπαρίσσι και το καλάμι και η τσουκνίδα και τα αγριόχορτα ως το πιο ταπεινό αγκάθι. Όλα αποτελούν ένα ξεχωριστό κρίκο της αλυσίδας της ζωής. Την αλυσίδα, την οποία με πολύ κόπο και περισσό θράσος ο υβριστής άνθρωπος καθημερινά φτωχαίνει και κονταίνει.

Αλυσίδα, που άσχετα αν μας αρέσει ή όχι, συνιστά άφθαστη βλακεία αλλά και ανείπωτη ύβρι να προσπαθούμε να την αλλάξουμε. Βλακεία μεν, διότι ο συνετός άνθρωπος ποτέ δεν επιχειρεί να αποσυναρμολογήσει κάτι αν δεν γνωρίζει πώς να το επαναφέρει στην προτέρα κατάσταση, ύβρι δε, διότι ποτέ δεν επιχειρείς να αλλάξεις μια κατασκευή που φτιάχτηκε από μια απείρως μεγαλύτερη δύναμη και λειτουργεί αποδεδειγμένα για χιλιάδες χρόνια.

Επαναπαυόμενος σε αυτό το μοντέλο σκέψης, θα ήταν αρκετό να ακολουθήσω πιστά το ένστικτο και την συνείδησή μου και να παίξω και εγώ τον απειροελάχιστο – όσο και ασήμαντο - ρόλο που μου αναλογεί. Αληθινά, όμως, δεν περνάει μέρα που να μην τριγυρίσει στο μυαλό μου μια σκέψη, μια απορία και μια έννοια που αργά και βασανιστικά, σχεδόν σαδιστικά, άλλοτε με ενοχλεί και άλλοτε πάλι με κατατρώγει, σχεδόν με εξουθενώνει, μέχρι που – ευτυχώς – να χαθώ στα βλέμματα και τα ακούσματα των ανθρώπων που αγαπώ.

Παρόλα αυτά, το ερώτημα στέκει ορθωμένο, κοφτερό και αμείλικτο.

Σε τι εξυπηρετεί το ανθρώπινο είδος η καφρίλα; Η καφρίλα και η απίστευτη ηλιθιότητα; Ποιον σκοπό άραγε επιτελούν η πνευματική νωθρότητα και η διανοητική ανεπάρκεια, οι ασάλευτοι εγκεφαλικοί νευρώνες; Ο άνθρωπος μπορεί να φερθεί ηλιθιωδώς όταν συντρέχει κάποιος από τους παρακάτω λόγους: Όταν υπάρχει ιδιοτέλεια ή όταν απλώς υπάρχει υστέρηση στην σκέψη.

Στην 2η περίπτωση είναι ολοφάνερο ότι ο άνθρωπος ο οποίος είναι αδύναμος να συλλογιστεί τα στοιχειώδη, καλείται ηλίθιος και ως τέτοιος λογίζεται. Στην 1η περίπτωση, εκ πρώτης όψεως, κάποιος που δρα ιδιοτελώς και άρα πονηρά, θα μπορούσε να λογιστεί ως έξυπνος. Αυτό, όμως, με μια πιο προσεκτική εξέταση αποδεικνύει ότι η πονηράδα και ο αριβισμός μόνο πρόσκαιρο όφελος μπορούν να αποφέρουν, συνεπώς μακροπρόθεσμα ο “θύτης” γίνεται “θύμα”. Π.χ. αυτός που υποσκελίζει άλλους στο εργασιακό περιβάλλον του, ναι μεν μπορεί να ανέλθει στην ιεραρχία αλλά είναι θέμα χρόνου: α) με τον ίδιο τρόπο να υποσκελιστεί από κάποιον επίδοξο ανταγωνιστή του και β) να κάνει μεγάλο πάταγο μιας και θα πέσει από ψηλά. Ο άνθρωπος του παραδείγματός μας ίσως αρχικά να λογιστεί ως ευφυής, αποδεικνύεται όμως καταφανέστατα πως πρόκειται για έναν κοινό ηλίθιο. Επίσης π.χ. ο εργοστασιάρχης που θα πουλήσει σκάρτο πράγμα σε χαμηλή τιμή θα αποκομίσει – ναι μεν – γρήγορο όφελος, όμως α) Οι πελάτες του απογοητευμένοι πλέον δεν πρόκειται να ξαναγοράσουν προϊόντα του και β) ως εξαπατημένοι και εξοργισμένοι είναι θέμα χρόνου να τον δυσφημήσουν και επομένως να χαθούν και μελλοντικοί εν δυνάμει πελάτες. Και σε αυτήν την περίπτωση αποδεικνύεται περίτρανα ότι ο άνθρωπός μας είναι απλώς ηλίθιος.

Η ευφυία είναι θείο δώρο. Θείο δώρο, όμως, είναι και η φωτιά. Η φωτιά μπορεί να σε ζεστάνει αλλά μπορεί και να σε κάψει. Τα θεία δώρα, όμως, έχουν προδιαγραφές. Μια τέτοια προδιαγραφή λέει ότι αυτός που δέχεται το δώρο θα πρέπει να “δοξάσει” τον εαυτό του έτσι ώστε να “δοξαστεί” και ο δωρητής. Αυτά τα δώρα πάντα πρέπει να χρησιμοποιούνται για τον σκοπό για τον οποίο δόθηκαν. Η φωτιά πρέπει να ζεσταίνει τον άνθρωπο και να λιώνει το μέταλλο και όχι να καίει τις μάγισσες. Η ευφυία πρέπει να χρησιμοποιείται για να καλυτερεύει ο άνθρωπος τις συνθήκες διαβίωσής του και όχι να ζει εις βάρος των άλλων. Πάντα η ευφυία όταν χρησιμοποιείται με λάθος τρόπο, καταντά ηλιθιότητα. Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό έλλογο ον αλλά αυτό δεν συνέβη ώστε να μπορεί να αυθαιρετεί. Συνέβη γιατί καλείται να διαχειριστεί και να φροντίσει με σύνεση τον υπόλοιπο άλογο κόσμο. Αυτά τα δώρα πάντα χρησιμοποιούνται σε φαρμακευτικές δόσεις. Πάντα αποτελούν το φάρμακο στα προβλήματα. Αν ξεπεραστεί η δόση ή χρησιμοποιηθεί με λάθος τρόπο, είναι εύκολο το φάρμακο να γίνει φαρμάκι.

Είμαι πολύ κουρασμένος και απογοητευμένος για να συνεχίσω την διάκριση των ηλιθίων μεταξύ τους. Παρόλα αυτά, το ερώτημα στέκει ορθωμένο, κοφτερό και αμείλικτο. Ποιος ο σκοπός ύπαρξης τόσων ηλιθίων;

Ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξης του άπληστου και ασύδοτου εργοδότη που αδικεί τον εργάτη και ποιος ο ρόλος ύπαρξης του εργάτη ή του φτωχού ανθρώπου που επιθυμεί και ο ίδιος να αδικήσει αλλά δεν το πράττει λόγω αδυναμίας; Ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξης της μάνας που διδάσκει την κόρη της ότι ο επιτυχημένος γάμος προϋποθέτει την ύπαρξη πλούσιου συζύγου – όχι απαραίτητα νέου; Ποιος κρίκος της αλυσίδας είναι η μάνα όταν επιχειρεί να εμφυσήσει στον γιο της τήν αντίληψη ότι καμιά γυναίκα δεν θα τον αγαπήσει όσο η μάνα του; Ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξης του πατέρα που “παράγει” γιους φυγόπονους, ανεύθυνους και δουλικούς, εύκαμπτους και ευλύγιστους, καμιά φορά και ευρύπρωκτους; Σε τι χρησιμεύουν οι γονείς που δεν χτίζουν έναν σωστό άνθρωπο παρά γεμίζουν το παιδί τους με “εφόδια” και “όπλα” για να “σκοτώσει” στο διάβα του όσους πιο πολλούς μπορεί;

Μα τι διάολο χρησιμεύει στην αλυσίδα της φύσης εκείνο το δίποδο που παραβιάζει τον κόκκινο σηματοδότη, που κάνει ένα πανωσήκωμα γιατί “έτσι κάνουν όλοι”, που δανείζεται χρήματα για να πάει διακοπές, που κακοποιεί τα ζώα, που ενθαρρύνει το παιδί του να περιφέρεται στα γραφεία των καθηγητών αρχικά και στα γραφεία των βουλευτών τελικά, που αγοράζει ένα κακόγουστο αυτοκίνητο και σπαταλά τα διπλάσια προκειμένου να το κάνει ακόμα πιο άσχημο, που φωνασκεί στην παραλία συν γυναιξί και τέκνοις, που φεύγοντας από την παραλία αφήνει πίσω του πάσης φύσεως δείγματα της “ευμάρειάς” του, που υποτάσσεται στον κομματικό καθοδηγητή γιατί η θεσούλα του και το ξεφτιλισμένο ψωμάκι δεν πρέπει να λείψει, που υποσκάπτει τους συναδέλφους του για να κερδίσει την εύνοια των ανωτέρων του, που φορώντας την ιατρική μπλούζα αποφασίζει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, που κρυβόμενος πίσω από την πανεπιστημιακή του έδρα, δίκην Πινοσέτ, άλλους προάγει και άλλους καθηλώνει, που περνώντας την άχαρη και μίζερη ζωή του πίσω από τον ρυπαρό γκισέ εκδηλώνει συμπτώματα κραυγαλέας αμάθειας και θλιβερής αγραμματοσύνης απέναντι σε ταλαιπωρημένους πολίτες;

Σε τι ακριβώς χρησιμεύουν αυτοί οι οργανισμοί;

Είναι δυνατόν η φύση να μην έχει προνοήσει για την άμυνά της απέναντι σε όλα αυτά τα παράσιτα; Είναι δυνατόν να μην υπάρχει εχθρός που να ελέγχει τον πληθυσμό αυτών των ακάρεων; Είναι δυνατόν αυτό το σμήνος να αφεθεί να μας καταπιεί; Ώστε μέχρι εδώ ήταν; Θα μας φάνε οι ακρίδες;

Δεν υπάρχει ένας αντρειωμένος να τους ψεκάσει;

Δεν ξέρω… Και ας δήλωνε ο Αγησίλαος ότι πρώτη ανάμεσα σε όλες τις αρετές είναι η δικαιοσύνη. Διότι τίποτα δεν ωφελεί η ανδρεία χωρίς δικαιοσύνη, ενώ, αν όλοι οι άνθρωποι γίνονταν δίκαιοι, η ανδρεία δεν θα χρειαζόταν καθόλου.

Δεν ξέρω… Και πάλι βρίσκομαι εκεί από όπου ξεκίνησα. Με ένα κοφτερό και αμείλικτο ερώτημα, διαφορετικό τούτη την φορά.

Είμαστε αρκετά ανδρείοι ώστε να γίνουμε δίκαιοι;

Οφειλόμενη ανταπάντηση προς γνώση και συμμόρφωση ως προς τα επιμέρους σκέλη της παρέμβασης της δημοτικής αρχής της Θεσσαλονίκης, όπως δημοσιεύτηκε στο blog taxalia

1. Η έκθεση του Σώματος Ελεγκτών και Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης για το 2008, όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Καθημερινή αποκαλύπτει ότι:

Η διαφθορά ενδημεί στη δημόσια διοίκηση. Τέσσερις τομείς της διοίκησης εμφανίζονται ως οι πλέον προβληματικοί: οι υπηρεσίες με αρμοδιότητα τη χορήγηση αδειών επιχειρήσεων (αν δεν σφάλλω υπάγεται στους ΟΤΑ), με δείκτη παραβατικότητας 25%, τα δημόσια έργα και οι προμήθειες - συμβάσεις (21,74%),τα προγράμματα κατάρτισης (20,51%), και ο τομέας της Πολεοδομίας (αν δεν σφάλλω υπάγεται στους ΟΤΑ) που ασχολείται με πολεοδομικές παραβάσεις και αυθαίρετα (17,48%) όπου διαπιστώνεται απουσία ελέγχων.

Aγκάθι για τους δήμους και τα NΠΔΔ αναδεικνύεται η εκτέλεση δημοσίων έργων με απευθείας αναθέσεις μέσω κατακερματισμού των μεγάλων σε μικρότερα, δίχως να ακολουθηθούν διαδικασίες διαγωνισμών. Aκόμη όμως και σε περιπτώσεις μειοδοτικών διαγωνισμών διαπιστώνονται παραβάσεις του κριτηρίου της χαμηλότερης τιμής. Aπό την άλλη, πληθώρα αυθαίρετων κτισμάτων δεν καταγράφεται, αφού οι καταγγελίες δεν ελέγχονται καν. Oικοδομικές άδειες εκδίδονται κατά παράβαση των όρων και περιορισμών δόμησης, κυρίως χωρίς απαιτούμενες εγκρίσεις δασικών, αρχαιολογικών και άλλων αρμοδίων υπηρεσιών. Οι ΟΤΑ εμπλέκονται σε πολλές περιπτώσεις κακοδιοίκησης. «Η άσκηση της εξουσίας εκ μέρους αρκετών δημάρχων, στα όρια της νομιμότητας ή και πέραν αυτών και οι ανεπαρκείς έλεγχοι, είναι μερικοί από τους παράγοντες που ευνοούν την κακοδιοίκηση στην Τοπική Αυτοδιοίκηση», αναφέρεται στην έκθεση.

Από τη χαρτογράφηση των υπηρεσιών που χωλαίνουν, οι δήμοι, όπως προκύπτει, κρατούν τα σκήπτρα με 214 ελέγχους, εκ των οποίων σε 32 περιπτώσεις αναζητήθηκαν ποινικές ή πειθαρχικές ευθύνες υπαλλήλων. Ακολουθούν οι νομαρχίες με 153 εκθέσεις (σε 29 περιπτώσεις αναζητήθηκαν ευθύνες), τα Νομικά Πρόσωπα (134 πορίσματα, 16 πειθαρχικές και ποινικές ευθύνες), τα υπουργεία (82 εκθέσεις και 11 πειθαρχικές) και οι περιφέρειες με 25 πορίσματα (σε 4 περιπτώσεις υπαλλήλων έγινε πειθαρχικός έλεγχος). Η γεωγραφική κατανομή της παραβατικότητας εμφανίζει πρώτη στην κατάταξη τη Δ. Μακεδονία με δείκτη 60%, την Κρήτη με 31,25%. Ακολουθούν: Ιόνια Νησιά (25%), Κεντρική Μακεδονία (24%), Ν. Αιγαίο (21.43%), Αν. Μακεδονία-Θράκη (20%), και Πελοπόννησος (18%)

Αν εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι έχω πέσει θύμα προπαγάνδας, προφανώς το ίδιο πιστεύετε ότι έπαθε και ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρος Ρακιντζής

2. Σε κανένα σημείο του κειμένου μου δεν αμφισβητώ την τέλεση των πολιτιστικών εκδηλώσεων, ούτε των συνεδρίων, ούτε του Φεστιβάλ Κινηματογράφου ή Τραγουδιού ή οποιασδήποτε άλλης μορφής τέχνης. Αμφισβητώ ευθέως την χρησιμότητά τους και την βαρύτητά τους ως τεκμήριο ποιότητας ζωής και πολιτισμού και κατά συνέπεια απαξιώνω παντελώς την ύπαρξή τους. Το μοναδικό αυταπόδεικτο κύριε δήμαρχε είναι ότι από όλα αυτά τα συνέδρια και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις δεν έχει αναδειχθεί ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΑΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ άξιος λόγου, ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ δεν δημοσιεύτηκε στον επιστημονικό (;) τύπο της Θεσσαλονίκης. Επίσης δεν αμφισβητώ το γεγονός ότι είμαστε η πόλη με το τερατώδες πανεπιστήμιο των 100.000(+) φοιτητών. Στηλιτεύω το γεγονός ότι η πόλη εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από τους φοιτητές, πράγμα ανεπίτρεπτο για μια μεγαλούπολη των 1.500.000 κατοίκων.

3. Κύριε δήμαρχε δεν είναι ανάγκη να είναι θανατηφόρο το αστικό ατύχημα. Άλλωστε για αυτό τον λόγο ονομάζεται ατύχημα και όχι δυστύχημα. Ένα ράγισμα στον προφυλακτήρα ή ένα βαθούλωμα στο καπό από τον επιπόλαιο άνθρωπο που θα βρεθεί στο διάβα σου έχει (τουλάχιστον για μένα) ανυπολόγιστο υλικό και ψυχικό κόστος, χώρια τον τραυματισμό του συνανθρώπου μας. Δεν επιθυμώ ούτε εγώ ούτε οι συμπολίτες μου να πληρώνουμε τα συνεργεία και τα δικαστήρια και την ψυχική οδύνη του καθενός. Το Λονδίνο και το Παρίσι και η Νέα Υόρκη έχουν από 15 εκατομμύρια κατοίκους η κάθε μία και είναι άτοπη η σύγκριση της πόλης με αυτές. Θα μπορούσες να συγκρίνεις την Θεσσαλονίκη με το Άμστερνταμ ή την Βιέννη ή την Βαρκελώνη ή την Μασσαλία ή τη Νίκαια της Γαλλίας. Να συγκρίνεις το οδικό δίκτυο των πόλεων αυτών, την αναλογία πρασίνου ανά κάτοικο, το εύρος και την έκταση των δημόσιων συγκοινωνιών, την υποδομή και την αρτιότητα των κοινόχρηστων χώρων. Να συγκρίνεις. Και να κλάψεις. Οικτρά. Κακό δεν είναι να υπάρχουν χιλιάδες καφετέριες. ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΓΕΜΑΤΕΣ. Γιατί ο χρόνος, ως πεπερασμένη έννοια, όταν αναλίσκεται στο τάβλι και στον φραπέ στερείται από κάπου αλλού. Στερείται από την εργασία (όταν υπάρχει) ή στερείται από τις αναρίθμητες πολιτιστικές εκδηλώσεις και τις γκαλερί και τις εκθέσεις ζωγραφικής και τα θέατρα που υπάρχουν σε αυτήν την πόλη. Όσον αφορά στην δημοτική αστυνομία κ. δήμαρχε, τα είπατε όλα. Και μόνο το γεγονός ότι η φιλοδοξία ενός πτυχιούχου ανθρώπου που γνωρίζει 2 γλώσσες εξαντλείται στο να κρατάει ένα μπλοκάκι και να τριγυρίζει στις λαϊκές και στα σοκάκια να κόβει πρόστιμο στους μεροκαματιάρηδες αρκεί… Όταν αυτοί οι άνθρωποι βλέπουν τους αξιόλογους συνομήλικούς τους να προοδεύουν κοπιάζοντας, είναι μοιραίο να παρουσιάσουν συμπτώματα αφόρητου κόμπλεξ και κατωτερότητας. Παρόλα αυτά, μιας και πρόκειται για υπηρεσία του δήμου που την πληρώνουμε έτσι κι αλλιώς, κάντε ένα καλό κ. δήμαρχε. Αμόλησέ τους στην Μητροπόλεως που κάθε μέρα γίνεται της τρελλής. Θέλουμε δε θέλουμε πατάμε την λεωφορειολωρίδα από τα διπλοπαρκαρίσματα. Ήμαρτον!

4. Εδώ κύριε δήμαρχε πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Κάτι το οποίο αγνοεί ο πολύς κόσμος. Συνοπτικά θα πούμε ότι είναι άλλο πράγμα ο κεφαλαιοκράτης και άλλο πράγμα ο πλουτοκράτης. Κεφαλαιοκράτης είναι αυτός που έχει στην κατοχή του αξία η οποία μπορεί να αφαιρεθεί μόνο με πόλεμο ή καταστροφή. Κεφάλαιο είναι η γη και το εργοστάσιο. Κεφάλαιο είναι κάτι που δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Το κεφάλαιο μπορεί να παράγει πλούτο, ενώ ο πλούτος δεν είναι σίγουρο ότι μπορεί να δημιουργήσει κεφάλαιο. Κεφάλαιο είναι π.χ. ένα οικόπεδο στην Σαντορίνη με θέα το ηλιοβασίλεμα. Επειδή η γη δεν είναι άπειρη, είναι προφανές ότι η θέση – και άρα η μοναδικότητα - του οικοπέδου το καθιστούν μονάκριβο. Επιπλέον, χτίζοντας ένα ξενοδοχείο σε αυτήν την θέση μπορείς επ’ άπειρον να εισπράττεις. Σε αυτήν την περίπτωση η γη είναι το κεφάλαιο και το εισόδημα που προκύπτει είναι ο πλούτος. Αν πουλήσεις το οικόπεδο θα εισπράξεις πλούτο, ενώ πολλοί είναι οι εκατομμυριούχοι που δεν μπορούν να αγοράσουν ένα τέτοιο οικόπεδο στην Σαντορίνη, ακριβώς γιατί ως κεφάλαιο είναι μοναδικό. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με το εργοστάσιο. Το εργοστάσιο για να στηθεί απαιτεί γη, εξοπλισμό, τεχνογνωσία, πρώτες ύλες και εργάτες. Είναι κεφάλαιο γιατί μπορεί να παράγει πλούτο και ταυτοχρόνως πολλοί πλούσιοι (όσο και να θέλουν) δεν μπορούν να αποκτήσουν εργοστάσιο. Από τα παραπάνω συνάγεται ότι ένας κεφαλαιοκράτης σχεδόν πάντα κατέχει πλούτο, ενώ ένας πλουτοκράτης σχεδόν ποτέ δεν είναι κεφαλαιοκράτης. Όσον αφορά στην Θεσσαλονίκη, οι άνθρωποι που είναι «επφανείς» είναι στο σύνολό τους πλουτοκράτες. Και καλά κάνουν και κατέχουν πλούτο και να ζήσουν να τον χαίρονται. Ούτε φθόνησα ούτε ζήλεψα κάποιον. Το θέμα είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι πλουτίζουν χωρίς να παράγουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ. Πλουτίζουν από την αγωνία των Μακεδόνων πατεράδων να σπουδάσουν τα παιδιά τους ή από την αγωνία τους να «γιατρευτούν» σε κάποιο «καλό» θεραπευτήριο. Επιπλέον όσοι Μακεδόνες έχουν χρήματα δεν επενδύουν στο στήσιμο κάποιου εργοστασίου που θα παράγει πλούτο, που θα χαρίσει τεχνογνωσία, που θα βοηθήσει ανθρώπους να ξεφύγουν από την ανεργία και την μιζέρια. Τι κάνουν όλοι αυτοί; Επενδύουν στην Θεσσαλονίκη αγοράζοντας ακίνητα. Όλοι ρίχνουν νερό στο μύλο του οποίου την πέτρα σέρνουν οι φοιτητές. Το αποτέλεσμα ποιο είναι; Να γυρίζει το γαϊδούρι γύρω - γύρω χωρίς ποτέ να δει το φως του ήλιου. Το γαϊδούρι θα διανύσει χιλιάδες χιλιόμετρα χωρίς να βγει από την πόρτα.

Παρόλα αυτά κύριε δήμαρχε δεν απάντησες ως προς τον ΠΛΟΥΤΟ και τον ΜΟΧΘΟ των ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ που κατασπαταλάται μέσα στην Θεσσαλονίκη. Γιατί δεν με εγκαλείς για αυτό; Είναι λογικό να μην αναφερθείς σε ένα κομμάτι που κατέχει περίπου το 20% του αρχικού μου κειμένου; Μήπως δεν απαντάς… Γιατί αν επιτέλους αντιληφθούν οι ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΥΤΑΡΑΔΕΣ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ το παιχνίδι που έχει στηθεί στην «συμπρωτεύουσα» (δοθείσης και της Εγνατίας Οδού) σε 1 ώρα θα βρίσκονται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης; Και θα τα κάνουν λαμπόγυαλο; Και κάποιοι θα πάνε στα σπίτια τους;

5. Κύριε δήμαρχε η Αθήνα καλώς ή κακώς είναι μια τερατούπολη της οποίας η βιομηχανική ζώνη έχει έκταση όσο 3 Θεσσαλονίκες. Δεν εξαρτάται από το Καποδιστριακό ή από την Πάντειο. Έχει χιλιάδες εταιρείες ελληνικές αλλά και παραρτήματα πολυεθνικών. Κουτσά στραβά έχει δουλειά. Εδώ τι έχει; Ποιος θα νοικιάσει σε ποιον και ποιος θα σερβίρει καφέ σε ποιον; Και παρεπιπτόντως, το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο γνωρίζω πολύ καλά πόσο μεγάλο είναι αλλά και ποιος το έφτιαξε. Ο Αθάνατος Ηπειρώτης Ιωάννης Δομπόλης που διέθεσε όλη του την περιουσία για την ίδρυση του Πανεπιστημίου του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Που ήταν τόσο σεμνός ώστε ούτε το όνομά του επιθυμούσε να φανεί πουθενά και γι’ αυτό το ίδρυμα ονομάστηκε Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο.

6. Κύριε δήμαρχε προσέχω πολύ καλά τι λέω και τι γράφω. Δεν είπα ότι εκλεγήκατε εξ Αθηνών, είπα ότι διοριστήκατε. Και δεν κατηγορώ μόνο εσάς. Κατηγορώ όλην την πολιτική ομήγυρι της Θεσσαλονίκης ότι διοριστήκατε εξ Αθηνών. Οι Θεσσαλονικείς σας ψήφισαν και εν τέλει σας εξέλεξαν αλλά δεν ήταν αυτοί που σας έθεσαν επικεφαλής του συνδυασμού. ΤΕΘΗΚΑΤΕ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΕΟΥΣΑ ΕΣΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΝΟΜΑΡΧΗΣ ΚΑΙ - ΟΛΟΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ - ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ - ΟΛΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ.

7. Μιλάω για την αθλητική εφημερίδα Center For που προσπαθώντας να προσεγγίσει αντικειμενικά τα πράγματα – εις το μέτρο του δυνατού - δεν βρήκε ανταπόκριση στο αναγνωστικό κοινό. Και δεν υστερούσε ούτε στην ποιότητα χαρτιού ούτε στα χρώματα ούτε στην αρθογραφία ούτε πουθενά. Πολύ απλά, δεν πληρούσε τα οπαδικά κριτήρια και δεν κολύμπησε στο κανάλι της τεχνητής έχθρας με τους συνέλληνες της νοτίου Ελλάδας. Και σχετικά με το σχόλιό σας δεν είπα ποτέ ότι προσδοκώ να βρω αντικειμενική εφημερίδα. Κάθε άλλο. Και μιας και το έφερε η κουβέντα, είναι τόσο δυνατή η Θεσσαλονίκη που η κυρίαρχη εφημερίδα της τυπώνεται στον Πήγασο. Με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό.

8. Σχετικά με το αεροδρόμιο «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» ήμουν ξεκάθαρος. Είναι απαράδεκτο το αεροδρόμιο μιας πόλης του μεγέθους της Θεσσαλονίκης να έχει μια τέτοια παρουσία στο διαδίκτυο. Το site του αεροδρομίου μοιάζει με επαρχιακό ΚΤΕΛ. Εκτός του ότι στερείται την στοιχειώδη αισθητική ενός ιστοχώρου, εκτός του ότι δεν είναι γραμμένο στην ελληνική γλώσσα, αδυνατεί να ικανοποιήσει βασικές ανάγκες. Π.χ. Μπορεί ένας Ολλανδός να πληροφορηθεί με ποιο λεωφορείο θα μεταβεί από το αεροδρόμιο στην πλατεία Αριστοτέλους; Τι να λέμε τώρα… Και επί τη ευκαιρία ορίστε και οι διαδικτυακές παρουσίες των αεροδρομίων του μολυσμένου Παρισιού, Λονδίνου και Νέας Υόρκης:

http://www.aeroportsdeparis.fr/ADP/en-GB/Passagers/Home/

http://www.heathrowairport.com/

http://www.jfk-airport.net/

9. Κύριε δήμαρχε και το Τσερνομπίλ το 1986 τινάχτηκε στον αέρα. Εσείς θα τρώγατε μαρούλια από την Ουκρανία; Όσον αφορά τον ΧΥΤΑ Μαυροράχης, την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο ήταν ακόμη κλειστός. Η καημένη η Δυτική Θεσσαλονίκη που είναι μέσα σε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ από φυτοφάρμακα; Εκεί οι άνθρωποι δεν έχουν ψυχή; Ή πληρώνουν λιγότερο δημοτικό τέλος στην ΔΕΗ;

10. Σεξουαλικό υπονοούμενο δεν άφησα κανένα. Υπόλογος είναι μόνο όποιος εφηύρε και συντηρεί τον όρο «ερωτική πόλη». Όσον αφορά τις αθλητικές σας επιδόσεις μακράν εμού πάν σκώμμα. Γνωρίζω από πρώτο χέρι τι εστί κόπος και τι ανταμοιβή. Δεν συναινώ όμως στο να περιπαίζεται η πολιτική ζωή με προσωνυμίες. Ένοχοι είναι τόσο οι πολίτες που δεν τις καταδικάζουν όσο και οι δημοσιογράφοι που τις χρησιμοποιούν στον γραπτό τους λόγο. Οι πλέον ένοχοι είναι τα δημόσια πρόσωπα που τις ανέχονται.

11. Ως προς το τμήμα ηθών είναι αλήθεια ότι πριν από καιρό διάβασα πως είναι το πλέον αποτελεσματικό στην Ελλάδα, έχοντας τις περισσότερες επιτυχίες στο ενεργητικό του. Ειλικρινά δεν μπορώ να θυμηθώ που το διάβασα. Υπόσχομαι αμέσως μόλις το ανακαλύψω να το δημοσιοποιήσω. Σε συνδυασμό με την τελευταία φράση του αρχικού μου κειμένου, συνιστά ένα λογοπαίγνιο, από αυτά που όλοι οι Έλληνες καθημερινά πλέκουν στην καθημερινή τους ζωή. Δεν είναι δα και τόσο επιλήψιμο.

12. Κύριε δήμαρχε το «δεν αντέχετε τον ανταγωνισμό» εντάσσεται στο λογοπαίγνιο που ανέφερα προηγουμένως και δεν μπορεί να εξεταστεί ως φράση αυτούσια. Δεν έχω κανένα λόγο να σας μεμφθώ σε προσωπικό επίπεδο.

Και για να τελειώνουμε, ελπίζοντας ότι δεν θα χρειαστεί να επανέλθω:

Διευκρινίζω άπαξ δια παντός το εξής:

Ορισμένοι συμπολίτες μου ενδεχομένως να μην συμφωνούν με το ύφος του γραπτού μου, ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία είναι βέβαιο ότι συμφωνεί με το πνεύμα του. Δεν έχω προσωπικά με τον κύριο Παπαγεωργόπουλο, ούτε με κάποιον άλλον κύριο της συμπολίτευσης ή της αντιπολίτευσης ή έστω της ελάχιστης μεοψηφίας. Δεν γνωρίζω καν τα ονόματά τους. Το κυριότερο… Δεν ψηφίζω καν στην Θεσσαλονίκη. Επομένως δεν έχω κανένα έννομο ή άλλο συμφέρον είτε από την επανεκλογή ή από την αλλαγή προσώπου στον δημαρχιακό θώκο. Αυτό, όμως, δεν με απαλλάσσει από την υποχρέωση που αντλώ από την επί 22 χρόνια διαβίωση στην πόλη της Θεσσαλονίκης, να προσπαθώ για το καλύτερο και το ανθρώπινο.

Μην ψάχνετε κύριε δήμαρχε να με βρείτε ούτε μέσα στις παρατάξεις της αντιπολίτευσης ούτε πουθενά. Θα με βρείτε εκεί όπου λιώνουν καθημερινά χιλιάδες νέοι άνθρωποι της Θεσσαλονίκης αγωνιζόμενοι εντίμως ενάντια στις κλίκες, στις κάστες, στις φατρίες, στις συντεχνίες, στην οικογενειοκρατία και στον κακώς αποκτηθέντα πλουτισμό. Εκεί που λίγο πολύ είναι όλοι οι bloggers.

Το όνομά μου δεν είναι «Μαύρη Προπαγάνδα». Ίσως μαύρη πραγματικότητα.

Διαβάζοντας τις προάλλες στο καλό blog taxalia μιαν ανάρτηση που περιείχε μιαν εξωφρενική δήλωση του δημάρχου της Θεσσαλονίκης κ. Παπαγεωργόπουλου, και επειδή δεν άκουσα ή διάβασα κάποιαν αντίδραση, ας επιχειρήσω λοιπόν να απαντήσω εγώ:

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η μεγαλύτερη και πλέον μολυσμένη εστία διαφθοράς είναι ο χώρος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Συχνά, όμως, δεν γνωρίζεις αν τα λόγια των “Τοπικών Αυτοδιοικητών” κρύβουν άγνοια ή δόλο. Στην 1η περίπτωση ο αδαής παραμένει πάντα τέτοιος και όσο γρηγορότερα το αντιληφθούν οι δημότες τόσο μεγαλύτερο όφελος θα έχουν, στη δε 2η περίπτωση ο ιδιοτελής σπάνια μπορεί να αλλάξει χαρακτήρα ενώ επιπλέον οι δημότες οφείλουν να το αντιληφθούν έγκαιρα και να τον τιμωρήσουν.

Λες, λοιπόν, δήμαρχε ότι διοργανώνουμε εκατοντάδες υψηλοτάτου επιπέδου πολιτιστικές εκδηλώσεις, παγκοσμίως γνωστό φεστιβάλ κινηματογράφου, είμαστε η πόλη των πανεπιστημίων και της νεολαίας και άλλα τέτοια περικαλλή. Ισχυρισμοί που αν τους διετύπωνε ο οποιοσδήποτε θα φαινόταν απλά γελοίος, αλλά όταν αρθρώνονται από σένα, σε κάνουν να φαίνεσαι τουλάχιστον τραγικός. Τα περαιτέρω που επισημαίνεις, σε κάνουν πλέον να φαίνεσαι ιδιοτελής.

Η Θεσσαλονίκη δήμαρχε είναι η πόλη στην Ευρώπη με την πλέον μολυσμένη ατμόσφαιρα και αυτό συμβαίνει 2 χρονιές διαδοχικά. Η Θεσσαλονίκη δήμαρχε είναι η πόλη στην Ελλάδα με τα περισσότερα αστικά ατυχήματα. Και πώς να μην είναι όταν οι πεζοί πετάγονται σαν τα ΓΙΔΙΑ διασχίζοντας κάθετα την Τσιμισκή αγνοώντας επιδεικτικά διαβάσεις και σηματοδότες; Η Θεσσαλονίκη δήμαρχε είναι ασύλληπτα βρώμικη, είναι γεμάτη επαίτες, παιδιά των φαναριών, των λουλουδιών και των πορτοφολιών. Η Θεσσαλονίκη δήμαρχε έχει έναν απίστευτα βρώμικο Θερμαϊκό κόλπο που αν τύχει και φυσήξει από λάθος μεριά, μαζί με τα αφρόψαρα κυκλοφορούν και τα αφρόσκατα. Η Θεσσαλονίκη δήμαρχε είναι η πόλη με τις περισσότερες καφετέριες της Ελλάδας. Μόνο στις καφετέριες της Θεσσαλονίκης δήμαρχε υπάρχουν τραπέζια ρεζερβέ. Η Θεσσαλονίκη έχει τα υψηλότερα δημοτικά τέλη της Ελλάδας και δεν προσφέρει απολύτως τίποτε στους δημότες της, εκτός από το υπεροπτικό βλέμμα της φασιστικής και αγράμματης δημοτικής αστυνομίας. Το πολύ-πολύ η προσφορά σας να περιοριστεί στο ΑΝΑΙΤΙΟ ξήλωμα του πεζοδρομίου της Βασιλίσσης Όλγας και να στρώσετε τίποτα πλακάκια της συμφοράς για να κονομήσει κανένας εργολάβος της πυρκαγιάς.

Η Θεσσαλονίκη δήμαρχε δεν παράγει απολύτως τίποτε πάρεξ γύρους και καφέδες. Πραγματικά ισχυρός κεφαλαιοκράτης σε αυτήν την πόλη δεν υπάρχει. Όταν σε μια πόλη 1.500.000 κατοίκων θεωρούνται μεγιστάνες ο Τερκενλής και ο Αγαπητός υπάρχει πρόβλημα. Όταν στην 2η πόλη της Ελλάδας δεν υπάρχει ούτε ένας ισχυρός βιομήχανος υπάρχει πρόβλημα. Όταν οι πλούσιοι αυτής της πόλης είναι οι ζαχαροπλάστες, οι επιπλοποιοί, οι συμβολαιογράφοι, οι μεγαλογιατροί, οι καφετζήδες και οι σουβλατζήδες υπάρχει ΜΕΓΑΛΟ πρόβλημα. Υπάρχει πρόβλημα γιατί η οικονομία δεν λειτουργεί όπως πρέπει να λειτουργήσει. Δεν κινείται τίποτα στο υγιές επίπεδο της παραγωγής και όλοι στρέφονται στην παροχή υπηρεσιών. Στην Θεσσαλονίκη προφανώς υπάρχει το υψηλότερο ποσοστό πτυχιούχων σερβιτόρων και διανομέων πίτσας. Όλοι οι υπόλοιποι απλώς κάθονται πίσω από έναν Η/Υ και αμείβονται με 700 ευρώ. Δεν λειτουργεί τίποτα αξιοκρατικά και τα πάντα περιορίζονται στο επίπεδο των γνωριμιών, των κολλητιλικιών και της συγγένειας. Είναι γεγονός άλλωστε, ότι άνθρωπος που προαλείφεται για πρωθυπουργός, αν δεν ήταν γαμπρός γνωστού εκδότη, ακόμα και σήμερα θα είχε στα νύχια του σκόνη από τις κιμωλίες των αμφιθεάτρων.

Ακόμα και το περίφημο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης είναι μια απάτη. Εάν θελήσει η Αθήνα, μπορεί να διαλύσει την Θεσσαλονίκη σε ένα μόνο απόγευμα. Πώς; Σφραγίζοντας το Αριστοτέλειο. Θα πεινάσουν και οι σπιτονοικοκύρηδες, και οι καφετζήδες και οι σουβλατζήδες. Θα πεινάσουν οι πλούσιοι της πόλης. Κατά τα άλλα…δεν σου αρέσει ο όρος “επαρχιακή πολίχνη”.

Και επιτέλους πάψε εσύ και ο Ψωμιάδης και όλοι οι εγκάθετοι να κατηγορείτε την Αθήνα. Την θέση που κατέχεις και εσύ και ο Ψωμιάδης και ο Άνθιμος και όλοι οι πολιτικοί “γίγαντες” και “λαοφιλείς” την κατέχετε ακριβώς επειδή διοριστήκατε εξ Αθηνών. Η Αθήνα σάς διόρισε και σας ταϊζει ώστε να κρατάτε άφλεκτο τον κόσμο της Θεσσαλονίκης. Πριν ξαναμιλήσετε για την αφαίμαξη της πόλης από το κράτος των Αθηνών, να σκεφτείτε την αφαίμαξη που προκαλεί η Θεσσαλονίκη στην υπόλοιπη περήφανη Μακεδονία.

Τα φασόλια της Φλώρινας, τα όσπρια και οι γούνες της Καστοριάς, τα κτηνοτροφικά προϊόντα των Γρεβενών, τα ροδάκινα και τα κεράσια της Ημαθίας και της Πέλλας, ο καπνός, το βαμβάκι και το ρύζι της Δράμας, των Σερρών και της Καβάλας, το λιγοστό γάλα του Κιλκίς, τα δίκλινα και τα τρίκλινα της Πιερίας και ο λιγνίτης της Κοζάνης, ΚΟΠΟΙ ΑΙΜΑΤΗΡΟΙ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, χύνονται και διασπαθίζονται στο έκτρωμα της Θεσσαλονίκης. Στις άθλιες φοιτητικές γκαρσονιέρες, στα γυράδικα, στους καφέδες και στα μπουζούκια της Θεσσαλονίκης. ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΑΤΩΝΟΥΝ για να μπορούν κάποιοι να πουλάνε τον καφέ ΧΑΛΛΑΡΑ.

Ματώνουν οι κάτοχοι ΠΑΜΠΛΟΥΤΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ για να τρώνε τα λαμόγια. ΜΑΤΩΝΟΥΝ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΕΣ για να τρώνε ΟΙ ΦΤΩΧΟΔΙΑΒΟΛΟΙ. Φουκαράδες που είχε ο παππούς τους έναν κήπο στην παραλία και με αντιπαροχή κονομήσαν 2-3 διαμερίσματα και νομίζουν ότι έγιναν ΡΟΤΣΙΛΝΤ. Άνθρωποι που μέχρι πριν από 30 χρόνια ήταν βουτηγμένοι μέχρι τα @@ στην λάσπη της Κρήνης, τώρα τριπλοπαρκάρουν τις Πόρσε.

Τρώνε αυτοί παντεσπάνι, και μαζί με αυτούς και εσείς. Τρώτε όλοι μαζί και αφήνετε τους Θεσσαλονικείς να λογοφέρνουν με την Νότια Ελλάδα για τις μπουγάτσες, τα σουβλάκια και τον ΠΑΟΚ.

Από αυτήν την διαμάχη τρώνε παντεσπάνι όλοι οι πολιτικοί της πόλης, πολιτικοί που αν δεν φωτογραφηθεί το χειροφίλημά τους στον δεσπότη, δεν θα εκλεγούνε στον αιώνα τον άπαντα. Πανεπιστημιακοί μηδενικής έρευνας και ανύπαρκτων δημοσιεύσεων που δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους παρά μόνο εμφανίζονται σε κάτι τοπικούς παρακμιακούς τηλεοπτικούς σταθμούς. Τηλεοπτικοί σταθμοί της 2ης πόλης της Ελλάδας που συναγωνίζονται με επιτυχία τα τοπικά κανάλια της Λαμίας, των Ιωαννίνων, του Κιλκίς και της Χίου. Τρώνε παντεσπάνι οι αγράμματοι δημοσιογράφοι, ο Τραπεζανίδης, ο Μπούζας και ο Μίνος. Επενδύουν στην διαμάχη ΠΑΟΚ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ώστε να καλύψουν την κραυγαλέα ανεπάρκειά τους και την τραγική μηδαμινότητά τους. Μια αντικειμενική αθλητική εφημερίδα τόλμησε να κυκλοφορήσει και ακριβώς για αυτό το λόγο φαλίρισε σε ένα μήνα.

Και μέχρι να σας “κάνει το χατήρι η Αθήνα να σας φτιάξει” το Διεθνές Αεροδρόμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, τουλάχιστον φτιάξτε κανά site της προκοπής. Σου αρέσει το site αυτό; Δεν το καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι ένα από τα πρόσωπα της Θεσσαλονίκης για τους υψηλού εισοδήματος ανθρώπους που θέλεις να έλξεις; Είναι εικόνα αυτή; Η Αθήνα φταίει και για αυτό;

Η πόλη των 17 Δήμων και των 17 Δημάρχων. Από τη δυτική πλευρά θερίζει ο καρκίνος από τα φυτοφάρμακα και τα λύμματα και από την ανατολική πλευρά δεν μπορείς να φας μια σαλάτα λόγω των αναθυμιάσεων των χωματερών. Εύγε Δήμαρχε. Εύγε και σε σένα και στους άλλους. Και οι 17 ήταν θανατηφόροι…

Δεν ξέρω πότε καμιά φορά θα ανηφορήσει ο κόσμος στο Πανόραμα και θα σας κάνει ασήκωτους στο ξύλο… Προσωπική μου άποψη πάντως, είναι ότι πρέπει να ανηφορίσουν με τα πρώτα χιόνια του Χορτιάτη ώστε να είναι κλειστός και ο δρόμος του Αγ. Βασιλείου και να μην έχετε από πού να φύγετε. Και όταν σας πιάσουν – γιατί είναι σίγουρο ότι θα σας πιάσουν – θα σας αποδείξουν γιατί η Θεσσαλονίκη είναι ερωτική πόλη.

Και τι θα πει άραγε; “Χτυπήστε εμένα, όχι την πόλη”; Τι να σε κάνουμε εσένα; Εμείς παλεύουμε με ανθρώπους, όχι με ξωτικά και νεράιδες, με φαντάσματα και χόμπιτ, με χάρυ πότερ, φτερωτούς γιατρούς και ζορρό.

Παρόλα αυτά, οφείλω να ομολογήσω ότι στην Θεσσαλονίκη υπάρχει και κάτι που δουλεύει άψογα. Το Τμήμα Ηθών. Το Τμήμα Ηθών της Θεσσαλονίκης είναι το πλέον παραγωγικό της Ελλάδας με τις περισσότερες και μεγαλύτερες επιτυχίες στο ενεργητικό του. Έχει ξεπαστρέψει όλα τα κορίτσια.

Και όμως, έχει και αυτό την εξήγησή του.

Προφανώς δεν αντέχετε τον ανταγωνισμό. Πιστεύετε ότι το μοναδικό κωλοχανείο που επιτρέπεται να λειτουργεί απρόσκοπτα, είναι η ίδια η Θεσσαλονίκη.