ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟ

Τώρα τελευταία στην Ελλάδα, αλλά κυρίως τα 1-2 τελευταία χρόνια, είναι έκδηλη η ανησυχία του συστήματος όσον αφορά στον πειθαναγκασμό και τον έλεγχο των μαζών. Υπάρχει ολοφάνερα μια αμηχανία, ένα μούδιασμα. Δεν μπορεί να κρυφτεί η παγίδευση του θηρίου, ο εγκλωβισμός των αρχόντων. Είναι πλέον ορατές οι σπασμωδικές κινήσεις των μηχανισμών, οι αντιδράσεις στις οποίες καταφεύγει το σύστημα εξουσίας, τόσο στο υψηλότερο επίπεδο όπως π.χ. το νομοθετικό όσο και στο χαμηλότερο όπως π.χ. οι βραχίονες καταστολής όπως είναι η αστυνομία. Ψηφίζονται τρομονόμοι, καταρτίζονται διατάξεις, στήνονται κάμερες, εποπτεύεται η έκφραση, οι προβοκάτορες αλωνίζουν και πάει λέγοντας.

Από την άλλη μεριά υπάρχει η ελληνική κοινωνία. Μια κοινωνία η οποία ίσως είναι η πλέον πολύπαθη της Ευρώπης. Μια κοινωνία που από το 1821 και εντεύθεν τα έχει ζήσει όλα. Έζησε απελευθερωτικούς αγώνες, δικτατορίες, έναν εφιαλτικό εμφύλιο, απηνείς διωγμούς και ξεριζωμούς, προδοσίες, διαψεύσεις και ατιμώσεις. Μεταξύ αυτών ποτέ δεν έπαψε να αγωνίζεται για την ευημερία της, για την οικοδόμησή της ή, αν θέλετε, ακόμα προσπαθεί να φερθεί ως συντεταγμένη πολιτεία στα πρότυπα των προηγμένων ευρωπαϊκών κρατών.

Η σημερινή ελληνική κοινωνία, χονδρικώς και σε γενικές γραμμές, διακρίνεται σε τρεις κατηγορίες:

Στους ανθρώπους που είναι έως 30 ετών, σε αυτούς μεταξύ 30 και 40 ετών και σε αυτούς που είναι άνω των 40 ετών.

Οι άνθρωποι της 1ης ομάδας ανήκουν σε μια γενιά όπου σχεδόν δεν ξέρουν τι θέλουν από την ζωή τους. Πασχίζουν μέρα νύχτα να συγκεντρώσουν προσόντα, αγνοώντας ότι ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν. Έχουν επιδοθεί σε έναν ανελέητο αγώνα συγκομιδής πτυχίων, σε μίαν απηνή προσπάθεια στοίβαξης πιστοποιητικών, σε έναν ανθρωποβόρο και αέναο χορό όπου με μπερδεμένα βήματα ακροβατούν μεταξύ διορισμού και πρόσληψης, μεταξύ μεταπτυχιακού και διδακτορικού. Αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά αλλά πιστεύουν ότι το αντίδοτο στο πρόβλημά τους είναι η κάλυψη της “ανεπάρκειάς” τους.

Αγωνίζονται να πάρουν το πτυχίο τους αγνοώντας ότι πλέον απαιτείται μεταπτυχιακό. Αποκτούν μεταπτυχιακό και ανακαλύπτουν ότι ο μεγάλος μισθός βρίσκεται στο μεταπτυχιακό πανεπιστημίου του εξωτερικού. Σπουδάζουν στο εξωτερικό και μαθαίνουν εκ των υστέρων ότι η θέση κύρους ανήκει στον απόφοιτο του Χάρβαρντ. Τους βγαίνει η Παναγία να αποφοιτήσουν από τα αμερικάνικα ιδρύματα και διαπιστώνουν ότι τα φιλέτα τα μασάει ο Κούλης Μητσοτάκης.

Αυτά τα παιδιά αγνοούν ότι αγωνίζονται σε γήπεδο όπου το ματς είναι στημένο. Ρίχνουν νερό στο μύλο, την στιγμή που είναι εκ των προτέρων γνωστό το πόσο αλεύρι θα εισπράξει ο μυλωνάς, πόσα κιλά αλεύρι θα παραχθούν, πόσο ψωμί θα ζυμωθεί και ποιος θα φάει τις καλύτερες φέτες. Αυτά τα παιδιά, όσο και αν κοπιάσουν, αναλογιζόμενοι τον δικό τους μόχθο αλλά και των γονέων τους, πάντα ξεροκόμματα θα τρώνε.

Είναι πολύ γεροί ώστε να αγωνιστούν αλλά είναι πολύ απασχολημένοι.

Οι άνθρωποι της 3ης ομάδας συνήθως είναι παντρεμένοι και έχουν παιδιά. Ζουν σε ένα σπίτι που αγόρασαν με δανεικά και κάθε μήνα περνάνε από το γκισέ. Ακόμη συχνότερα, έχουν και ένα οικογενειακό αυτοκίνητο με 120-150 ίππους γιατί η ενεργητική ασφάλεια φαίνεται στην προσπέραση. Οι προσπεράσεις όμως κοστίζουν. Άμα το αμάξι είναι μάπα σου κοστίζει τη ζωή, άμα είναι καλό σου κοστίζει στο γκισέ.

Κάποιοι από αυτούς είναι δημόσιοι υπάλληλοι, κάποιοι άλλοι είναι ιδιωτικοί. Οι μεν πρώτοι δεν έχουν καιρό για ηρωισμούς – ποτέ δεν είχαν άλλωστε – οι δε δεύτεροι και μόνο που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα είναι αγωνιστές. Αγωνιστές ναι, ήρωες όχι. Διότι ηρωισμός σημαίνει θυσία. Και δεν είναι καιρός για ηρωισμούς όταν σε καρτερεί ο γκισές.

Και αυτοί αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά αλλά πασχίζουν να το διορθώσουν ίσως με μια προαγωγή, ίσως με μια πολιτική γνωριμία, ίσως με κανένα λαχείο. Άλλοι πάλι, ενώ αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά, επιπλέον είναι και πεπεισμένοι ότι τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Έχοντας αυτήν την αντίληψη, γίνονται αρωγοί των νέων της 1ης περίπτωσης, με αποτέλεσμα να εξουθενώνονται και αυτοί οικονομικά και συχνότατα σωματικά.

Άλλοι πάλι, έχουν στρώσει τη ζωή τους όπως επιθυμούσαν και δεν αντιλαμβάνονται ως αναγκαία μιαν αλλαγή στη ζωή αυτού του τόπου. Μάλλον ως απευκταία την βλέπουν. Κάποιοι άλλοι πάλι, πιστεύουν ότι αρκεί απλώς να αλλάξει η κυβέρνηση…

Τούτοι οι άνθρωποι όταν δεν είναι απασχολημένοι είναι πολύ γέροι ενώ όταν δεν είναι γέροι δεν έχουν λόγο να αγωνιστούν ή έχουν πολύ σοβαρό λόγο για να μην αγωνιστούν.

Έχουμε, τέλος, τους ανθρώπους της 2ης ομάδας, αυτούς μεταξύ 30 και 40 ετών. Από αυτήν την ομάδα, για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, εξαιρούμε τους δημόσιους υπαλλήλους και θα ασχοληθούμε με τους υπόλοιπους που αποτελούν ιδιάζουσα περίπτωση.

Αυτοί οι άνθρωποι μεγάλωσαν σε μια περίοδο όπου το εκπαιδευτικό σύστημα είχε απαιτήσεις αλλά δεν ήταν απάνθρωπο όπως το σημερινό. Τελείωσαν το δημοτικό – απαιτητικό σε πολλές περιπτώσεις – συνέχισαν, σπούδασαν, συγκέντρωσαν και αυτοί προσόντα – όσοι μπορούσαν μαζέψαν ότι μπορούσαν. Και απολύτως φυσιολογικά έκαναν σχέδια στην ζωή τους.

Σήμερα βρίσκονται σε μια καμπή όπου ο ανελέητος ανταγωνισμός τούς φθείρει και τους απειλεί, αφενός μέσω της νεότερης γενιάς λόγω διαφοράς ηλικίας, αφετέρου μέσω της παλιότερης γενιάς λόγω ιεραρχίας. Το σύστημα τούς δίδαξε την αγιότητα της εργασίας και τους προσφέρει την αθλιότητα της ανεργίας. Θέλουν να μείνουν σε σπίτι ανθρώπινο και έχουν ξεσκιστεί στο ενοίκιο. Θέλουν να αγοράσουν αυτοκίνητο ανθρώπινο και εγκλωβίζονται στα 1400cc. Θέλουν να παντρευτούν και δεν έχουν πού να μείνουν. Έχουν να μείνουν - αν υπάρχει καμιά γονική δωρεά - και δεν έχουν τι να βάλουν μέσα.

Έχουν βαρεθεί να αμείβονται κατ’ εκτίμηση. Έχουν βαρεθεί να μεταφράζουν την απλήρωτη υπερωρία ως εταιρική συνείδηση. Έχουν βαρεθεί να είναι συμμέτοχοι στις ζημιές και αμέτοχοι στα κέρδη. Έχουν βαρεθεί να επιζητούν τα αυτονόητα.

Η βαρεμάρα, όμως, από την ανία απέχει λίγο. Η ανία από την θλίψη ακόμη λιγότερο. Ως γνωστό, όμως, το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη. Αυτή η γενιά είναι θυμωμένη στα όρια της παραφροσύνης. Επιπλέον, δεν έχει να χάσει τίποτα. Απολύτως τίποτε. Ακόμη χειρότερα για το σύστημα, είναι και μορφωμένη. Μορφωμένη σε αφύσικο βαθμό. Και έχει μάθει να βλέπει. Και να συγκρίνει. Και ακόμη πιο άσχημα, έχει μάθει να απαιτεί. Και το χείριστο όλων, απαιτεί το καλύτερο.

Η πάγια τακτική των συστημάτων εξουσίας στο πέρασμα των αιώνων. προκειμένου αυτά να επιβιώσουν, είναι πάντα η ίδια. Απαιτείται χειραγώγηση της μάζας. Ο χειρισμός των ακίνδυνων ανθρώπων ποτέ δεν ήταν δύσκολη υπόθεση. Το δύσκολο είναι να διαχειριστείς τα εύφλεκτα υλικά ώστε να μην τιναχτούν όλα στον αέρα. Και κατά την ρωμαϊκή αυτοκρατορία αλλά και αμέσως μετά την Γαλλική επανάσταση όπου τα πράγματα ήρθαν σε οριακή κατάσταση, το σύστημα έδρασε κατά τον πάγιο και αλάνθαστο τρόπο. Πήρε με το μέρος του τους μορφωμένους και έξυπνους ανθρώπους. Πώς; Τους διέφθειρε. Η ιστορία φανερώνει ότι τον μορφωμένο και έξυπνο άνθρωπο μόνο με έναν τρόπο μπορείς να τον διαφθείρεις. Με “βόλεμα”. Απαιτείται εξαργύρωση της σιωπής του. Απαιτείται βόλεμα και πλεονεκτική τακτοποίηση έναντι των υπολοίπων. Απαιτείται να εισπράττει μισθό πολλαπλάσιο των άλλων.

Σήμερα, όμως, είναι πολλοί αυτοί που πρέπει να βολέψεις στην Ελλάδα. Η πίτα είναι μικρή και τα σκυλιά πολλά. Πλήθος. Αγέλες. Λεγεώνες. Όλοι αυτοί έχουν μασέλες πολυτελείας και εσείς τους πετάτε ψαροκόκκαλα. Όλοι αυτοί κουβαλάνε μεταξωτά τραπεζομάντηλα και εσείς φέρνετε κοψίδια στο λαδόχαρτο. Όλοι αυτοί κουβαλάνε φυσητά ποτήρια και εσείς φέρνετε ρετσίνα του κιλού. Όλοι αυτοί μοιάζουν με χύτρα χωρίς βαλβίδα, με χειροβομβίδα χωρίς περόνη, με φράγμα που ξεχείλισε, με δίχτυ που φλόμωσε στο ψάρι. Εσείς τους μάθατε έτσι. Εσείς τους κάνατε αιμοβόρους με σκοπό μια ζωή να τους στρέφετε εναντίον φαντασμάτων. Ο σχεδιασμός αυτός, όμως, δουλεύει καλά μόνο αν μπορείς διαρκώς να εκτονώνεις την προκύπτουσα κατάσταση. Δεν υπολογίσατε ότι ίσως έρθει η στιγμή που δεν θα έχετε τον έλεγχο. Βουτηγμένοι μέσα στην απληστία και την ραθυμία σας πιστεύατε ότι πάντα θα υπάρχει λεία για μοίρασμα.

Αυτό το τμήμα της Ελληνικής κοινωνίας πάσχει από μια σπάνια και μεταδοτική ασθένεια, η επιστημονική ονομασία της οποίας είναι triantafevga sarantaela. Αναπτύσσεται εν κρυπτώ αλλά όταν εξαπλώνεται καλύτερα να είσαι κάπου αλλού. Προσβάλλει δε, με χαρακτηριστική ευκολία, και τα υπόλοιπα τμήματα του “υγιούς” πληθυσμού. Αντίδοτο υπάρχει, αλλά επειδή είναι διαθέσιμο σε απειροελάχιστες ποσότητες και δεν προβλέπεται επιπλέον διάθεση, είναι βέβαιο ότι θα ξεσπάσει επιδημία. Κοινώς, το φαρμακείον είναι μείον.

Τώρα που τελειώσαν οι λουφέδες, τι θα κάνετε;

Τι μπορείτε να κάνετε; Τίποτε.

Πάλι γκιλοτίνες θα στηθούν. Όπως τότε. Αλλά δεν θα πέσουν οι αγωνιστές.

Τις δικές σας γκλάβες θα αχυρογεμίσουμε.

Σε γενικές γραμμές, ως απεργία ορίζουμε το φαινόμενο της εσκεμμένης και μαζικής αποχής από τα εργασιακά καθήκοντα μιας ή περισσοτέρων κατηγοριών εργαζομένων, με σκοπό την βελτίωση των οικονομικών τους απολαβών ή των εργασιακών τους συνθηκών.

Στην σημερινή Ελλάδα ποιοι απεργούν μονίμως; Οι δημόσιοι υπάλληλοι. Με ποια αιτήματα;

Με την διασφάλιση της εργασίας τους; Αυτό το αίτημα είναι εξ ορισμού άτοπο εφόσον η εργασία τους διέπεται από το στοιχείο της μονιμότητας.

Με την αύξηση των αποδοχών τους; Μα ήδη εισπράττουν κάθε πιθανό και απίθανο επίδομα. Επιδόματα τα οποία όχι μόνο δεν ευσταθούν μέσα στα πλαίσια της εργοδοτικής-επιχειρηματικής νοοτροπίας, αλλά ούτε καν στα πλαίσια της κοινής λογικής.

Ένα απλό παράδειγμα είναι το κίνητρο απόδοσης. Τι είναι λοιπόν αυτό το κίνητρο; Είναι ένα μηνιαίο επίδομα που ανάλογα με την κατάρτιση του υπαλλήλου λαμβάνει τιμές από 86 € για τον απόφοιτο γυμνασίου έως 150 € για τον απόφοιτο πανεπιστημίου. Τι λέει η κοινή λογική; Ότι όποιος είναι αποδοτικός λαμβάνει το παρόν επίδομα. Σωστά; ΛΑΘΟΣ. Η λογική του δημοσίου λέει ότι το επίδομα το λαμβάνουν όλοι (άρα εξ ορισμού όλοι αποδίδουν στην εργασία τους) και υπό προϋποθέσεις μπορεί να το στερηθεί κάποιος. Μάλιστα είναι τόσο προκλητική η διατύπωση της επίμαχης παραγράφου του Ν.3205/2003 που όχι μόνο είναι εκτός της κοινής λογικής αλλά προσβάλλει και τον στοιχειώδη νου.

Αντιγράφω από το Ν. 3205/2003, άρθρο 11, Κίνητρο απόδοσης:

Για την αύξηση της αποδοτικότητας των υπαλλήλων, την προσαρμογή των υπηρεσιών και του προσωπικού στις απαιτήσεις των νέων τεχνολογιών και τη βελτίωση της εξυπηρέτησης του πολίτη, χορηγείται μηνιαίως χρηματικό ποσό, ως κίνητρο απόδοσης […] Κριτήρια για τη χορήγηση του ανωτέρω κινήτρου είναι η ποιοτική και ποσοτική απόδοση του υπαλλήλου, η μη αξιολόγησή του με δυσμενή βαθμό, καθώς και ο βαθμός του ενδιαφέροντός του, για την ταχύτερη και αποτελεσματικότερη εξυπηρέτηση των πολιτών. Προκειμένου περί Ν.Π.Δ.Δ. και Ο.Τ.Α., οι προϋπολογισμοί των οποίων βαρύνονται εξ ολοκλήρου με τη μισθοδοσία του προσωπικού τους, το ανωτέρω κίνητρο καταβάλλεται από τις πιστώσεις των προϋπολογισμών αυτών και δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να επιβαρύνει τον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Ως προς αυτό το επίδομα αλλά και για πολλά άλλα είδη αποδοχών του δημοσίου ορίζεται ρητά από το νόμο ότι αυτές δεν βαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό αλλά τους προϋπολογισμούς των οικείων ΟΤΑ. Αυτό όχι μόνο δεν έχει καμιά σημασία αλλά επιπλέον είναι και κατάφωρος εμπαιγμός.

Τι όφελος έχω ως πολίτης αν δεν βαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός, αφού όλοι μας πληρώνουμε τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων μέσω του δημοτικού τέλους στο λογαριασμό της ΔΕΗ, του δημοτικού τέλους στα εστιατόρια, στις καφετέριες και σε χίλιες δυο ακόμα περιπτώσεις;

Βγήκε προχθές ο νομάρχης Δράμας και λέει ότι δεν θέλει μείωση του τέλους ταξινόμησης γιατί αυτό αποτελεί το ήμισυ των εσόδων της νομαρχίας. Τι λες ρε καραγκιόζη; Θα πληρώσει ο κόσμος τα επιδόματα του κηφηναριού;

Μιλώντας για επιδόματα συμπεραίνουμε ότι όχι μόνο έχουμε εμπαιγμό αλλά και κοροϊδία και κατάργηση της επιβαλλόμενης από το Σύνταγμα ισονομίας και ισοπολιτείας. Λόγου χάριν την οικογενειακή παροχή στο δημόσιο τομέα την λαμβάνουν άπαντες οι δικαιούχοι σεμνά και ταπεινά, ενώ στον ιδιωτικό τομέα δεν είναι σίγουρο αν θα την λάβεις, και όταν γίνεται λήψη συνήθως την καρπώνεται ο ένας εκ των δύο γονέων. Φαίνεται ότι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι μάλλον σκυλιά μεγαλώνουν και όχι παιδιά.

Χρειάστηκε να κάνουμε αυτήν την μικρή αναφορά για να καταδείξουμε όχι μόνο το άδικο της απαίτησης των δημοσίων υπαλλήλων αλλά και το παράλογο. Επειδή όμως το θράσος περίσσεψε σε αυτόν τον τόπο και επειδή τα τσιμπούρια από το πολύ αίμα που ρούφηξαν έγιναν σαν βόδια, να δώσουμε μια συμβουλή στους συνέλληνες εργαζόμενους του δημοσίου τομέα.

Οι καιροί είναι πονηροί και επικίνδυνοι. Όλος ο κόσμος, αλλά κυρίως η Ελλάδα η οποία πλέον δεν παράγει τίποτα, είναι ευάλωτη αυτήν την στιγμή. Σήμερα τόσο οι δημόσιοι όσο και οι ιδιωτικοί υπαλληλοι είναι σε δυσχερή θέση. Τα ταμεία είναι λεηλατημένα. Χιλιάδες θέσεις εργασίας καθημερινά χάνονται. Συντάξεις και δώρα εορτών πληρώνονται με δανεικά.

Τα επιπλέον χρήματα με τα οποία αμείβεστε εξυπηρετούν τα στεγαστικά δάνεια, τα οποία όλοι σας σε στιγμές ευφορίας(;) σπεύσατε να συνάψετε. Ιδιωτικούς υπαλλήλους που πληρώνουν ενοίκιο γνωρίζω πολλούς. Δημόσιο κανέναν. Και οι απειροελάχιστοι που δεν έχουν δάνειο, δεν είναι σε καλύτερη θέση. Ο ημερήσιος μισθός των δημοσίων υπαλλήλων έναντι των ιδιωτικών διαφέρει περίπου κατά 2 καφέδες και μια τυρόπιτα. Και οι δύο είμαστε βουτηγμένοι στα σκατά.

Συναισθανθείτε την κρισιμότητα της στιγμής και φερθείτε συνετά. Αφού δεν έχετε την απαιτούμενη ευθιξία και αξιοπρέπεια να λουφάξετε στα γραφεία σας, τουλάχιστον χρησιμοποιείστε τον κοινό νου και μην προκαλείτε. Μην διαδηλώνετε, μην απεργείτε και κυρίως μην επαίρεστε έναντι των συναδέλφων σας του ιδιωτικού τομέα.

Δηλαδή τι θέλετε; Να βγουν στους δρόμους όλα τα παιδιά που εργάζονται στα σούπερ μάρκετ; Όλοι οι άνθρωποι που φτύνουν αίμα στα εμπορικά καταστήματα, οι εργαζόμενοι των ξενοδοχείων, των εστιατορίων, της οικοδομής, να βγουν οι επιχειρηματίες που χωρίς βοήθεια έστησαν ένα μαγαζί και έχουν και συνέταιρο το κράτος; Να βγουν όλοι οι άνθρωποι των ελαστικών ωραρίων, των απλήρωτων υπερωριών, των αδήλωτων ή απλήρωτων ενσήμων, των ανύπαρκτων επιδομάτων; Όλοι αυτοί, εν αντιθέσει με εσάς, κρίνονται καθημερινά σε τρία επίπεδα. Κρίνονται από τους πελάτες τους, κρίνονται από τα αφεντικά τους και κρίνονται και από τους συναδέλφους τους. Εσείς το πολύ πολύ να κριθείτε από κανένα υπηρεσιακό συμβούλιο για το αν θα τσακώσετε κανένα αναδρομικό. Όλοι αυτοί δεν απεργούν. Θέλετε να κατεβούν στους δρόμους και να τα πάρουν όλα σβάρα και να γίνει της πουτάνας το κάγκελο; Θέλετε να κάνουν τα Δεκεμβριανά να μοιάζουν με χοροεσπερίδα ερίτιμων κυριών;

Δεν έχω δυστυχώς να προσθέσω κάτι. Ας ευχηθούμε να μην εφαρμοστεί στον τόπο μας το “διαίρει και βασίλευε” για άλλη μια φορά. Πρακτική που τον 20ο αιώνα εφαρμόζεται με αξεπέραστη επιτυχία στην Ελλάδα κάθε φορά που κάποιος είναι έτοιμος να πληρώσει το μάρμαρο. Ο νοών νοείτο.

Υ.Γ.

Δημοσιεύτηκε πριν από 4-5 μήνες, μια γελοία έρευνα που υποστηρίζει ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι σεξουαλικά πιο ενεργοί από τους αντίστοιχους του ιδιωτικού τομέα. Προφανώς το ερωτικό σφρίγος και η σεξουαλική ζέση των κηφήνων, οφείλεται στο 7ωρο παλινδρόμησης και θωπείας στις οποίες επιδίδονται τις λιγοστές ώρες που ζεσταίνουν την θλιβερή καρέκλα τους.